"fico" (En toda a entrada)

Acrónimo de Disco Compacto. Formato de almacenamento de información lexible de forma óptica lanzado por Philips e Sony na década dos oitenta do s XX. Empregouse orixinariamente para almacenar gravacións de música dixitalizada; posteriormente, estendeuse o seu uso para almacenar arquivos de ordenador (CD-ROM) e de vídeo interactivo (CD-I). Os datos que contén están codificados en sucos microscópicos e lense mediante unha exploración do disco por medio dun láser infravermello. A diferenza dun disco de ordenador, contén os datos nunha longa pista en espiral, igual que o suco dun disco fonográfico; isto simplifica o deseño dos aparatos reprodutores. Cada unidade pode conter 74 minutos de audio (suficientes para a Novena Sinfonía de Beethoven, que foi a meta do deseño) ou de 680 MB de datos de ordenador, aínda que posteriormente apareceu outro formato cunha duración de 80 minutos ou cunha capacidade de 700 MB.

Disco compacto (CD-ROM) que non foi gravado dunha vez, senón que algúns arquivos se gravaron nun determinado momento e logo engadíronse máis. O seu directorio ocupa máis dun bloque do espazo do disco, mentres que o software inicial do CD-ROM non le necesariamente os CD multisesión.

Disco interactivo compacto, semellante a un disco compacto de audio, que almacena información multimedia (imaxes fixas ou en movemento, son, etc). Os lectores de CD-I comercialízanse como accesorios dos equipos de televisión.

Formato creado especificamente pola compañía Kodak para gardar fotografías nun CD lexible por ordenador.

Formato de gravación mediante o que un CD pode conter unha parte de son reproducible nunha cadea musical e outra parte de datos lexible nun ordenador.

Disco compacto empregado só para ler. Fisicamente semellante a un disco compacto de audio, contén datos utilizables por un ordenador, incluso música e vídeo, sempre que estean gravados nun formato interpretable por este. A maioría dos ordenadores van equipados con unidades lectoras aos que tamén se lles poden instalar gravadoras para copiar CD-ROM, para o que empregan CD gravables (CD-R) ou regravables (CD-RW). A capacidade de almacenamento dun CD-ROM é duns 680 megabytes (aproximadamente 470 veces a dun disquete de 3,5 pulgadas) ou 700 megabytes, segundo o formato. A diferenza dos disquetes, os CD-ROM non están ligados co sistema operativo dun ordenador específico (aínda que o software que ten no seu interior pode estalo). Non obstante , para que un ordenador cun sistema operativo A poida interpretar datos gravados para outro, cun sistema operativo B, probablemente se necesitan aplicacións adicionais. Os CD-ROM proporcionan son dixitalizado, imaxes e presentacións multimedia que resultarían...

Arquitectura estendida de CD-ROM. Conxunto de extensións de formato ISO 9660 para os datos do disco compacto que permite que o son e o vídeo se intercalen cos datos de ordenador (o formato anterior requiría que o son, o vídeo e os arquivos de ordenador estivesen en pistas separadas).

Signo ortográfico semellante a unha coma, que se coloca debaixo do <c> en galego medieval (caçar, serviço) e noutras linguas, como o portugués (caçar, maciço, açúcar), o francés (menaçant, leçon) ou o catalán (calça, vençut), de maneira que representa unha consoante sibilante xorda, ben fricativa, ben africada, ante as vocais a, o e u.

Nome da letra <ç>, composta por un signo ortográfico semellante a unha coma que se coloca debaixo do c, usada no galego medieval e nalgunhas linguas, como o portugués, o catalán e o francés. OBS: Tamén se denomina ce cedillado.

1. Punto de intersección do hemisferio celeste situado sobre un observador coa vertical astronómica do lugar xeográfico deste observador. No sistema de coordenadas horizontais, o cénit é o punto de máxima altura posible: 90°. O punto diametralmente oposto recibe o nome de nadir.

2. cénit xeodésico

   Punto de intersección do hemisferio celeste situado sobre un observador coa recta normal á superficie da elipsoide terrestre, no punto xeográfico onde se sitúa o observador.

Punto culminante dunha cousa, institución, persoa, etc.

1. Cómputo estatístico dunha poboación ou de calquera ben moble ou inmoble, realizado sobre unha base territorial determinada e nun momento concreto con fins demográficos, fiscais, electorais ou como instrumento de planificación política (atribución de orzamentos, recursos e investimentos, execución de obras, etc).

2. censo de poboación

   Reconto oficial e periódico da poboación dun territorio determinado. O seu principal obxectivo é coñecer o tamaño, a distribución e as características da poboación dese territorio nun momento concreto. Os resultados adoitan publicarse nun documento estatístico que constitúe a principal fonte de documentación para as análises demográficas, sociolóxicas e xeográficas, e para a elaboración de políticas de planificación. A Organización das Nacións Unidas, interesada na homoxeneización das informacións que os censos proporcionan, define o censo como o “conxunto de operacións que consisten en recoller, recompilar, avaliar, analizar e publicar ou divulgar os datos demográficos, económicos e sociais relativos a todos os habitantes dun país e das súas divisións administrativas nun momento ou período dado” (ONU, 1958).
   Características técnicas dos censos de poboación
   As características comúns que deben ter todos os censos son a enumeración individual, que abranga todos os...

3. censo de vivendas

   Conxunto de operacións tendentes a compilar e publicar os datos relativos a todos os recintos dun determinado territorio destinados á habitación humana, xa se conciban como tales ou non.

4. censo electoral

   Documento público no que constan os electores con dereito a sufraxio. Contén a inscrición das persoas que reúnen os requisitos para ser elector e non estean privados, definitiva ou temporalmente, do seu dereito a sufraxio; comprende o censo dos electores residentes no país e o censo dos electores residentes-ausentes que viven no estranxeiro. O censo electoral é único para toda clase de eleccións e ten que se adaptar ás eleccións ao Parlamento Europeo e ás eleccións municipais, nas que poden votar cidadáns doutros estados. O cidadán ten a obriga de inscribirse e de comprobar os seus datos periodicamente, sen prexuízo da revisión anual que fan os poderes públicos. Os datos que figuran nel son o nome e apelidos e o número do Documento Nacional de Identidade. A súa orixe atópase na eclosión dos sistemas parlamentarios representativos xurdidos das revolucións democrático-burguesas do s XIX, daquela configurado como o importe do imposto necesario para ser considerado elector. O constitucionalismo...

1. Imposición ou prestación periódica, en cartos ou en especie, que afecta tanto á orde tributaria ou fiscal como á contractual.

2. Contrato agrario de carácter perpetuo ou temporal polo que se concedía o dominio máis ou menos pleno dunha propiedade ou da explotación dun ben inmoble a cambio dunha renda en diñeiro ou en especie. A súa orixe está nunha decisión do señor que cede as súas terras ao campesiño, en concepto de posesión. A cambio do dereito do campesiño a cultivalas en beneficio propio, o señor percibía rendas fixas, prestacións en traballo e a obriga de mellorar a propiedade. A lei española de 1990 recoñece dúas clases de censos: un perpetuo, denominado censo enfitéutico, e un temporal denominado censo vitalicio.

3. censo consignativo/perpetuo

   Contrato no que o propietario dun inmoble impón sobre este un gravame de pensión perpetua ou por tempo indefinido, en compensación polo capital que recibiu en cartos.

4. censo enfitéutico

   Pagamento periódico, xeralmente anual, dunha cantidade en metálico ou en especie (cabezas de gando ou froitas), ou mestura de cartos e produtos que o censatario lle fai ao censualista en recoñecemento do dereito señorial. Polo pago deste canon, o censatario adquire o dominio útil do inmoble xunto coa posibilidade de redimir o censo, pero o censualista conserva o dominio directo. O carácter da prestación é reverencial e de recoñecemento do señorío. Considéranse variedades do censo enfitéutico o censo con dominio, polo que o señor directo do predio establecido en enfiteuse percibe, segundo o contrato, todos os dereitos incluídos o de laudemio e o de tenteado; e o censo sen dominio, que lle dá dereito ao señor unicamente a unha pensión periódica.

5. ...

1. Garantir que algo é verdadeiro.

2. Declarar unha persoa autorizada nun documento oficial que o que consta nel é certo.

3. Declarar un documento oficial que o que está escrito nel é certo.

Enviar por correo un paquete ou unha carta pagando unha tarifa superior á normal, de forma que se obtén un certificado co que se pode acreditar o envío coa seguridade de que o destinatario o vai recibir.