"fico" (En toda a entrada)

Ser algo sinal ou signo doutro.

Ser unha palabra ou frase a representación dun concepto ou dun pensamento.

Ter algo unha consecuencia.

Ter máis ou menos importancia algo.

1. Aquilo que por convención ou relación natural representa algo.

2. Carácter que se emprega na escritura e na imprenta.

3. Símbolo que se emprega para indicar unha operación ou caracterizar unha magnitude. Entre os máis correntes están o signo de sumar (+), o signo de restar (-), o signo de multiplicar (x), o signo de dividir (:) e o signo radical (√).

4. Sinal, sobre todo de carácter verbal, mediante o que, no ámbito da comunicación e nun contexto globalmente informativo, se representa algo ou se establece unha relación con outra cousa. Das diferentes distincións establecidas entre tipos de signos destaca a feita por Sexto Empírico entre signo suxestivo e indicativo, e entre signo natural e convencional, que presenta o problema do carácter específico que a linguaxe ten como signo. Entre as interpretacións dadas sobre o valor dos signos están a tradicional-realista, a nominalista e a convencionalista. Respecto ao carácter relativo e relacional do signo, acéptase que os signos en relación con eles mesmos ou outros signos son obxecto da gramática e da sintaxe; que en relación co significado son obxecto da lóxica e da semántica, e subdivídense en signos icónicos, índices e símbolos; e que en relación co suxeito interpretador son obxecto da retórica e da pragmática, que é en xeral o obxecto da semiótica. Á...

5. Sinal, acontecemento ou palabra que se interpreta como a manifestación e presenza do transcendente ou divino. Entendido como algo de valor superior ao do puro símbolo, o signo é a base de toda a concepción sacramental do cristianismo.

6. Cada un dos sinais gráficos que complementan as notas dunha partitura e permiten facer unha interpretación correcta dela.

7. Fenómeno que, recoñecido polo médico no organismo do enfermo e apreciado por el, é de interese para establecer a diagnose ou a evolución dunha enfermidade.

1. Cada unha das doce partes en que se considera dividido o zodíaco.

2. ...

Ausencia de todo son ou ruído.

Feito de estar alguén sen falar e sen facer ruído.

Feito de non expresar alguén a súa opinión ou algunha información.

Cada un dos dous intervalos que separan os ruídos cardíacos.

1. Breve intervalo que indica a ausencia de música e canto.

2. Signo gráfico posto no pentagrama para indicar a interrupción do son. Na notación actual correspóndelle a cada figura de duración un signo de silencio.

Ausencia de resolución por parte dunha autoridade administrativa respecto a unha petición ou un recurso que lle foi presentado. Constitúe un acto administrativo de omisión, que pode ser positivo (efecto estimatorio) ou negativo (efecto desestimatorio).

Que inspira simpatía.

Aplícase á parte do sistema nervioso vexetativo que está constituída por unha cadea de ganglios nerviosos, en número de 20 a 25, que están situados fronte á columna vertebral desde o cranio ata o cóccix. Ten unha relación íntima cos procesos tróficos e as funcións secretoras e cardiovasculares do organismo. OBS: Tamén se denomina ortosimpático ou sistema nervioso simpático.

Facer máis simple ou menos complexa unha cousa.

1. Converter unha expresión, unha cantidade ou unha ecuación noutra equivalente pero máis simple.

2. Transformar unha fracción noutra equivalente que sexa irredutible.

Método gráfico de determinación da área que está comprendida entre unha curva e o eixe, e que se aplica para a determinación do volume existente entre unha superficie curva e un plano. Foi inventado polo matemático inglés Thomas Simpson e emprégase para o cálculo do arqueo dos buques.

Método para aproximar a área limitada por unha curva y = f(x), o eixe OX e dúas rectas paralelas x = a e x = b. O método supón que os pequenos arcos da curva son aproximables mediante arcos de parábola que pasan polo punto medio e polos puntos terminais do arco considerado. Este método pode empregarse para aproximar calquera integral definida.

1. Indicación ou aviso óptico, acústico ou doutra natureza, codificado ou non, que serve para anunciar ou advertir algunha cousa, dar ordes ou transmitir mensaxes ou informacións.

2. Bandeira, lámpada ou obxecto de forma convencional que se emprega en terra, en mar ou a bordo dunha embarcación, para facilitar a navegación ou establecer comunicación. Os sinais destinados a embarcacións clasifícanse en sinais visuais e acústicos e sinais radiotelefónicos e radiotelegráficos. Son sinais os faros, as balizas, os semáforos, as bandeiras ou as sirenas.

3. sinal de circulación

   Placa, disco ou cartel que, nunha estrada, nunha rúa ou nun cruzamento, serve para regular o tránsito, para advertir aos condutores dos vehículos dalgún perigo ou dalgún obstáculo, ou para darlles algún aviso ou indicación relacionados co tránsito. O código de circulación distingue os sinais de advertencia de perigo (placas triangulares equiláteras colocadas coa base horizontal e o vértice oposto na parte superior -agás no caso do “ceda o paso”, en que a posición é invertida-, co contorno vermello, o fondo branco ou amarelo e as letras ou os símbolos de cor negra ou azul escura); os sinais de prohibición e de fin de prohibición (que son discos, co contorno vermello e, xeralmente, o fondo branco e os símbolos negros ou azuis, nos de prohibición, ou ben discos brancos atravesados por unha banda inclinada negra, gris ou azul sobre os símbolos do correspondente sinal de prohibición); os sinais de obriga (que son circulares, triangulares ou octogonais, de...

Xesto ou aceno co que se quere indicar algo a alguén.

Marca ou cicatriz que deixa unha ferida.

Cantidade ou fracción do prezo total, entregada a conta, antes de facer firme un contrato de compravenda.

Modelo matemático das variables dun sistema. Xeralmente admite unha descrición temporal, variacións do sinal no tempo, e unha descrición frecuencial (espectro), compoñentes do sinal de diversa frecuencia. Un sinal determinista é o que ten unha descrición como función da variable tempo x(t), mentres que os sinais aleatorios soamente poden describirse por un modelo probabilístico. Os sinais analóxicos defínense para todo valor de t, en contraposición aos discretos no tempo (ou secuencias), que soamente o son para t=nT, onde n é un número natural e T un valor determinado de t.

Magnitude física variable que pode transmitirse, propagarse e detectarse adecuadamente, de maneira que que perturbe ou modifique un estado de equilibrio constitúe un elemento portador de información. Os sinais poden ser eléctricos, mecánicos, pneumáticos, ópticos ou acústicos, e empréganse para transmitir información de acordo cun código establecido.

Cociente da potencia do sinal e a do ruído existente na banda de frecuencias ocupada polo devandito sinal. Constitúe unha medida cuantitativa da calidade dun sistema de comunicación. Cómpre unha relación de 10 dB para que un sinal de audición sexa intelixible, ou ben 40 dB para unha boa imaxe de televisión.

1. Tendencia a fundir diversos elementos relixiosos e filosóficos, usualmente considerados heteroxéneos, sen un criterio claro de selección.

2. Síntese de dous elementos culturais ou de dúas culturas diferentes que, ao ser reinterpretadas, dan lugar a unha entidade cultural totalmente nova.

Asunción de diversas funcións por unha soa forma. O ablativo latino, por exemplo, asumiu as funcións dos casos instrumental e locativo indoeuropeos; a desinencia -i latina de DOMINI asume sincreticamente o caso nominativo e o número plural.

Forma de apreciación confusa propia do xeito de pensar dos nenos pequenos que aínda non desenvolveron a facultade de percibir con claridade.

1. Conxunto musical de voces, de instrumentos, ou das dúas cousas.

2. Composición para orquestra, estruturada segundo as normas que regulaban a sonata. No s XVII podía adoptar o significado de sonata, concerto ou outra composición. A sinfonía clásica apareceu no s XVIII. Tivo unha orixe diversa, por unha banda o concerto grosso e pola outra a obertura da ópera, e seguía o esquema en tres tempos allegro-adagio-allegro (G. Sammartini), despois, coa intercalación do minueto pasou a ter catro (autores da escola de Mannheim). Cultivada por numerosos autores, acadou todo o esplendor con J. F. Haydn que, xunto con Mozart, deixou un extenso legado sinfónico, e estableceu o seu desenvolvemento temático de acordo coas normas da forma sonata. Beethoven recolleu este legado e modificouno, e substituíu o minueto por un scherzo e deulle unha maior extensión ás sinfonías. Os seus pasos foron seguidos por Schubert, Schumann, Brahms, Liszt, Bruckner, Mahler e R. Strauss na música alemá; por Berlioz, Saint-Saëns e C. Franck en Francia; por Dvořák...

Conxunto de elementos que se unen para producir un efecto harmonioso.