"ABI" (Contén)

1. Que estabiliza.

2. 1. Cada un dos conxuntos de superficies fixas ou móbiles, situadas xeralmente na parte posterior da fuselaxe dunha aeronave, que serve para o control da estabilidade e para dirixir a aeronave.

   2. Elemento horizontal da cola dunha aeronave.

3. Dispositivo ou conxunto de dispositivos que se colocan nos automóbiles para aumentar a súa estabilidade. Os estabilizadores poden ter unha acción mecánica, como os amortecedores ou as barras de torsión, ou aerodinámica, como os aleróns.

4. Aditivo que se engade a unha solución que a fai quimicamente estable.

5. Aditivo alimentario que mantén a textura e o aspecto do produto, xa que teñen unha acción espesante, antiendurecedora, escumante, antiescumante, emulxente, humectante, etc. Nun sentido máis restrinxido, denomínase así a substancia capaz de estabilizar suspensións e emulsións. Con esta finalidade empréganse gomas, alxinatos, carraxenatos, pectinas, fosfatos e polifosfatos, celulosas, mono e diglicéridos de ácidos graxos, manitol, sorbitol e outros.

1. Facer estable unha cousa.

2. Dar estabilidade a algo.

3. Facerse estable algo.

1. Relativo ou pertencente ao estrabismo.

2. Que ou quen padece estrabismo.

PERSOEIRO

Papa (236-250). Organizou Roma e dividiuna en sete rexións ou diaconías administradas por diáconos. Morreu martirizado en Roma durante a persecución de Decio. Na iconografía viste capa e tiara pontificais, e leva como atributos un bordón con cruz de dous traveseiros e a palma do martirio, amais dun angazo con dentes de ferro (símbolo do seu martirio). A súa festividade celébrase o 20 de xaneiro.

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista esloveno. Estudiou en Ljubljana e en Viena na Spezialschule de O. Wagner, do que foi asistente (1894-1896) e co que colaborou no libro Moderne Architektur (Arquitectura moderna, 1895). Das súas obras sobresaen as casas Ries (1898), Portos & Fix (1899) e Artaria (1900) en Viena. Reconstruíu Ljubljana tralo terremoto de 1895 e participou no plano regulador de Venecia (1952).

1. Relativo ou pertencente ao fabianismo.

2. Membro ou partidario do fabianismo.

PERSOEIRO

Escritor e político. Foi redactor do diario conservador El Contemporáneo (1861), membro con cargos do partido moderado e correspondente do Diario de Barcelona (1865-1890). Escribiu obras filosófico-históricas e Mi gestión ministerial respecto a Cuba (1898).

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Cónsul no 360 a C e no 356 a C, foi derrotado na Primeira Guerra Etrusca (359 a C-351 a C). Elixido de novo cónsul no 354 a C, conseguiu o triunfo sobre os hérnicos, os faliscos, os tarquinios e os tiburcios. Ditador no 351 a C, opúxose á elección dos plebeos para o consulado.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Elixido cónsul no 245 a C, foi nomeado ditador no 216 a C coa misión de cubrir as vacantes que se produciran entre os senadores despois da derrota de Cannas. Introduciu no Senado os maxistrados curuis, os edís e os tribunos da plebe.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano, fillo de Fabio Máximo Verrugoso. Participou na Batalla de Cannas como tribuno. Elixido cónsul no 213 a C, recuperou Arpi das mans de Aníbal. No 203 a C foi nomeado augur.

PERSOEIRO

Político e xeneral romano. Foi cónsul no 322 a C durante a Guerra Samnita, na que conseguiu unha importante vitoria. Ditador no 315 a C, durante o seu segundo consulado (310 a C) derrotou os tarquinios e os etruscos co apoio dos umbros. Exerceu de novo o consulado (308 a C) e preocupouse pola restauración das tradicións sociais da antiga Roma (304 a C). No seu derradeiro consulado (295 a C) derrotou en Sentinum os samnitas, os etruscos e os galos.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Cónsul no 142 a C, enfrontouse con Viriato durante o seu proconsulado e foi derrotado na Lusitania (140 a C). Tivo que aceptar as condicións de paz impostas por Viriato e recoñeceu a súa independencia e os límites do seu territorio.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Coñecido como Cunctator, durante o seu primeiro consulado (233 a C) venceu os ligures. Volveu ao consulado no 226 a C. Durante a Segunda Guerra Púnica, foi nomeado ditador despois da derrota en Trasimeno (217 a C) e comezou unha campaña de desgaste contra os cartaxineses. Cónsul de novo no 215 a C e no 214 a C, enfrontouse cos cartaxineses, reconquistou Tarento e castigou o apoio dos seus habitantes aos cartaxineses. Despois do seu quinto consulado (209 a C) opúxose ao proxecto de Escipión Africano de atacar as bases de Aníbal en África.