"llo" (Contén)

1. Unidade táctica de infantería que reúne diversas compañías e que é fundamental para formar unha unidade superior da arma -por exemplo, rexementos ou agrupacións tácticas- xunto con unidades doutras armas. Na maior parte dos exércitos modernos, un batallón está formado por tres compañías de fusileiros, unha de armas pesadas e unha de plana maior, composición heteroxénea imposta pola necesidade de combinar o movemento co fogo. Nos últimos anos a súa importancia táctica superou a do rexemento.

2. Agrupación numerosa de persoas.

PERSOEIRO

Historiador e teólogo xesuíta. Centrou a súa investigación en tres temas fundamentais: os xesuítas da Ilustración, a presenza dos xesuítas en América e o Humanismo. Publicou entre outras, as seguintes obras: Historia y mito de la intervención de los jesuítas en la independencia de Hispanoamérica (1953) e Humanismo y Renacemento: estudios hispanoeuropeos (Premio Nacional de Historia, 1988). Outorgáronlle a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya (1985), o Premio de Honor das Letras Catalanas (1990) e o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais (1995).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Lleida, Catalunya, situado ao L da chaira de Lleida e no límite occidental da chaira de Urgell (2.119 h [1996]). A súa economía baséase na explotación dos recursos agropecuarios. Cultívase trigo, millo e árbores froiteiras, e na gandería destaca o porcino, o ovino, e especialmente o bovino para a produción de leite. As actividades industriais redúcense á transformación dos produtos agrícolas.

CIDADES

Cidade do departamento de Antioquia, Colombia, ao N de Medellín (304.819 h [1995]).

1. Forma castelá correspondente ao apelido Belo.

2. Liñaxe procedente da vila de Monterrei. Nos tratados heráldicos pode aparecer representada tamén coa variante gráfica Vello. Estendeuse polas provincias de Ourense e Lugo, e pasou logo a Asturias, León e Salamanca. As súas armas levan, en campo de azul, dous bordóns de prata; bordo de ouro, con cinco veneras de goles. Algúns engádenlle vinte e catro medias lúas coas puntas cara a abaixo. Outras variantes ostentan: en campo de goles, cinco veneras de ouro, postas en aspa.

GALICIA

Arqueólogo e director do Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón da Coruña. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse no megalitismo galego e na Coruña romana. Os seus traballos de campo máis salientables foron a escavación do dolmen de Dombate e da Torre de Hércules da Coruña. Froito destes traballos son as obras La cultura megalítica de la provincia de La Coruña y sus relaciones con el marco natural: implicaciones socio-económicas (1987), xunto con Felipe Criado Boado e José María Vázquez Varela, Galicia na prehistoria (1996), xunto con Antonio de la Peña Santos, La Coruña antes de Roma: prehistoria (1994), La Coruña romana y altomedieval: siglos I-XII (1994). Así mesmo, coordinou o volume Ciudad y Torre: Roma y la Ilustración (1991), e colaborou nas obras Fuentes para el estudo de la Torre de Hércules (1991), Patrimonio e cidade (1994), Arqueoloxía e arte...

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios de Ferrol e en 1901 trasladouse a Madrid onde ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde coñeceu os irmáns Zubiarre e a José Gutiérrez Solana. As súas primeiras obras (A Victoria de Samotracia e O Deus Baco) seguen as ensinanzas académicas no tratamento técnico e na colocación das escenas. Participou na Exposición Rexional de 1912 con oito lenzos, sete deles paisaxes. O interese pola paisaxe está relacionado co coñecemento da pintura realizada pola denominada Xeración Doente, co descubrimento da pintura inglesa de Turner e Constable, así como coa difusión do modernismo paisaxista de pintores cataláns como Rusiñol e o recoñecemento da pintura de Francisco Lloréns. En 1913 realizou en Ferrol a súa primeira exposición individual na que presentou vinte lenzos paisaxísticos, onde empregou unha pincelada pequena que buscaba o detalle e a minuciosidade, ao mesmo tempo que introducía ruínas ou gando como tema central,...

PERSOEIRO

Xornalista e político. Estudiou Dereito en Madrid onde traballou como pasante no despacho de Xosé Canalejas Méndez; sen embargo, finalmente se dedicou por completo á política e ao xornalismo. Foi redactor dos diarios El Heraldo de Madrid, El Imparcial, España, El Sol e director de El Liberal de Bilbao e Luz. Tamén fundou revistas como Crítica, Revista de Letras ou Europa, esta última precursora da revista España que, dirixida por Ortega y Gasset, tiña entre os seus colaboradores a Luis Bello, situación que se volveu repetir despois na revista Faro. Xunto cos homes da Xeración de 1914 asinou o manifesto fundacional da Liga de Educación Política. En 1916 foi elixido deputado, cargo que tamén ocupou durante a Segunda República desenvolvendo unha intensa actividade: pertenceu á comisión encargada de redactar a Constitución e presidiu a comisión do Estatuto Catalán. Nesta época tamén foi membro do padroado...

PERSOEIRO

Político nixeriano. Foi líder relixioso da poboación musulmá da provincia de Sokoto e desempeñou varios cargos ministeriais na súa rexión ata que en 1954 foi nomeado primeiro ministro da mesma. En 1961 foi elixido como vicepresidente da Liga Musulmana Mundial. Morreu na revolta de xaneiro de 1966.

PERSOEIRO

Humanista e político latinoamericano. Estudiou e traduciu os clásicos gregos e latinos, ademais de investigar sobre o teatro clásico español. Ao iniciarse o movemento de independencia (1810), foi nomeado secretario da misión diplomática, presidida por Simón Bolívar, acreditada diante do goberno inglés. Entre 1826 e 1827 publicou Alocución a la poesía e Silva a la agricultura de la zona tórrida, primeiro manifesto literario a prol da emancipación das letras do continente americano de fala española. En Santiago de Chile, onde residiu desde 1829, realizou un continuo traballo de polígrafo e foi o orientador das repúblicas hispánicas independentes. Foi nomeado membro honorario da Real Academia Española. Colaborou nas revistas Repertorio Americano e Biblioteca Americana, ademais de dirixir o Araucano, diario oficial de Chile. Do conxunto dos seus escritos cómpre destacar a Gramática de la lengua castellana (1847) e o Código Civil de Chile...

PERSOEIRO

Pintor. Entre os seus traballos destaca o realizado no retablo da colexiata de Xunqueira de Ambía en 1535.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista inglés de orixe francesa. Polemista fecundo, propugnou unha cristiandade europea e democrática. Publicou poemas, novelas, libros de viaxes, ensaios histórico-sociais e atacou o gran capitalismo e o estatismo socialista.