"Bra" (Contén)

1. Que ten unha cor igual ou moi aproximada á do leite, da neve recente, do sal común, etc.

2. De cor clara, por contraste con outras cousas do mesmo tipo, de cor máis escura.

3. Que carece de cor.

4. Que deixa ver con claridade o que hai detrás.

5. Dise da raza europea e caucásica en relación ás demais, caracterizada pola cor clara da súa pel.

6. Cor branca.

7. Parte branca dalgúns obxectos.

8. Espacio libre dun libro ou plana de papel na que non hai escrito nada.

9. Punto ao que se intenta dirixir un proxectil.

10. Punto central dunha diana.

11. ...

PUNTA

Punta da costa de Tunisia, no Mar Mediterráneo. Situado ao O do golfo de Bizerta, a 37° 20’ de latitude N, constitúe o punto máis setentrional do continente africano.

PUNTA

Punta da costa atlántica de Mauritania, situado ao N da baía de Lévrier.

MONTES

Monte que serve de límite entre as parroquias (e os seus respectivos concellos) de Cereixido (Quiroga), Cernego (Vilamartín de Valdeorras) e San Xulián (A Rúa). O seu cumio acada os 1.128 m de altitude.

RIOS

Río da Amazônia, afluente pola esquerda do Río Negro, no estado de Roraima, no N de Brasil. É de réxime pluvial; na estación das chuvias desbórdase e únese coa conca do río Rupumuni. Está formado por dous ríos: o Uraricuera e o Tacutu, que conflúen antes de Boa Vista, desde onde seguen en dirección N-S. Augas abaixo, antes de chegar a Caracaraí, desde onde é navegable, recibe pola dereita o Macajaí. Desemboca no Río Negro pouco antes de Moura, logo dun percorrido de 750 km.

PERSOEIRO

Notario de Betanzos. Foi un dos líderes máis importantes nas guerras irmandiñas. No ano 1465, como procurador de Betanzos, viaxou a Salamanca para solicitar o permiso real para constituír a Irmandade. En 1468 asinou o documento da xunta irmandiña de Lugo en favor de vasalos e monxes de San Salvador de Pedroso.

1. Calidade de branco.

2. Roupa interior e roupa branca como sabas, manteis e camisas.

PERSOEIRO

Escultor de orixe romanesa. Pertenceu á escola de París. Logo dun período de iniciación en Bucarest (1887) e París (1906), liberouse de todo tipo de academicismo grazas á influencia de Auguste Rodin quen o invitou a traballar con el en 1906. Decidiu seguir traballando sobre unha liña estética relacionada co Cubismo e coa obra de Amadeo Modigliani, influída polas concepcións relixiosas budistas. Consistía nunha vontade de concisión e redución dos volumes a tipos esenciais e arquetípicos que eran expresados en series modulares dunha gran forza expresiva. A súa obra relaciónase pola súa elementalidade e primitivismo coa arte africana e as culturas primitivas. A partir de 1906 comezou a participar en exposicións. Entre as súas obras destacan Prometeo (1911), O bico (1908), Columna sen fin (1933) e O espírito de Buda (1933). En 1956 realizáronse exposicións retrospectivas da súa obra no Guggenheim Museum de Nova York e no Museum of Art de Philadelphia.

GALICIA

Escritor. Precursor da literatura do absurdo, que promoveu fundamentalmente coas novelas A farsa (1903), Os pobres (1906), Humus (1917) e O pobre de pedir (1931). Tamén escribiu teatro de vangarda.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Vila de Cruces baixo a advocación de san Miguel.

1. Apelido que ten a súa orixe no topónimo galego do mesmo nome. Este é un antropotopónimo que remite ao xenitivo do nome persoal latinizado de orixe xermánica brandericus, composto pola raíz *brand(a) ‘espada’ e a terminación -ricus, formada a partir do xermánico *rikaz ‘poderoso’.

2. Antiga liñaxe de orixe xermánica, que fundou casa en Ortigueira. As súas armas levan, en campo de azul, un monte de sinople con dúas fogueiras.