"ILi" (Contén)

1. Calidade de posible.

2. Cousa posible.

3. Capacidade de ser posible algo.

4. Carácter, estado ou condición do que é posible. As acepcións fundamentais da categoría de posibilidade son, dunha banda, a posibilidade lóxica ou modalidade do xuízo, que significa a calidade de todo xuízo que non sexa contraditorio, en contraposición á necesidade lóxica; doutra banda, a posibilidade real ou física significa a capacidade ou aptitude dunha cousa para existir de feito e realmente. O sentido da distinción entre ambos tipos de posibilidade é patente non só no coñecido argumento ontolóxico, senón tamén na distinción leibniziana entre os posibles e os composibles. Intimamente unida ao concepto de potencia, a categoría de posibilidade foi obxecto, na escolástica, de diversas distincións, como a posibilidade absoluta ou intrínseca (secundum se), e a posibilidade relativa ou extrínseca (in ordine ad potentiam activam).

1. Teoría que se ocupa das posibilidades que o contorno natural, relevo, ríos, mares, vexetación, clima, lle ofrece ao home, e que este, en certa maneira, pode dispor del ao seu servizo. Oponse ao determinismo.

2. Forma de oportunismo político dun partido ou dun particular que, conservando a fe nos propios principios ideolóxicos, está disposto a ceder nalgúns puntos do propio programa e a pactar con outros partidos ou correntes, a cambio de obter obxectivos parciais e inmediatos ou de manterse no poder.

1. Relativo ou pertencente ao posibilismo ou aos posibilistas.

2. Partidario do posibilismo.

3. Membro do Partido Demócrata Posibilista.

PERSOEIRO

Poeta. Tras o seu ingreso na Residencia de Estudiantes de Madrid coñeceu a J. R. Jiménez, quen determinou a súa orientación cara á poesía e a súa integración no círculo da Xeración do 27. Fundou con M. Altoaguirre a revista Litoral e a Imprenta Sur. Nas súas estadías en Europa coñeceu o ambiente cultural e vangardista da década de 1920, que influíu decisivamente na súa obra. Os primeiros libros, Tiempo (1925) e Canciones del farero (1926), próximas a García Lorca e Alberti, están enmarcados no neopopularismo andaluz, mentres que Seis estampas para un rompecabezas (1925) e Llanto subterráneo (1936) vincúlanse ao surrealismo. Tamén escribiu Llanto en la sangre (1937), Romances (1937), Cancionero menor para los combatientes (1938) e, xa exiliado, Mínima muerte (1942), Jardín cerrado (1946) e Nostalgias, sueños y presencias (1961).

PERSOEIRO

Poeta e pintor italiano. Pertenceu ao grupo de artistas malditos que constituíron a scapigliatura milanesa. C. P. Baudelaire influíu na súa poesía, que reflectiu nos poemarios Tavolozza (1862), Penombre (1864) e Fiabe e leggende (1867). R. Sachetti rematou a súa obra narrativa Le memorie del presbiterio.

1. Relativo ou pertencente ao priscilianismo.

2. Seguidor do priscilianismo.

PERSOEIRO

Heresiarca. Descoñécese o seu lugar de nacemento, probablemente en Lusitania ou en Gallaecia. Escribiu numerosas obras das que coñecemos o prólogo aos Canones in Pauli apostoli epistolas e os 90 Canones, tamén se lle atribúe, aínda que con dúbidas, os 11 Tractatus de Würzburg. Descoñecese cal foi a sua formación, que algúns conceden á muller nobre Ágape e ao retórico Elpidio. A súa doutrina baseouse no gnosticismo, o maniqueísmo, o arianismo, as prácticas máxicas e as crenzas astrolóxicas. Defendeu o ascetismo, o celibato, a renuncia aos bens mundanos, a abstención da carne e do alcohol, o afastamento da igrexa durante a Cuaresma e o Nadal, o estudo das Escrituras, incluíndo os textos apócrifos, a defensa da igualdade de sexos e estamentos sociais entre os crentes, o don de profecía sen mediación xerárquica e a existencia de graos entre os crentes segundo o coñecemento. Entre os seus seguidores contou con xente culta e de certo nivel económico, mulleres e algúns bispos como Instancio...

1. Calidade de probable.

2. Concepto que permite expresar cuantitativamente o carácter aleatorio dun suceso ou fenómeno que se cre que pode suceder. O cálculo de probabilidades xurdiu en Francia no s XVII cos matemáticos Pascal e Fermat. Laplace formulou as nocións de probabilidade básicas: a lei dos resultados favorables divididos entre os resultados posibles. Os fenómenos chamados aleatorios ou estocásticos, como os xogos de azar, constitúen o seu campo de traballo. Un espazo de probabilidade (Ù, Q, P) consta, por definición, dun conxunto Ù de resultados, dunha ó-álxebra Q de conxuntos observables ou sucesos, e dunha probabilidade P que é unha aplicación que asigna a cada suceso un número comprendido entre 0 e 1 coas propiedades: P(Ù) = 1 e se (A i ) i∈J é unha familia de sucesos disxuntos dous a dous, entón
   
   
   FORMULA
   (propiedades de aditividade). En particular cúmprese P(A∪B) =...

3. densidade de probabilidade.