"RAM" (Contén)

Lista de personaxes que se sitúa ao comezo das edicións de textos teatrais. En ocasións, os nomes van seguidos dunha breve caracterización descritivo-narrativa na que se reflicte a visión que o autor ten dos personaxes para orientar o xuízo do lector. Pode engadirse tamén a mención dos actores que representaron por primeira vez a obra, así como a data, teatro e cidade na que tivo lugar a estrea. A orde na que se dispoñen, o seu número, os nomes, o sexo, a idade, etc, adiantan información para a comprensión da peza. Por extensión, alude aos personaxes dunha obra narrativa ou dramática.

Adaptación xenérica pola que un texto narrativo se transforma nun texto dramático. O proceso remóntase ás primeiras manifestacións teatrais: a traxedia clásica grega parte dos temas da tradición mítico-épica. Desde entón, a narrativa converteuse en fonte habitual de argumentos, de xeito que son frecuentes as adaptacións teatrais de novelas de éxito. A principal dificultade está no axuste temporal do relato ás convencións escénicas. O teatro clásico desenvolve as súas accións nun presente atemporal e, polo tanto, non admite as anacronías, nin os xogos temporais de duración e frecuencia característicos do modo narrativo. Igualmente, carece de recursos para impoñer o punto de vista dun personaxe sobre os demais. Todo o texto debe pasarse ao estilo directo e facer avanzar a trama a través dos diálogos dos personaxes. No teatro contemporáneo, dramaturgos como Bertolt Brecht, Arthur Miller ou Thornton Wilder subverteron as regras clásicas do teatro e incorporaron elementos propios da novela,...

Persoa responsable da realización da dramaturxia dun espectáculo, é dicir, dun deseño virtual que se vai concretando, axustando e modificando durante os ensaios e o período de realización da produción. Neste proceso tamén pode intervir como un integrante máis do equipo artístico ou como unha especie de ollo crítico que se sitúa no exterior da creación. En moitas ocasións, o dramaturxista tamén realiza traballos de investigación en relación cun autor, cunha obra, cun movemento artístico, literario ou teatral, selecciona posibles textos para futuras producións e asume a responsabilidade de traducir ou adaptar os textos literarios ou non literarios que se utilizan nun espectáculo concreto; e o seu labor sempre se realiza en colaboración cos outros integrantes do equipo artístico (produtor, iluminador, escenógrafo, músicos, xastres, etc), baixo a supervisión do director. Desde finais do s XIX a figura do dramaturxista cobra especial relevancia nos teatros de Alemaña, desde onde se vai estender...

Ideónimo empregado para designar unha obra teatral ou, por extensión, un filme.

Meninxe máis externa e grosa das tres que envolven o encéfalo e a medula espiñal.

Corpo ou parte máis interna do tronco dunha árbore constituída polo xilema vello, formado por células mortas incapaces de conducir auga e sólidos, que se foi impregnando de aceites, resinas, taninos, gomas e outras substancias que lle proporcionan dureza e coloración escura.

Rexistro gráfico, nunha pantalla de raios catódicos, da imaxe que se obtén por ecocardiografía.

Rexistro gráfico nunha pantalla de raios catódicos da imaxe que se obtén por ecoencefalografía.

Rexistro gráfico que representa a actividade do músculo cardíaco. Obtense por medio do electrocardiógrafo, mediante electrodos situados sobre determinadas zonas da superficie corporal do paciente, principalmente nos brazos, nas pernas e no tórax. Consta dunha serie de ondas que se designan, de xeito sucesivo, coas letras P, Q, R, S, T e U, que representan cambios na polaridade das células das cavidades do corazón, aurículas e ventrículos. O electrocardiograma permite analizar e estudar a orixe dos latidos cardíacos, a frecuencia e o ritmo dos mesmos. Os cambios que se producen no patrón normal poden indicar irregularidades ou patoloxías. O primeiro electrocardiograma humano realizouse no ano 1887.

Rexistro gráfico da actividade eléctrica do cerebro que se constitúe por oscilacións complexas e irregulares, e son o resultado da suma integrada das variacións eléctricas das neuronas, especialmente, das oscilacións do potencial de repouso da súa membrana e dos potenciais de acción. Os rexistros obtéñense mediante electrodos que se colocan no cranio e permiten o diagnóstico da epilepsia, de tumores, da dexeneración cerebral ou doutro tipo de lesións.