"Lor" (Contén)

Nome baixo o que se agrupa un certo número de minerais, de fórmula xeral A6[(OH)8(Al,Si)4O10], onde A pode ser magnesio, ferro, manganeso, etc, relacionados co grupo das micas. Está formada por tetraedros de SiO4 enlazados entre eles en forma de hexágonos sobre un plano. A súa composición química é extraordinariamente variable debido a que estas capas de tetraedros están ligadas por outras capas de brucita e hidrarxilita e, ademais, teñen unha gran facilidade para admitir toda clase de átomos na súa estrutura. As cloritas fórmanse a partir das micas a temperaturas pouco elevadas. Neste grupo encóntranse dous subgrupos: as ortocloritas e as leptocloritas; estas últimas teñen a propiedade de perder auga a pouca temperatura.

Que está composto de clorita ou que a contén.

Proceso de descomposición que ten lugar en piroxeno, anfíbolos, granates, biotitas e vesivianitas, nos que provoca a súa transformación en minerais da serie da clorita.

Silicato alumínico de ferro, magnesio e manganeso, de fórmula (Fe,Mg,Mn)2(AlFe+3)Al3O2 SiO4(OH)4. Cristaliza no sistema monoclínico. É moi semellante ao grupo das cloratitas tanto pola súa cor e composición coma pola súa estrutura en follas. Encóntrase case sempre en forma de masas compactas, follas ou escamas. De cor verde ou verde escura, a súa dureza é 5,56 e a súa densidade é 3,52-3,56.

clor(o)-.

Clorofosfato de calcio, de fórmula Ca5Cl(PO4)3. Representa un termo extremo dentro da mestura isomorfa que xeralmente se engloba baixo o termo de apatita.

Nome sistemático da acetona-cloroformo.

Pigmento respiratorio verde do sangue de certos anélidos poliquetos. É unha proteína conxugada cun composto do grupo hemo. A súa estrutura e capacidade de transporte do osíxeno son similares ás da hemoglobina, pero se transporta de forma libre no plasma sanguíneo.

cloruro de etilo.

cloruro de vinilo.

Composto que contén un átomo de cloro unido a un grupo fenol. Segundo a posición do cloro respecto ao grupo hidroxilo, pódense distinguir tres isómeros: orto-, meta- e para-. Os tres teñen propiedades físicas diferentes, pero todos se empregan como desinfectantes a causa da súa acción antiséptica.

Pigmento verde que presentan as plantas e os protocariotas fotosintetizadores, de estrutura porfirínica cun átomo de magnesio central. Existen varias clorofilas que se distinguen polos radicais que se unen a esta estrutura porfirínica. As principais clorofilas son as a e b presentes nas plantas superiores e nas algas verdes; para a clorofila a, R=CH3, e para a b, R=CHO. A clorofila c está presente en diatomeas, dinoflaxeladas e feofíceas fundamentalmente, a clorofila d nas rodofíceas e a bacterioclorofila nas bacterias. As diferencias entre estas clorofilas son relativamente pequenas, pero todas teñen a súa función específica na fotosíntese; cada unha absorbe unha franxa de lonxitudes de onda diferente. Nas plantas superiores, a clorofila está nos cloroplastos. Industrialmente, emprégase na preparación de cosméticos e desodorizantes.

Composto formado por cloro, flúor e carbono. Hainos de diversos tipos, empregados en aerosois, neveiras, aparatos de aire acondicionado, etc. Estes gases son totalmente inertes na atmosfera, pero, por mor da súa menor densidade, ascenden ata a estratosfera e entran en contacto coa capa de ozono. Baixo a acción da luz ultravioleta, os CFC descompóñense liberando un átomo de cloro que se oxida formando un radical clorado (ClO), capaz de romper a molécula de ozono. Debido á súa acción degradante da capa de ozono, os países industrializados chegaron a un acordo o 1 de xaneiro de 1996 para eliminar totalmente o seu uso.