"Pol" (Contén)

1. Nas cidades da Grecia antiga, parte alta, a miúdo sobre un outeiro ou outra elevación, onde xa se edificara a cidade de época micénica, empregada, sobre todo, como centro de cultos relixiosos e cívicos e como lugar de defensa en momentos de perigo. Comprendía as construcións palacianas e edificios relixiosos máis importantes. As acrópoles máis salientables son a de Corinto, no Peloponeso; a de Sunion, na Ática; as de Tebas e Queronea, na Beocia; e a de Atenas, a máis completa e mellor coñecida na actualidade, que, despois de acadar o seu máximo esplendor no chamado século de Pericles (V a C), sufriu abundantes estragos, saqueos e incendios.

2. croa.

XACEMENTOS

Xacemento situado na praia do Carreiro (O Grove). Conserva restos de sartegos de pedra antropoides, restos de época romana e os alicerces do que sería unha igrexa visigótica e a súa necrópole adxacente.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1494-1495). Fillo de Fernando I e de Isabel de Chiaramonte. Tomou parte nas guerras externas e internas do reino; participou na reconquista de Otrant (1481) en poder dos turcos e reprimiu os baróns napolitanos. Cando Carlos VIII de Francia invadiu Italia, Afonso enviou unha escuadra a Nápoles; conquistou Rapallo, pero a flota napolitana tivo que abandonala ao chegar o Duque de Orleáns. O soberano abdicou no seu fillo Fernando II.

PERSOEIRO

Historiador bizantino. Preceptor do futuro Emperador Teodoro II Láscaris, do que foi tamén gran logoteta. Baixo Miguel VIII Paleólogo foi legado ao Concilio II de Lión (XIV ecuménico, 1274) para a unión das Igrexias. Autor de diversas obras poéticas e teolóxicas, coñécese sobre todo pola Crónica do Imperio Romano de Oriente.

PERSOEIRO

Novelista, xornalista e ensaísta de familia asturiana. Doutor en Dereito. En Madrid colaborou coa prensa republicana (1871). En abril do 1875 comeza a empregar o pseudónimo Clarín no diario El Solfeo. En 1878 gañou por oposición unha cátedra na Universidade de Salamanca, pero o goberno non lla concedeu. Catro anos máis tarde (1882) foi nomeado catedrático en Zaragoza e en 1883 acadou o traslado a Oviedo. Alternou a cátedra co xornalismo, e os seu artigos e contos apareceron de xeito continuado en diarios e revistas, sendo recollidos en diferentes volumes (Solos de Clarín, 1881, etc). Entre 1886 e 1891 publicou unha serie de oito Folletos literarios e un breve estudo biográfico e crítico de Pérez Galdós. É autor dunha das novelas máis lidas no s XIX, La Regenta (1884-1885), nada do seu encontro coa vida de Oviedo (Vetusta), enmarcada dentro da corrente do realismo decimonónico. Tamén escribiu Su único hijo (1890), e numerosos contos e...

PERSOEIRO

Rei de Polonia (1501-1506). Da liñaxe real dos Jagiello, era fillo de Casimiro IV. Foi Gran Duque de Lituania (1492-1506), país que se uniu a Polonia. Concedeulle á nobreza o privilexio segundo o cal o rei non podía promulgar ningunha lei sen o consentemento da Asemblea Lexislativa.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Fundou xunto cos seus irmáns un importante arquivo fotográfico (1854), sobre patrimonio artístico e retratos, que aínda mantén a súa actividade comercial como editora de arte.

1. Poliploidia estable que resulta da suma e da combinación de xogos de cromosomas de igual número de dúas ou máis especies diferentes, como consecuencia dunha hibridación e posterior multiplicación das dotacións cromosómicas procedentes das distintas especies. O alopoliploide seméllase ás especies proxenitoras, pero non se pode reproducir con ningunha delas; é por isto que se considera unha especie totalmente nova e así a alopoliploidía denominouse evolución instantánea. Este fenómeno ten lugar, case exclusivamente, no reino vexetal e a súa importancia na agricultura, xa que gran parte de especies cultivadas son variedades obtidas por alopoliploidia.

2. alopoliploidia segmentaria

1. aso de vidro de terracota, metal ou marfil, de corpo redondo e de vinca alongada e estreita, utilizado polos romanos para servir o viño na mesa, gardar os aceites, os perfumes e outros líquidos. Na época paleocristiá serviron para levar aceite que queimaban nos lugares santos e diante das tumbas dos mártires ou para levar terra de ambos os dous lugares. Aínda hoxe reciben este nome os recipientes nos que se consagra e conservan os santos óleos.

2. 1. Recipiente de vidro soprado, de formas e medidas diferentes, destinado a conter unha dose individual de medicamento, polo xeral inxectable.

   2. Cantidade de líquido que cabe nese recipiente.

3. Lesión elemental da pel que consiste nunha acumulación de líquido localizado na epiderme que separa, levantándoa, a capa córnea das subxacentes. Ten un diámetro superior a 5 mm e aparece en dermatoses, queimaduras, rozaduras, etc.

4. Avultamento producido na superficie dun metal pola expansión dun gas contido nel.

5. 1. Dilatación que, en determinados puntos, presentan algúns condutos como, por exemplo, a ampola de Vater, dilatación na mucosa do duodeno á que conducen os condutos biliares e pancreáticos.

   2. Cada unha das vesículas que presentan certos equinodermos na base dos seus tentáculos ambulacrais e que, ao contraérense, fan posible que estas saian cara a fóra.