"fico" (En toda a entrada)

1. Habilidade verbal individual en que se materializa a capacidade lingüística común a todos os seres humanos. Desde a perspectiva ontoxenética, para que esta capacidade lingüística se converta en fala é necesario que se dean unhas condicións determinadas, tanto biolóxicas coma sociais (contorno). En efecto, algún problema orgánico -como a xordeira- ou a falta dun contexto lingüístico adecuado, como ocorre, por exemplo, no caso dos nenos salvaxes, poden dificultar ou impedir totalmente o desenvolvemento verbal. Dentro do estruturalismo, fala oponse a lingua (Ferdinand de Saussure), ou ben a sistema e norma (Eugenio Coseriu). En ambos os dous casos o concepto de fala fai referencia ao nivel máis baixo de codificación, ao ámbito do individual e da variación, mentres que a lingua representa o unitario e homoxéneo, en dous graos de abstracción -norma e sistema-, no caso de E. Coseriu. Na terminoloxía chomskyana os conceptos de lingua e fala equivalen respectivamente aos de competencia e actuación....

2. fala bilingüe

   Actualización de dúas linguas distintas nunha mesma conversa por parte de falantes con competencia bilingüe. É unha das consecuencias das múltiples situacións de contacto lingüístico e pode ser de diversos tipos. O falante pode cambiar de lingua en función do interlocutor, o propósito da comunicación ou o tema da conversa, aplicando o que se denomina alternancia de códigos (code-switching), ou ben poden alternar as dúas linguas indistintamente, dando lugar a unha especie de mestura de códigos (code-mixing). Desde un punto de vista gramatical, o primeiro caso trátase dunha alternancia interoracional (cambio de código en oracións diferentes), mentres que o segundo, dunha alternancia intraoracional (dentro da mesma oración). Especialmente a alternancia de códigos leva asociada significados sociais e simbólicos de gran relevancia. Estes dous tipos de fala bilingüe manteñen unha estreita relación con outro fenómeno derivado do contacto lingüístico, a interferencia, de xeito que en moitas ocasións...

3. fala telegráfica

   Produción lingüística dos nenos formada por oracións correctas desde o punto de vista da orde de elementos, pero moi sinxelas sintacticamente e carentes de palabras de relación básicas. Este tipo de fala correspóndese cun estadio determinado da adquisición lingüística, que comeza cando o neno ten entre dous anos e dous anos e medio, coincidindo co inicio da etapa sintáctica (posterior ás etapas prelingüística e holofrástica). O carácter telegráfico procede da ausencia de palabras de función gramatical, como o artigo, e a omisión de morfemas flexivos, como as terminacións verbais (

ariedade lingüística asociada a unha área xeográfica ou a un grupo social.

Lingua natural propia dunha comunidade humana.

1. Acción de falar.

2. Maneira peculiar de falar unha persoa.

Modalidade lingüística propia dos falantes dunha lingua nas súas relacións cotiás. Caracterízase, fundamentalmente, pola utilización de xiros, modismos e outros recursos para conseguir énfase, brevidade e afectividade. É frecuente acurtar as palabras e utilizar unha sintaxe pouco coidada e un léxico pouco culto.

Facer pasar por verdadeiro algo que é falso.

Cambiar o verdadeiro carácter dunha cousa coa finalidade de enganar a alguén.

Dominar ou someter coa mirada.

Exercer en alguén unha atracción irresistible.

Someter mediante supostos poderes maléficos

1. Aquilo que se aparece ou se manifesta e que é obxecto do coñecemento.

2. Suceso de calquera tipo.

3. Cousa captada pola sensibilidade que pode ser explicado pola ciencia; I. Kant contrapúxoo a noúmeno ou cousa en si que se referiría a aquel tipo de realidades que, existindo, están máis alá das nosas posibilidades de coñecemento científico, como poden ser Deus e a alma.

Persoa ou cousa que presenta calidades extraordinarias ou fóra do común.

Ser que presenta algún tipo de anormalidade.

Todo evento que posúe unha correlación entre os anteriores e os posteriores.

Relativo ou pertencente á fenomenoloxía.

Movemento filosófico que ten como base o método fenomenolóxico e que se caracteriza pola descrición dos fenómenos como como defensa dos prexuízos do sistema e sobre a interrelación dos problemas. Iniciouna F. Brentano e foi desenvolvido, entre outros, por E. Husserl, M. Scheler e N. Hartmann.

1. Conxunto de actuacións ou manifestacións dedicadas a un artista ou a unha arte.

2. festival de cine

   Manifestación cinematográfica que presenta periodicamente unha selección das consideradas mellores películas inéditas de diversos países a un público especializado. Os festivais cinematográficos máis prestixiosos son a Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica di Venezia (fundada en 1932), o Festival Internacional de Cine de Cannes (fundado en 1946), o Internationale Filmfestspiele Berlin (fundado en 1951), e o Festival Internacional de Cine de Donostia-San Sebastián (fundado en 1954). Noutra escala inferior destacan o Festival Internacional de Cinema Fantàstic de Sitges, o Festival de Cine de Ourense ou as Xornadas de Cine e Vídeo de Galicia que se celebran anualmente no Carballiño.

3. festival de música

   Conxunto de actos ou espectáculos musicais. O primeiro país en celebralo foi Inglaterra, co Three Choirs Festival, fundado en 1715. Os festivais Händel de Londres (1784-1787 e 1791) foron os primeiros dedicados a un compositor. No s XIX estendéronse por Europa, dentro dos que destaca o de Bayreuth, dedicado a R. Wagner. O incremento do turismo, sobre todo dende 1945, fixo que moitas cidades os organizasen, como Múnic, Florencia ou Edimburgo.

4. festival de teatro

   Evento teatral anual que ten como finalidade a promoción e difusión do teatro. As orixes atópanse en Grecia, cando a cidade celebraba as festas relixiosas na honra de Dióniso, se representaban comedias e traxedias, e se realizaban concursos de coros, nos que participaban as tribos da cidade. Entre os festivais máis coñecidos en Europa figuran os de Aviñón e Edimburgo, e na Península Ibérica destacan os de Tárrega, especializado no teatro de rúa; Almagro, para teatro clásico; Sitges, cunha orientación experimental e vangardista; o Festival Iberoamericano de Cádiz, o Festival de Otoño de Madrid ou o Grec de Barcelona, que presentan traballos destacados en diferentes continentes. En Galicia houbo festivais pioneiros como a Mostra de Ribadavia ou as Jornadas de Teatro de Vigo, que tiveron continuidade no Festival de Ribadavia, na Mostra de Teatro Galego-Portugués de Cariño, na Mostra de Teatro Cómico e Festivo de Cangas ou na Mostra de Teatro Infantil Xeración Nós de Ferrol Terra. A estas iniciativas...

Festa con diversas actuacións, especialmente musicais.

Actuación destacable de alguén, especialmente dun artista ou deportista.

Culto dos fetiches. O termo aplicouse á relixión dos pobos de África Occidental e posteriormente, trala publicación da obra Culto dos deuses fetiches (1760) do erudito francés Charles de Brosses, difundiuse por Europa e identificouse coa relixión daqueles pobos que consideraban a todos os seres naturais dotados de forzas anímicas, forzas que tentaban propiciar por medio do culto. Segundo as interpretacións da etnoloxía, este tipo de relixións inclúense no concepto de animismo.

Admiración esaxerada e excesiva de algo ou alguén.

Manifestación ou comportamento sexual, xeralmente como resultado dunha fixación de impresións infantís, que consiste en contemplar e manipular unha parte do corpo ou un obxecto determinado para espertar o apetito sexual ou chegar incluso ao orgasmo.

Expresión utilizada por Marx para expresar a terxiversación do home respecto das cousas, as mercadorías e as relacións de produción, imperante no sistema capitalista. Consiste en atribuírlles ás mercadorías propiedades fantásticas que non lle pertencen de seu, senón que son atribuíbles ao traballo humano. Así, por exemplo, atribuírlle un prezo determinado polo seu valor obxectivo, cando, en realidade, o prezo é consecuencia da relación social concreta de traballo que se materializa a través desa mercadoría.