"alt" (Contén)

Concello da provincia de Castelló de la Plana, Comunitat Valenciana (3.093 h [1996]). Ten cerdeiras, oliveiras, amendoeiras e alfarrobeiras. Explota o xeso e está desenvolta a industria da madeira e do téxtil.

Situada no concello de Aia (Gipuzkoa), mostra un amplo e variado conxunto de representacións animais gravadas e pintadas, clasificables dentro do estilo IV evolucionado de Leroi-Gourhan. Os temas representados abranguen animais como o bisonte -o grupo máis numeroso-, o reno, o raposo, aves, peixes e un antropomorfo.

Cabra que aleitou a Zeus neno no monte Ida, en Creta. Mentres xogaba con ela, Zeus tronzoulle unha das cornas, que lle ofreceu o deus ás ninfas, prometéndolles que a iría enchendo con todo aquilo que elas desexaran. É unha das orixes míticas da corna da abundancia.

Fervenza do río Churun, subafluente do Caroní, no altiplano da Güaiana. Está considerado o máis alto do mundo (810 m). A rexión e a fervenza foron exploradas por vez primeira no ano 1927 por Joan Mundó i Freixes e Feliu Cardona. Leva o nome do estadounidense J. C. Ángel, o primeiro piloto que a sobrevoou.

Antigo territorio de Alemaña central que se estendía, dividida en diferentes fragmentos, en dirección NL-SO dende Fläming ata o baixo Harz. A capital era Dessau. Actualmente forma parte do land alemán de Saxonia-Anhalt. Creada como un principado do Sacro Imperio, o primeiro príncipe foi Enrique I o Vello (1170-1252) no ano 1212, co título de conde. Dividiuse en varias ramas ata que a liña dos príncipes de Anhalt-Dessau reuniu as posesións das outras liñas e, en 1807, todo o territorio converteuse no Ducado de Anhalt. En 1866 adheriuse á Confederación de Alemaña do Norte e despois ao Imperio alemán.

Acordo asinado o 17 de agosto de 1077 entre Diego Páez, bispo de Compostela, e Faxildo, abade do mosteiro de Antealtares. A Concordia de Antealtares constitúe un documento de especial riqueza informativa: por unha banda é o máis antigo documento coñecido sobre o martirio do Apóstolo Santiago. Contén información sobre a traslatio do seu corpo desde o porto de Ioppe, a descuberta do sepulcro polo anacoreta Paio e a construción da primitiva Igrexa de Santiago polo Rei Afonso II. Pola outra banda, ofrece valiosos datos sobre a construción románica da catedral e sobre a primitiva disposición do Mosteiro de Antealtares, así como da situación e número de construcións da Compostela do momento. Por último, a Concordia fixa por escrito os novos termos para delimitar a superficie territorial do Mosteiro de Antealtares.

Pacto asinado no mosteiro de San Paio de Antealtares o 7 de xuño de 1458 entre varios nobres da Terra de Santiago (Moscoso, Soutomaior e Montaos) e os concellos de Santiago, Muros e Noia. Deu lugar á constitución dunha Irmandade para loitar contra os abusos cometidos por outros nobres, principalmente polo arcebispo de Compostela, Rodrigo de Luna. O documento reflicte a inexistencia da xustiza real, feito que era aproveitado por determinados señores, fundamentalmente o arcebispo e os seus servidores, para roubar e destruír os bens dos congregados en Antealtares. No Manifesto estableceuse a responsabilidade dos señores sobre os roubos cometidos polos seus serventes, ao tempo que se tomaban medidas para garantir a seguridade nos camiños. Ademais, convidábase a outras vilas a sumarse á Irmandade, ofrecemento que foi aceptado por Pontevedra. A conflitiva situación que provocou a Irmandade obrigou a Rodrigo de Luna a fuxir de Compostela, resultando inútiles os diversos intentos conciliadores...

Mosteiro da cidade de Santiago, situado nas proximidades da catedral compostelá. Foi fundado nunha data próxima ao descubrimento do sepulcro do Apóstolo, no ano 814 aproximadamente. Neste tempo, Afonso II mandou construír unha igrexa na honra de Santiago, outra na de san Xoán Bautista, e unha terceira con tres altares dedicados a san Salvador, san Pedro e san Xoán Apóstolo. Detrás deles, na parte leste da igrexa, situouse un espazo reservado para doce monxes que tiñan a obriga de ocuparse do culto a Santiago. A denominación do mosteiro fai referencia á súa orixinaria localización respecto a estes antigos altares. A advocación a san Paio despraza a orixinal dedicada a san Pedro, trala construción por parte do bispo Diego Páez dun altar dedicado ao neno mártir Paio en 1077. Os seus dominios patrimoniais, aínda que en permanente litixio coa súa poderosa veciña, a catedral compostelá, espallábanse por numerosos puntos da xeografía galega. Unha primeira serie de posesións localizábase nos arredores...

Falta de acción peristáltica nunha parte ou en todo o intestino.

Obra publicada no 1818 polo arcebispo de Santiago frei Rafael de Vélez, se cadra, o eclesiástico hispano que máis afervoadamente defende o absolutismo monárquico na época da súa restauración logo da invasión napoleónica. Composta de dous tomos, o primeiro deles vai dedicado ao monarca Fernando VII e o outro á Virxe das Dores.

Persoa que asalta.

Que ou quen asalta.