"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. A súa familia exiliouse a Francia e a Arxentina, onde se formou e iniciou a súa actividade artística. Ao seu regreso realizou a decoración da cripta de Aránzazu (1954). Cultivou a escultura, influído por Oteiza. A súa obra, realizada con materiais diversos, está arraigada coa estética tradicional vasca. Traballou tamén no campo do deseño, da teoría e do cine.

PERSOEIRO

Novelista e narrador inglés. Aos vinte anos publicou a obra The two sisters (As dúas irmás, 1925). É autor tamén das novelas The poacher (O cazador furtivo, 1935), Love for Lydia (Amor por Lidia, 1951), The sleeples moon (A lúa durminte, 1956) e The darling buds of May (O cariñoso compañeiro do poder, 1958).

PERSOEIRO

Duquesa de Milán (1494-1497), filla de Hércules I de Este (familia principesca italiana), duque de Ferrara, e de Eleanora de Aragón. Casada (1491) con Luís María Sforza (Ludovico o Moro), duque de Bari. Foi un arquetipo de princesa do Renacemento: brillou pola súa intelixencia, fasto e refinamento.

PERSOEIRO

Nome co que é coñecido o escultor do Cristo do parteluz da porta central da fachada oeste da Catedral de Amiens (1236?). Foi o introdutor do gótico francés en Castela.

GALICIA

Xornalista. Foi redactor en Madrid de La Nación entre 1864 e 1866, de La Prensa en 1880 e de La izquierda Dinástica. En 1901 dirixiu La Discusión. Toda esta traxectoria mostra os seus vínculos co rexionalismo galego da época. Completa a súa produción xornalística coas publicacións: El verano en Galicia (1875) e Una excursión a Extremadura (1879).

CIDADES

Cidade do condado de Nottinghamshire, Inglaterra, Reino Unido (64.599 h [1981]). É o centro industrial do Nottinghamshire, onde se asentaron industrias químicas, téxtiles, de construción mecánica, equipamento para a telecomunicación e confección e fabricación de mobles. Así mesmo, desenvolveuse como área residencial obreira de Nottingham.

1. Situación na que están satisfeitas as necesidades materiais da vida.

2. Estado de quen se sente ben e goza de tranquilidade, no que os sentidos están satisfeitos.

3. Corrente normativa da ciencia económica que ten por obxecto a busca do mellor para o colectivo. Non se identifica con este nome, propiamente, unha escola uniforme de pensamento económico, senón unha temática e mesmo un enfoque orientador da ciencia económica. Á parte duns claros precedentes en Pigou, adóitase situar a primeira estruturación desta corrente no seo da escola neoclásica de Cambridge, encamiñada cara a unha teoría económica realista. Nesta primeira etapa trátase de disociar a eficacia produtiva da distribución; relativo a isto, Pigou propón que toda mellora dos pobres a expensas dos ricos pode ser defendida obxectivamente como aumentativo do benestar colectivo. Para autores como Pareto e Barone, só poden ser definidas cientificamente condicións de optimización produtiva, pero non patróns de distribución. Pódese afirmar que a economía do benestar non conseguiu superar a debilidade metodolóxica implicada en pretender pasar do positivo ao normativo.

4. Tipo de actuación estatal destinada a producir bens e servicios non rendibles para o sector privado. A partir da teoría xeral do benestar  extráense unha serie de implicacións operativas que sinalan sobre todo a posibilidade de que o estado garanta, a todos os cidadáns, uns niveis mínimos de percepcións directas do seu traballo e especialmente de servicios públicos, asistenciais e de previsión social. Un obxectivo central da doutrina do estado do benestar é conseguir unha equitativa redistribución do gasto público. OBS: Neste termo o fonema nasal ten unha realización nasal velar sonora [?].

GALICIA

Profesora e tradutora literaria. Estudiou Filoloxía Románica e Italiana na Universidade Complutense de Madrid. Impartiu clases en distintos centros de estudo e na Facultade de Letras de Dakar (Senegal). É colaboradora de diversos medios de comunicación, entre eles, TVE. Foi secretaria xeral e presidenta da Asociación Profesional Española de Tradutores e Intérpretes. Traduciu ao español máis de cen obras literarias e ensaios de autores italianos e franceses como Boccaccio, Calvino, Zola, Maupassant ou Maquiavelo. Entre eles, I promessi sposi (Os noivos) de Manzoni. Obtivo en 1978 o Premio Nacional de Tradución Fray Luis de León, amais dun premio especial do Ministerio de Asuntos Exteriores de Italia e do Premio Nacional de Tradución ao conxunto da súa obra.

PERSOEIRO

Deportista e dirixente deportivo. En 1912 accedeu ao primeiro equipo de fútbol do Real Madrid, no que xogou ata 1926. Logo integrouse no cadro técnico do club e, dende 1928, na súa directiva. Politicamente monárquico, durante a Guerra Civil española permaneceu en Madrid na embaixada francesa, ata que fuxiu e se incorporou ao exército sublevado. Mantivo unha estreita amizade co Xefe do Estado, Francisco Franco. Presidente do Real Madrid desde o 15 de setembro de 1943 ata a súa morte, durante o seu mandato o equipo de fútbol acadou o triunfo en 16 Campionatos Nacionais de Liga, 6 Copas de España, 6 Copas de Europa (as 5 primeiras edicións de xeito consecutivo) e unha Copa Intercontinental. Pola súa parte, a sección de baloncesto conquistou baixo a súa presidencia outros tantos títulos: 6 Copas de Europa, 2 copas Intercontinentais FIBA, 19 Campionatos de Liga e 18 Copas de España. Entre outras distincións, recibiu a Lexión de Honor francesa, a Gran Cruz do Mérito Civil e a Medalla de Ouro...

PERSOEIRO

Médico. Foi un dos iniciadores do estudo histolóxico das enfermidades da pel e fixo traballos importantes sobre a sarcoidose coñecida como enfermidade de Besnier-Boeck-Schaumann. Escribiu, entre outras obras, Traité de therapeutique appliquée (Tratado de terapéutica aplicada, 1897).

PERSOEIRO

Médico canadiense. Colaborou con Friederick Grant Banting nos traballos que levaron ao descubrimento da insulina (1922). Descubriu tamén a colina e a lecitina.

1. Animal irracional, principalmente o empregado para a carga ou transporte.

2. Femia do cabalo.

3. Persoa de poucos coñecementos e que valora excesivamente a forza bruta.

1. Máquina antiga de guerra empregada para lanzar proxectís nos asedios.

2. 1. Arma ofensiva constituída por un arco (de madeira, hasta ou aceiro) coa corda correspondente, colocada en sentido transversal e disposta sobre un mango ou soporte de madeira denominado mastro. Cando se tensa a corda ata curvar o arco, ben coa man ou coa axuda dun garfos, dun gancho ou dun armatoste, conséguese a enerxía necesaria para impulsar o proxectil (pasador, frecha ou virador), colocado nunha canle lonxitudinal do mastro e suxeito pola noz, unha peza de hasta ou de aceiro en forma de unlla que mantén a corda tirante e que se pode mover por medio da chave. A precisión do tiro era superior á do arco e o seu alcance estaba próximo aos 250 pasos. Utilizábase preferentemente como arma de guerra, aínda que servía tamén para a caza. A bésta aparece documentada xa no século XII.

   2. xogo da bésta

      Exercicio de destreza no tiro con bésta, que consiste en dispararlle ao branco dun obxectivo. Foi moi popular nas cidades europeas dende finais do século XIII ata o XV.

3. Enreixado constituído por dous grupos de listóns paralelos, articulados, que se alonga ou se acurta a vontade, e que se utiliza para alcanzar obxectos que están nunha fiestra ou nun lugar alto.

4. Instrumento utilizado na Antigüidade para medir a altura dos astros. Consistía nunha barra de un metro de longo aproximadamente; ao longo desta barra podíase desprazar outra pequena (máis adiante dúas, tres e ata catro) duns 70 cm, perpendicularmente á primeira. Dirixíanse dúas visuais que tiñan que pasar polos extremos das barras pequenas e chegaban ata a estrela e o horizonte respectivamente. Era menos precisa ca o cuadrante ou có astrolabio náuticos pero foi moi utilizada no século XVI polos navegantes.

5. Trampa para atrapar aves. Consiste en dúas semicircunferencias de arame, unidas por un eixe diametral rodeado por un resorte. O animal cázase cando este move a peza de retención que serve de suxeición do resorte.

6. Arco de ferro que vai dun brazo do carro ao outro para, cando se transporta moita carga, evitar que esta roce o corpo do animal.

7. Cabo groso localizado na antena e na alzada do puño de amura para evitar que oscile.

8. 1. ...