disposición

(< lat dispositĭōne)

s f
Acción de dispor(se) ou dispoñer(se).
s f
1. Xeito en que se dispón ou coloca algo.
  
  Ex: Eu, se che digo a verdade, cambiaría a disposición dos mobles.
2. [ARQUIT]
  Distribución das partes dun edificio.
s f
Facultade ou posibilidade de dispoñer de algo ou alguén.

Ex: Puxo á súa disposición o seu coche.
s f
Estado de ánimo ou actitude que presenta alguén para facer algunha cousa.

Ex: Hoxe parece que non tes boa disposición para axudarme.
Sinónimos: talante. Confrontacións: determinación, iniciativa.
s f
Inclinación e aptitude dunha persoa para desenvolver unha actividade determinada.

Ex: Desde pequena amosou boa disposición para a música.
Confrontacións: facultade, habilidade.
s f
Calidade da persoa que fai as cousas ben e con interese.

Ex: Gústame traballar con ela, sempre ten moita disposición.
s f [ARQUIV]
Parte esencial dun diploma ou dun documento xurídico na que está expresado o obxecto da acción ou da vontade do actor.
[DER]
1. s f
  Orde ou regulamento dunha autoridade.
  
  Ex: O ministro asinou unha disposición sobre a inmigración.
2. acto de disposición
  Acto polo que se cede un dereito, se transmite un ben ou se grava un inmoble.
3. derradeira disposición
  Últimas vontades ou testamento dunha persoa.

Palabras veciñas