"GR" (Contén)

1. Na linguaxe escrita, xogo expresivo que combina elementos de distinto significado foneticamente parecidos.

2. Termo cuñado por Gérard Genette (1987) para designar os textos incluídos nunha obra literaria non escritos polo autor principal, xa sexan anotacións, prólogo ou outro tipo de notas.

GALICIA

Periodista, crítico teatral e integrante do equipo de redacción da revista Posío (1940), pois participou na fundación desta revista e no xornal La Hoja del Lunes. A partir de 1943 ingresou no corpo técnico-administrativo da Deputación Provincial de Ourense e en 1950 foi nomeado delegado de Faro de Vigo. En 1968 incorpourase a La Región, onde foi redactor xefe e dirixiu as seccións de crítica de arte e teatro. É un dos máis importantes animadores da vida teatral na vila de Ourense onde promoveu agrupacións como o Teatro de Cámara y Ensaio, o Teatro Juvenil de Ourense ou a Agrupación Teatral Valle-Inclán, nos que dirixiu espectáculos en castelán a partir de textos de Yukio Mishima, Jean Cocteau, Eugene O’Neill, Antón Chéjov, Valle-Inclán, Jean Anouilh ou en galego, a propósito do Hamlet de Álvaro Cunqueiro. Responsable da organización de diversas campañas de teatro e de cursos e seminarios de formación que contribuirán á consolidación dunha xeración de...

PERSOEIRO

Economista e político. En 1879 defendeu publicamente o socialismo de cátedra e a súa adhesión ao Krausismo no seu discurso reitoral El socialismo de cátedra. Difundiu a obra dos grandes economistas alemáns da época como Adolf Wagner e Albert Schäffte.

PERSOEIRO

Vicerrei de Nápoles (1532-1553). Fillo do segundo duque de Alba e de Isabel de Zúñiga. Marqués de Villafranca del Bierzo polo seu matrimonio con María Pimentel-Osorio e paxe de Fernando II de Aragón. No 1512 participou na conquista de Navarra e posteriormente nas campañas de Flandres, Alemaña e Italia. En Nápoles implantou a Inquisición e realizou melloras urbanísticas, reduciu o poder da nobreza e combateu o bandoleirismo. No 1540 decretou a expulsión dos xudeus do Reino de Nápoles.

GALICIA

Funcionario da Administración local, xornalista e poeta. Colaborou en revistas e xornais como Finisterre, Sonata Gallega, Agro, Ciudad, Alba, Litoral, El Pueblo Gallego, La Noche, Faro de Vigo, El Ideal Gallego ou Diario de Pontevedra, onde desempeñou o cargo de redactor xefe. Empregou frecuentemente os pseudónimos Ramón de Silva, Emilio Ramón Álvarez e Era. No 1949 colaborou con Celso Emilio Ferreiro na fundación da colección de poesía Benito Soto, na que publicou o poemario Madrigal. Posteriormente editou Sonetos de Quicio Volante (1992), volume en que reuniu poemas escritos entre 1950 e 1990. No eido da prosa, publicou La veleta apunta a Pontevedra (1991), recompilación de textos que viron a luz na prensa entre 1947 e 1971. Entre os recoñecementos que obtivo...

PERSOEIRO

Relixioso agostiño. É da súa autoría a Oración panegírica que pronunciou con motivo das festas compostelás adicadas polo Convento da Nosa Señora de Bonaval a celebrar a canonización do Papa Pío V. Esta oración publicouse no libro Fiestas compostelanas (1715).

PERSOEIRO

Mestre de cantería, veciño de Tui. Autor da reedificación da fachada do Hospital de pobres e peregrinos de Tui (actual Museo Diocesano) en 1712. Anos máis tarde contrata co cabido tudense a reconstrución de diversas casas no monte Aloia.

PERSOEIRO

Templo románico construído nos anos finais do século XII. Está formado por unha ábsida rectangular á que se accede por un arco de medio punto con capiteis cubertos con follas rematadas en volutas e esférulas. A portada occidental ten dúas arquivoltas, a maior sostida por columnas, e un tímpano que prolonga o lintel para formar a primeira doela do arco de descarga que o rodea, característica dalgunhas igrexas da zona de Chantada.

PERSOEIRO

Duodécimo conde de Savoia (1285-1323), fillo de Tomé II e sobriño de Filipe I, a quen sucedeu; foi o fundador da liñaxe de Savoia que reinou posteriormente en Italia. Durante todo o seu goberno loitou contra o Delfinado, co fin de rexeitar as aspiracións ao condado de Savoia do Delfín Humberto. Aliouse con Filipe IV de Francia contra Flandres. Polo seu matrimonio (1272) con Sibila de Baugé converteuse en cuñado do Emperador Enrique VII. Foi investido vigairo real en Lombardía, Príncipe do Imperio e recibiu o condado de Asti. Estableceu como dereito de herdanza da súa casa a sucesión do primoxénito por liña masculina e prohibiu a división dos territorios de Savoia. Foi protector das ciencias e das artes.

PERSOEIRO

Monxe que se retirou a unha cova para facer vida penitente e retirada. Foi abade de Remiremont.