"Comba" (Contén)

Batalla (1353) entre a escuadra xenovesa, que protexía o N de Sardeña, rebelada a favor de Xénova, e as escuadras aliadas catalá e veneciana, comandadas por Bernat de Cabrer. A derrota xenovesa debilitou a potencia naval de Xénova e o dominio de Sardeña por Pedro III o Cerimonioso.

Acción de armas da Segunda Guerra carlista acontecida preto de Avinyó (16.11.1848). Nela o xeneral carlista Rafael Tristany derrotou o brigadier isabelino Manzano, que foi feito prisioneiro xunto con 700 homes das súas forzas. O xeneral Tristany foi recompensado co condado de Avinyó.

Cenobio situado no concello de Bande. Aínda que non se conserva a súa acta fundacional, a súa creación fíxase ao redor do s VII. Así mesmo, grazas a un diploma do ano 982 conservado no tombo de Celanova tense coñecemento de que o monxe Odoino doara o mosteiro de Bande ao de Celanova; nese mesmo documento recordábase a restauración que se fixera da súa igrexa grazas a unha encomenda feita no 872 polo Rei Afonso III, quen encargara a Odoario a repoboación das terras bañadas polos ríos Limia e Támega. Tratábase dun mosteiro dúplice, con dous edificios separados para homes e mulleres, e cunha igrexa común para os servicios relixiosos e o culto de ambas as dúas comunidades, única estrutura arquitectónica conservada. Acolleu os restos de san Torcado, primeiro bispo de Guadix e discípulo do Apóstolo Santiago traído a Bande cando ao comezo da presenza musulmá no sur da Península Ibérica, ata que foron trasladados en 1601 ao mosteiro de San Salvador de Celanova. O templo presenta unha planta de...

Mosteiro situado no val de Monterrei, entre os concellos de Monterrei e Verín, que aínda tiña vida conventual no século XII. Non se conserva ningunha documentación relativa ao mesmo.

Prenome feminino procedente do latín columba ‘pomba’, animal sagrado de Venus, símbolo da paz no Antigo Testamento e do Espírito Santo no Novo Testamento. Comba é unha das santas máis antigas no culto hispánico (s IX). A santa Comba de Galicia, patroa das meigas, é a de Sens (s III). Na iconografía leva a palma do martirio e, como atributo persoal, unha pomba (alusión ao seu nome). É titular de 14 parroquias e a súa festividade celébrase o 31 de decembro e o 12 ou o 25 de agosto. Na tradición oral recóllense ditos como: “Noitevella, santa Comba, pola que o ano novo asoma”, “Por santa Comba, xaneiro asoma”, “O que vai a santa Comba e non vai a san Cibrán, fai a viaxe en van”.

santa (Córdoba? - 17.9.853) Abadesa do mosteiro cordobés de Tábanos. Co entronizamento de Mohamed I reanudouse a persecución contra os cristiáns, iniciada tres anos antes polo seu pai Abderramán II, e os mouros atacaron o mosteiro tabanense no ano 853; a santa Comba, ao non se querer converter á súa relixión, decapitárona e guindárona ao Guadalquivir. Non obstante , ao sexto día saíu milagrosamente do río e os cristiáns mozárabes recollérona e sepultárona na igrexa de Santa Eulalia. Na arte iconográfica leva a palma do martirio e, como atributo persoal, unha pomba (símbolo do seu nome); ás veces, pode aparecer representada con hábitos monacais. A súa festividade celébrase o 31 de decembro e o 12 ou o 25 de agosto.

santa (s III) Mártir (273) baixo o Emperador Aureliano. A lenda conta que, levada polo seu desexo de virxindade, rexeitou casar cun poderoso señor; como castigo á súa soberbia, o xuíz destinouna a un prostíbulo. Neste lugar un mozo tentou violala, pero unha osa serviulle de protección; a partir deste suceso proclamouse a súa honestidade, feito polo que as autoridades a condenaron a morte e botaron o seu corpo ao lume; como as chamas non chegaron a alcanzala, o verdugo decapitouna finalmente. Esta santa foi moi venerada en París dende antes do s VII e aparece nos calendarios litúrxicos hispánicos anteriores ao s XII. Na iconografía leva a palma do martirio e, como atributo persoal, unha pomba (alusión ao seu nome), amais dunha osa encadeada e unha pluma de pavo real.

alpendre.

Faixa estreita de terreo que queda sen cultivar no bordo dunha veiga.

Apelido de orixe toponímica que procede da raíz celta *comb- ‘cousa curva’. O nome do topónimo vén motivado polo feito de se asentar este lugar nun terreo con forma de curva. Documéntase no s XVIII: “Rosa de Combarro” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 168).

Periódico de ideoloxía republicana aparecido en abril de 1899 en Pontevedra e que cesou a súa edición en 1900. Tiña periodicidade bisemanal.