"RM" (Contén)

1. Aplícase aos animais mamíferos de pel grosa e dura.

2. 1. Relativo ou pertencente aos paquidermos.

   2. Mamífero do grupo dos paquidermos.

   3. Grupo, sen valor taxonómico, que foi creado por Cuvier e que reúne os proboscídeos, os suiformes e os équidos por ter unhas características comúns, como o grosor da pel, o seu gran peso e ser estritamente herbívoros.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Emilia-Romaña, Italia, situada no centro da chaira emiliana, entre os últimos Apeninos e o Po, a ambas as beiras do torrente homónimo (156.172 h [2001]). Centro comercial, cultural e de ensino superior, en 1064 fundouse a Università degli Studi. De probable orixe etrusca, pasou ao dominio sucesivo de romanos (183 a C), bizantinos (s VI), lombardos (569) e francos (ss VIII-IX). Dependente do bispo parmesano, no s XIII pasou a ser gobernada pola comuna e en 1346 a Milán. Dominada por Francia (1500-1512 e 1515-1521), en 1545 a Santa Sé fixo dela e de Piacenza o Ducado de Parma, e cedeullo aos Farnese. Extinguida a dinastía (1731), pertenceu a unha rama borbónica ata 1801 e posteriormente a María Luísa de Austria. En 1860 a través dun plebiscito foi incorporada a Piemonte. Da cidade romana queda o Canale Maggiore. Entre os edificios posteriores destaca a catedral, de estilo románico lombardo (s XI), con campanario do s XIII; o Battistero, comenzado en estilo...

DUCADOS

Territorio señorial centrado na cidade de Parma. Creouno o Papa Paulo III en 1545, coa inclusión de Piacenza e outorgoullo ao seu fillo, Pedro Luís Farnese. Asasinado este en 1547, foi ocupado por Milán ata que Filipe II o devolveu aos Farnese (1558). En 1732 o ducado pasou a Carlos III (Carlos I de Parma) e en 1735 a Austria. Ocupado por España en 1745 pertenceu con Guastalla, a Filipe I de Parma (1748-1765), quen foi sucedido por Fernando I de Parma (1765-1801). Invadido por Napoleón I Bonaparte (1801), en 1815 cedeullo á súa muller, María Luísa de Austria e en 1860 incorporouse a Piemonte.

1. Relativo ou pertencente ás parmeliáceas.

2. Lique da familia das parmeliáceas.

3. Familia de liques da orde das lecanorais, de talo foliáceo ou raramente fruticuloso, con estrutura estratificada.

FILOSOFOS

Filósofo grego. Pertenceu á escola de Elea e estivo influído polo monismo relixioso de Xenófanes de Colofón, quen foi considerado o seu mestre. Admitiu un principio constitutivo da realidade e fuxiu da súa caracterización (como auga, aire, etc) para describilo con trazos máis xerais e profundos, descubertos aprioristicamente só pola razón. Expuxo a vía da verdade, propia dos que, empregando só a razón (íïõò), descobren que non se pode deixar de pensar que ‘o ser é e o non-ser non é’ e a vía da opinión (äïîá), propia dos que se fían dos sentidos e admiten inxenuamente a existencia dun mundo plural e cambiante. Deduciu a existencia dun ser único, un, indiviso, pleno, continuo, concluso, eterno (nunca precedido nin seguido do non-ser), inmutable (aínda que non o cualifica nunca de divino). O mundo sensible queda reducido á simple ‘aparencia’ e ‘ilusión’ (ataque implícito a cosmoloxías como a de Heráclito). A súa tese de eternidade do ser, o monismo óntico e racionalista, así como o seu ‘estaticismo’,...

PERSOEIRO

Xeneral macedonio. Acompañou a Alexandre o Grande a India e destacou nas batallas de Gránico (334 a C), Isos (333 a C) e Gaugamela (331 a C). Oposto ao rei, foi asasinado.

PERSOEIRO

Cantante e artista chilena. Coñecida como Violeta Parra e de familia humilde, aos doce anos compuxo as súas primeiras melodías. Desde 1952 dedicouse a percorrer zonas rurais para recompilar e gravar música folclórica. Coas súas melodías, de profundo contido humano, conseguiu redescubrir aspectos da cultura popular e borrar algunhas das visións estereotipadas de América Latina. En 1954 viaxou por Europa, onde gravou diversos discos, nunha viaxe que repetiu en 1961, desta volta acompañada dos seus fillos e cos que ofreceu diversos recitais, entre outros, na UNESCO. Iniciada no mundo da pintura, especialmente o óleo, fundou e dirixiu o Museo de Arte Popular de Concepción e foi a primeira artista sudamericana en expoñer individualmente no Museé Des Arts Décoratifs Palais du Louvre (1964). Recibiu o Premio Caupolicán como mellor folclorista (1954).