"fico" (En toda a entrada)

Calidade do que é asexuado.

1. Reprodución asexual, isto é, multiplicación vexetativa sen a intervención de gametos.

2. Ausencia de órganos sexuais.

Ausencia de regulamentos específicos que prohiban ou autoricen o matrimonio entre individuos de determinados grupos.

Acción de aglutinar ou aglutinarse.

Procedemento polo cal dúas ou máis palabras se xuntan para constituír unha soa; combínanse palabras primitivas e forman palabras compostas, nas que, xeralmente, tivo lugar unha variación, máis ou menos acusada, nos compoñentes das novas palabras. Mediante o proceso da aglutinación, as linguas obteñen novas palabras.

Aglomeración de determinados corpúsculos en suspensión (microorganismos, eritrocitos, etc) portadores dun antíxeno pola presencia, no líquido da suspensión, do anticorpo específico correspondente. Utilízase como medio diagnóstico para identificar microorganismos e para determinar os antíxenos dos eritrocitos e anticorpos presentes no soro.

Aglutinación dos eritrocitos como consecuencia da reacción específica dos aglutinóxenos ante as súas correspondentes aglutininas, que provoca a hemólise.

Acción e efecto de agoirar.

Presaxio de acontecementos futuros, xeralmente catastróficos, a través de certos sinais e indicios, feito xeralmente por un augur.

Persoa que fai ou di algo insistentemente e que pola súa maneira de ser resulta molesta.

Que non ten ángulos.

Puntos da superficie terrestre sen declinación magnética; unha agulla magnética situada nun punto ágono sinala exactamente o norte xeográfico.

Liña que une os puntos que non teñen declinación magnética. As liñas ágonas pasan polos puntos nos que coincide un meridiano xeográfico co respectivo meridiano magnético. Son liñas imaxinarias e variables.

Acción e efecto de agrupar ou agruparse.

Conxunto de cousas ou de persoas agrupadas, xeralmente afíns.

Unidade máis pequena na estrutura orgánica dos partidos políticos que reúne os afiliados de base á cabeza da cal se sitúa un secretario xeral ou afín segundo os partidos.

1. Reunión de forzas militares de diversos exércitos coa finalidade de constituír un conxunto operativo para cumprir unha misión. A súa composición varía segundo as necesidades da acción militar; normalmente ten como base un ou máis batallóns de infantería, aos que se suman unidades de artillería ou carros.

2. agrupación táctica

   Agrupación que ten por base dous ou máis batallóns ou grupos tácticos.

Modalidade contractual de colaboración entre empresarios que sen crear un ente con personalidade xurídica propia, serve para facilitar ou desenvolver en común a actividade empresarial dos seus membros. A agrupación temporal de empresas é unha fórmula de colaboración que adoita ser empregada polas pequenas empresas do sector da construción para a realización de obras de grande envergadura (infraestruturas de comunicación, edificios administrativos, equipamentos culturais ou deportivos, etc), disolvéndose unha vez rematada a obra.

Unión de dúas ou máis leiras inscritas para formar outra con número diferente das agrupadas, sempre que se trate de fincas veciñas ou, se son discontinuas, formen unha finca funcional. Nas leis de patrimonio está expresamente prohibida a agrupación de soares urbanos para evitar a deturpación dos conxuntos históricos e trazado urbanístico consolidado.

1. agrupación de municipios

   Previsión constitucional ou estatutaria para poder establecer circunscricións territoriais propias diferentes da provincia. Na constitución española de 1978 contémplase esta posibilidade (artigo 141. 3), ao abeiro da cal se teñen constituído en Galicia diversas mancomunidades de municipios para a prestación, financiamento e xestión en común de servicios (en Ferrolterra, en Vigo, no Xallas, no Morrazo, etc) e 53 comarcas segundo a Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996).

2. ...

Barriña de metal ou doutra materia dura, acabada en punta.

1. Barra pequena, fina e longa, normalmente de metal, pero que pode estar feita doutros materiais, rematada en punta nun extremo e cun burato no outro polo que se fai pasar o fío, cordel, etc, usada para coser e bordar, ou sen burato se se usa para facer punto.

2. Nas máquinas de fabricación de xéneros de punto, peza metálica alongada acabada en gancho e provista de medios para cerrar o que serve para formar a malla.

3. agulla de bordar

   Agulla, xeralmente máis fina e máis curta ca a de coser, empregada para bordar; pode ter máis dun ollo para enfiar diversos fíos.

4. agulla de cardar

   Cada unha das agullas que ten a gornición do aparello que serve para cardar.

5. agulla de cego

   Agulla que ten o corpo partido en dirección á punta para poder introducir o fío, sen enfiala.

6. agulla de coser

   Agulla recta, alongada ou en forma de fuso, acabada en punta, que serve para coser todo tipo de roupa.

7. agulla de debuxo

   Barriña collida ao punto dun debuxo jacquard para que se suxeite no dispositivo do leito.

8. agulla de embalar

   Agulla grosa, de punta recta ou curva, empregada para coser tea de embalaxe.

9. ...

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten, a 0°C e a 760 mm de presión, con variacións mínimas, a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Os coñecementos esenciais sobre a natureza do aire son debidos a Lavoisier, quen demostrou cos seus experimentos (1774) que está formado por nitróxeno e osíxeno. A primeira determinación cuantitativa correcta da proporción de osíxeno no aire foi efectuada a finais do s XVIII por un químico catalán, Antoni Martí i Franquès, que atopou que a composición volumétrica do aire atmosférico era de 79 partes de nitróxeno e 21 de osíxeno (aire vital, na época), rectificando así os valores aceptados por outros investigadores: Lavoisier, Priestley, Scheele, Senebier e Cavendish. A presencia, no aire, de substancias inertes distintas do nitróxeno fora indicada por unha experiencia de Cavendish (1785) e...

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases. Así, o aire desfloxisticado ou aire vital era o osíxeno; o aire fixo, o dióxido de carbono; o aire inflamable, o hidróxeno; o aire floxisticado, o nitróxeno; o aire inflamable das marismas, o metano.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

Aire en movemento, vento, especialmente de pouca intensidade.

1. Apariencia, aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Enfermidade que se contrae polo contacto con certos animais, especialmente os réptiles, persoas e mesmo lugares como os cemiterios, segundo a medicina popular galega. A debilidade, adelgazamento, inapetencia e raquitismo son algúns dos seus síntomas, que se manifestan especialmente nos nenos. A terapia adoita ser un ritual cheo de simbolismos onde o curandeiro desempeña o papel máis importante.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

...

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten, a 0°C e a 760 mm de presión, con variacións mínimas, a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Os coñecementos esenciais sobre a natureza do aire son debidos a Lavoisier, quen demostrou cos seus experimentos (1774) que está formado por nitróxeno e osíxeno. A primeira determinación cuantitativa correcta da proporción de osíxeno no aire foi efectuada a finais do s XVIII por un químico catalán, Antoni Martí i Franquès, que atopou que a composición volumétrica do aire atmosférico era de 79 partes de nitróxeno e 21 de osíxeno (aire vital, na época), rectificando así os valores aceptados por outros investigadores: Lavoisier, Priestley, Scheele, Senebier e Cavendish. A presencia, no aire, de substancias inertes distintas do nitróxeno fora indicada por unha experiencia de Cavendish (1785) e...

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases. Así, o aire desfloxisticado ou aire vital era o osíxeno; o aire fixo, o dióxido de carbono; o aire inflamable, o hidróxeno; o aire floxisticado, o nitróxeno; o aire inflamable das marismas, o metano.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

Aire en movemento, vento, especialmente de pouca intensidade.

1. Apariencia, aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Enfermidade que se contrae polo contacto con certos animais, especialmente os réptiles, persoas e mesmo lugares como os cemiterios, segundo a medicina popular galega. A debilidade, adelgazamento, inapetencia e raquitismo son algúns dos seus síntomas, que se manifestan especialmente nos nenos. A terapia adoita ser un ritual cheo de simbolismos onde o curandeiro desempeña o papel máis importante.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

...