"atü" (Contén)

1. Calidade de curvo.

2. Forma curva dun corpo.

Límite da razón, nunha curva plana, entre a variación da inclinación da tanxente sobre un arco dado e a lonxitude deste arco ao facelo tender a cero. Analiticamente, defínese mediante a expresión:


FORMULA


na que f(x) é a ecuación da curva en coordenadas cartesianas.

Aberración xeométrica consistente na imposibilidade de conseguir imaxes nítidas sobre unha superficie plana dun obxecto plano e perpendicular ao eixe dun sistema óptico, dado que os círculos de máxima nitidez non forman, en xeral, un plano.

No marco da relatividade xeral, propiedade xeométrica do espacio-tempo pola que este se curva por mor da presenza de materia. O movemento das masas enténdese como un movemento libre ao longo das xeodésicas do espacio-tempo, en lugar de selo en termos da interacción gravitacional. O tensor de curvatura explicita matematicamente esta propiedade.

Raio dunha circunferencia que ten unha curvatura que coincide coa dunha curva nun punto dado. Esta circunferencia recibe o nome de círculo de curvatura ou ben círculo osculador. O valor R do raio da curvatura é o inverso da curvatura C. O centro do círculo osculador recibe o nome de centro de curvatura da curva.

Acción e efecto de desnaturar.

Adición a un produto alible de substancias tóxicas, colorantes ou de cheiro desagradable para facelo inalible para as persoas ou os animais, pero utilizable para uso industrial, como é a adición de metanol ao etanol ou o uso agrícola, como é o tratamento de cereais con colorantes indicadores.

Modificación da estrutura dun biopolímero por mor dun cambio nas condicións físicas ou químicas do medio, que conduce á perda das súas propiedades naturais. Supón a deformación das cadeas polipeptídicas ou da dobre hélice. No caso das proteínas realízase o tratamento con ácidos, bases ou raios X, e no caso do ADN quentando a mostra que o contén a 90°C ou incubándoa cun pH maior de 10,5.

Proceso de engadir outro isótopo a un material fisible co obxecto de facelo inadecuado para o seu uso en armas nucleares.

de desnaturar.

Que carece ou é contrario aos sentimentos naturais.

Privar a alguén dos dereitos de cidadanía.

Perder ou renunciar aos dereitos de cidadanía.

Perder un nobre a súa condición de vasalo e todos os dereitos que este título lle outorgaba.

1. Alterar as propiedades dunha cousa engadíndolle unha substancia artificial.

2. Someter un produto a desnaturación.

Privar do carácter ou da maneira natural de ser, sobre todo de calquera bo sentimento.

Propiedade e dominio señorial.

Dereito que se lle pagaba ao señor.

Terra que o señor reservaba para a súa explotación directa cando cedía un feudo.

Autor de obras de teatro. O termo comezou a usarse a partir do s XVIII no lugar de poeta, que se aplicou durante os ss XVI e XVII aos creadores, mentres que autor se reservaba para o director da compañía teatral, encargado da contratación e preparación de actores, e da selección dos textos. En 1787 Jean-François Marmontel denominou a William Shakespeare “o gran modelo dos dramaturgos”. Desde a década dos sesenta do s XX, xurdiu como unha nova figura que conxuga as funcións do autor español do Século de Ouro, co dramaturg alemán: ocúpase da selección do texto, do seu estudio e adaptación á posta en escena, da supervisión dos ensaios, e do seguimento da montaxe da representación.

Persoa que se dedica á dramaturxia.

Termo que, na súa concepción clásica, designa a arte de compoñer ou escribir obras dramáticas, a partir do coñecemento e do dominio dunha serie de principios e técnicas específicas. Considérase que a primeira dramaturxia de Occidente foi a Poética de Aristóteles. A partir da publicación da obra de G. E. Lessing, Hamburgische Dramaturgie (A dramaturxia de Hamburgo, 1768), comezou a diferenciarse entre o Dramatiker, ou escritor de textos dramáticos, e o Dramaturg, que se adoita traducir como dramaturxista, unha especie de mediador entre o texto e o espectáculo que traballa ao servizo do director de escena e que prepara os textos para a súa realización escénica. A dramaturxia aparece definida como unha especie de preescritura escénica integrada por unha serie de formulacións teóricas, por un conxunto de estratexias, aplicacións metodolóxicas e técnicas, e por un numeroso grupo de prácticas, que teñen como obxectivo deseñar un espectáculo virtual definindo todos os...

Conxunto de traballos encamiñados a converter un texto, dramático ou non, en espectáculo teatral.

Materia ensinada nas escolas de arte dramática que pretende dar unha visión unitaria do feito teatral desde o punto de vista teórico.