"CIO" (Contén)

1. Acción de declamar.

2. Arte vogal do actor relacionada coa oratoria e coa dición, ou forma de dicir un texto atendendo a diversos factores, como a elocución, o ritmo, a entoación ou a intención. A dicción pode ter unha tonalidade realista e a declamación estaría máis relacionada coa interpretación naturalista, ou cunha tonalidade máis melódica ou rítmica, a miúdo debedora das características métricas e fónicas do verso ou da frase, e acompañada dunha expresión xestual rica en movementos amplos e enérxicos, co que a declamación aparece asociada á interpretación artificial e ampulosa. Nos tratados clásicos figuraba como parte da actio, a quinta parte da retórica, na que se executaba o texto perante o auditorio. Na Roma antiga, o nome aplicábaselles igualmente aos exercicios de composición e de recitación propostos aos futuros oradores. A práctica estivo en vigor entre os ss I e V d C. Existen dúas modalidades: suasoria, baseada nun aforismo moral ou nun tema histórico ou político, e de controversia, que...

1. Discurso que se compuña nas escolas de elocuencia de Roma.

2. Oración escrita ou pronunciada como exercicio nas regras da retórica, e case sempre sobre un tema suposto xa fixado.

Acción e efecto de declarar ou declararse.

1. Acto xurídico polo que unha persoa relata o que sabe en relación cuns feitos a un funcionario público (axente da autoridade, oficial do xulgado, xuíz) ou tribunal. Pódese realizar de forma espontánea ou sobre a base das preguntas que poidan formular o xuíz ou as partes. Pódese tomar declaración no proceso de instrución ou en audiencia pública, aínda que se é posible, deberá ratificarse na vista oral.

2. Exposición, feita normalmente por escrito, das mercadorías suxeitas a pagar, dos dereitos de aduana ou doutros impostos, tributos e feitos impoñibles en xeral.

3. Acto unilateral realizado por un Estado destinado a producir efectos de dereito nas relacións internacionais. Poden ser, entre outras, declaracións de recoñecemento dunha situación internacional, declaracións de guerra e de neutralidade.

4. declaración de creba

   Acto resolutorio xudicial que recoñece legalmente que o estado no que está unha empresa é o de sobresemento no pagamento das súas obrigas.

5. declaración de guerra

   Fórmula de convenio entre estados no que un deles informa da apertura de hostilidades contra o outro.

6. declaración de herdeiros

   Acto resolutorio do xuíz que ten por obxecto atribuír unha herdanza fixando a titularidade dos chamados a ela por ausencia de designación a cargo do causante.

7. declaración de inconstitucionalidade

   Sentencia emitida polo Tribunal Consitucional que declara unha norma, ou parte desta, coma non conforme á Constitución. Nunha norma xurídica con rango de lei interpretada pola xurisprudencia, afectará a esta, se ben as sentencias recaídas non perderán o valor de cousa xulgada. Ademais, agás que no fallo do Tribunal Constitucional se exprese, subsiste a vixencia da lei na parte non afectada pola inconstitucionalidade.

8. declaración de lesividade

   Constatación, por medio da Administración, de que un acto administrativo infrinxe o ordenamento xurídico ou prexudica o interese xeral. Realízaa a Administración autora dalgún acto que non pode anulalo ou revogalo por si mesma, de modo que se declara o acto como lesivo para o interese público como requisito previo para poder demandar o acto perante a xurisdición contencioso-administrativa. Debe realizarse no prazo de catro anos dende o día seguinte á data na que foi ditado o acto.

9. ...

Acción e efecto de declinar.

Período de diminución dunha enfermidade ou dalgún dos seus síntomas.

1. Ángulo que forma un plano vertical, ou unha aliñación, co meridiano do punto que se considere.

2. declinación dun astro

   Distancia angular dun astro ao ecuador celeste, medida por un arco do círculo máximo que pasa polo astro e que é perpendicular ao círculo ecuatorial. Constitúe unha das coordenadas do sistema de coordenadas horarias e do de coordenadas ecuatoriais.

3. declinación magnética

   Ángulo que forman as direccións do N magnético e do N xeográfico, isto é, o formado polo plano vertical que contén a dirección do compás e o plano meridiano do punto de situación.

1. Flexión nominal das linguas empregada para expresar as distintas variacións dun substantivo, adxectivo, artigo ou pronome segundo a función ou caso dentro da frase. Os gramáticos gregos da escola peripatética e estoica concibiron as distintas formas que podía presentar o nome en grego como unha desviación da forma do caso recto, o nominativo. Os latinos chamáronlle a esta desviación dēclīnātiō. Esta idea de desviación estaba directamente relacionada co mesmo termo que empregaban os helenos para o concepto que se coñece como caso, ao que eles lle chamaron πτϖσις (‘caída’), e parece que explicaban a idea de paradigma casual coa metáfora dun xogo de dados: do mesmo xeito que un xogador de dados ten nas súas mans un cubo con seis valores diferentes, dos que só un se fará realidade mediante unha tirada de dados (πτϖσις), o falante dunha lingua é portador dun significante capaz...

2. Paradigma ao que pertence unha palabra segundo o xeito como se declina.

Operación que consiste en extraer os principios activos dun vexetal, animal ou fungo por medio da acción continuada de auga cunha temperatura próxima á ebulición.

Produto obtido mediante esta operación.

Acción e efecto de decorar.

Conxunto de elementos que se utilizan para decorar.

Actividade artística que ten como finalidade adornar obxectos ou edificios. O proceso decorativo amosa dúas tendencias antitéticas: unha xeométrica, baseada na disolución abstracta do motivo, e outra naturalista, propensa a incluír o motivo, ou parte del, no contexto dunha realidade descritiva ou narrativa. O termo decoración designa, sobre todo, o axuste de diferentes elementos para crear nun espazo un ambiente determinado. A decoración de interiores, mediante unha converxencia de factores, é o reflexo directo da cultura e do gusto de cada época. As casas de Hattusa, capital do imperio hitita, son o exemplo máis típico dunha estrutura arquitectónica antiga na que o espazo interior apuntaba unha posibilidade de articulación susceptible de ser concibida baixo o concepto moderno de decoración: os estores, as peles e os tecidos, ademais de modificar a estereotomía núa das paredes, respondían ás necesidades vitais e climatolóxicas dos habitantes das casas. A disposición axial...

Conxunto de elementos que se empregan para crear o espazo no que se desenvolve unha representación teatral, unha película ou calquera outro espectáculo.