"ARE" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 1669.
-
GALICIA
Poeta, ensaísta e teórico da literatura. Profesor titular de Literatura española na Universidade de Vigo, publicou o poemario Memorial de exilio (1994), recompilación de textos escritos nos anos setenta e realizou as antoloxías poéticas O mar na poesía galega (1985), Poetisas galegas do século XX (1987) e América na poesía galega (1993).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Humanista. Foi catedrático de Gramática na Universidade de Santiago de Compostela e, probablemente, abriu un estudo en Ourense onde tivo como discípulos os poetas Arrojo, Cuquejo e Rojo. En 1565 trasladouse a Lisboa onde puido impartir clases na Universidade de Coimbra. Publicou varias obras en prosa e en verso escritas en latín e asinadas co pseudónimo de Cadalvalus Gravius Calydonis Tydensis. En 1568 publicouse en Lisboa un tomo que incluía catro cadernos con varias das súas obras: Caderno I que recolle Triumphalis tumulus, Epitaphium, dous Encomiasticon carmen e De platano extempore carmen; Caderno II que recolle Branchyologia, Monocolon encomiasticonque carmen e dous Distrophon carmen; Caderno III que recolle Monocolon encomiasticonque carmen e Poeticae comendatio; e Caderno IV que recolle o poema Pithyografia. Ademais escribiu: De obitu et apotheosi invitis. Joan III Lusitaniae et Algarbiorum regis...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Emisora radiofónica im-plantada no ámbito estatal que iniciou as súas emisións en 1958 cando a Dirección General del Secretariado Nacional de la Comisión Episcopal de Cine, Radio y Televisión e os representantes das distintas dioceses españolas e das diferentes emisoras parroquiais, acordaron transformar a súa estrutura local e crear unha cadea de radiodifusión nacional. As emisoras pioneiras foron Radio Vida, chamada posteriormente Radio Popular de Sevilla, e Radio Popular de València. Un ano máis tarde nacían Radio Popular de Burgos, de Lleida, de Pamplona, de León e de Zaragoza, ata completar a cifra de 43 emisoras de Onda Media, 67 de Frecuencia Modulada e 49 de Cadena 100. En 1981, por imperativos legais, adoptou o nome de Radio Popular SA-Cadena de Ondas Populares. En febreiro de 1983, baixo a dirección xeral de José Andrés Hernández, ex-director de Radio Popular de Vigo, iniciou unha programación baseada na emisión de magazines, boletíns informativos, debates, coloquios...
-
PERSOEIRO
Actor cinematográfico. Comezou a traballar no teatro en compañías de afeccionados, ata que foi contratado por Adolfo Marsillach para debutar no filme El frente infinito (1956) de Pedro Lazaga. Especialista en papeis secundarios, interpretou a distintos personaxes en Distrito quinto (1957), Tristana (1970), El viaje a ninguna parte (1986) e Licántropo (1996). Participou tamén nalgunha produción estranxeira como Doctor Zhivago (1965) e Profession: Reporter (Profesión: Reporteiro, 1975). En 1960 foi premiado no Festival de Valladolid polo seu papel en El inocente, de Josep Maria Forn.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Gres calcario, cimentado por carbonato cálcico.
-
-
-
Profesional que nun bar, nun restaurante ou noutro establecemento hostaleiro atende os consumidores.
-
Persoa encargada da limpeza e coidado dos cuartos en hoteis, barcos ou coches-cama dos trens.
-
camareiro de piso
Profesional hostaleiro que ten como misión a limpeza e preparación das dependencias de uso común en hoteis, residencias e similares.
-
-
-
Oficial palatino que na Idade Media estaba ao servizo da cámara real, na que se gardaba o tesouro, as xoias, os mobles e as vestimentas reais. Máis tarde, o cargo comportou a recepción e distribución de ingresos reais e acabou quedando restrinxido ao servicio particular do soberano.
-
Dama, pertencente á alta nobreza, que antigamente prestaba servicios na cámara da raíña.
-
-
-
Eclesiástico encargado nos mosteiros e nas grandes igrexas do fornecemento e coidado dos vestidos para os monxes ou cóengos; ás veces encargábase tamén dos cuartos, función que nos grandes mosteiros estaba encomendada ao cubiculario. Considerábase oficio maior e dignidade eclesiástica.
-
Muller que ten ao seu cargo o coidado e vestido das imaxes nunha confraría ou nunha irmandade relixiosa.
-
-
...
-
-
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado ao NO da cidade de Toledo e ao O do Guadarrama (2.143 h [1996]). Situado nun val, a agricultura coa produción de cereais, legumes, viño e oliveiras, e a gandería lanar son a base da súa economía.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
Cámara pequena dun barco que se usa como comedor.
-
Compartimento dun buque de guerra onde se aloxan os infantes de mariña.
-
-
PERSOEIRO
Fotógrafa inglesa de orixe escocesa. Dedicouse á fotografía cun afán puramente recreativo. Aínda que a súa obra non está moi lograda tecnicamente, é un testemuño representativo da estética decadentista e prerrafaelista. Especializouse nos retratos románticos, tanto de personalidades famosas como de grupos alegóricos con protagonistas anónimos.
VER O DETALLE DO TERMO -
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, situado nos contrafortes de dúas elevacións montañosas, Sierra Mágina e Sierra Sur, e atravesado polo río Grande (2.291 h [1996]). O seu nome débese á existencia de pequenos campos de areas, orixinados polo transporte de sedimentos dos regatos da zona. Trátase dun núcleo importante de servicios, debido aos equipamentos e infraestruturas cos que conta. A agricultura ten importancia na época da oliva, cando lle dá emprego a un alto número de persoas. Nos últimos anos intentouse potenciar a produción de aceite de oliva e a fabricación de produtos cárnicos. Os primeiros asentamentos datan do Bronce. Da época romana consérvanse restos en Cañada de las Viñas. Os árabes construíron a fortaleza de Arenas, que xogou un papel importante como fronteira dos reinos de Granada e Castela. O núcleo actual de poboación ten a súa orixe na Real Cédula de Xoana a Tola, de 1508, na que se establecía que se debía repoboar a zona S da serra de Jaén. Destacan...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Autora, actriz e directora teatral. Colaborou coa Asociación Cultural Barriga Verde e co grupo de teatro Achádego. Mestra de profesión, as súas actividades vincúlanse co movemento de profesores de teatro e drama, Joven Teatro Joven, e cunha serie de iniciativas que pretendían unha maior presenza da actividade teatral na escola. Tamén organizou e impartiu cursos de iniciación ao teatro, mostras de teatro infantil e xuvenil e outras actividades relacionadas coa divulgación do feito teatral. Entre 1993 e 1998 coordinou a Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela no campus de Lugo. Dirixiu máis de trinta espectáculos no ámbito do teatro escolar, afeccionado e universitario, con textos de Antonio Buero Vallejo, Miguel de Cervantes, Alejandro Casona, José Luis Alonso de Santos, Plauto ou Thornton Wilder.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Humorista e xornalista. Traballou como guionista da TVG, sendo coñecido como Chichi Campos. En 1972 fundou, xunto con Xosé Díaz, Luís C. Esperante e Rosendo Díaz, o grupo Cómic do Castro. Con eles expuxo no Círculo Mercantil de Santiago en 1973 nun salón ao que tamén acudiron Xaquín Marín e Reimundo Patiño, e que percorreu moitas vilas e cidades galegas, amais de Madrid e Barcelona. Dirixiu ata 1974 a galería de arte Mestre Mateo da Coruña. Colaborou con diversos artigos e coa creación de viñetas nas publicacións periódicas A Voz do Pobo, Mundo Obrero, A Nosa Terra, La Voz de Galicia, El Ideal Gallego, Diario 16 de Galicia, El Progreso, La Región, Can sen Dono e a revista alemá Pardón. Actuou tamén como correspondente da revista de arte barcelonesa Batik. Participou igualmente na exposición de Arte Xove de Galicia (1973), na de 13 Artistas de Hoy (1974) e na Mostra Homenaxe a Castelao (1975).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Sociólogo. Profesor de socioloxía na Universidade de Santiago de Compostela, iniciouse en Economía e obtivo o Diplome d’Études Approfondies pola Université de Paris VIII (Vincennes). Destacado militante do PCG-PCE, ingresou posteriormente, na coalición IU. Publicou, entre outras obras: El laberinto de las autonomías y las castas periféricas dominantes, una introdución a la sociología electoral (1982), Análisis socio-económico de la Costa de la Muerte (1986), en colaboración con Pedro Arias Veiga, Las elecciones en Galicia, 1977-1997: de la hegemonía centrista a la competencia tripartidista (1998), Economistas, empresarios, intelectuales, periodistas, políticos, prelados y sus mercados macro y microsociales (1999).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Cóengo santanderino. Estivo destinado nas catedrais de Lugo e Santiago de Compostela e dedicouse á investigación histórica de temas vinculados coa Igrexa lucense. A súa obra principal, a Colección diplomática, composta pola transcrición directa de documentos orixinais do arquivo da catedral de Lugo e do Arquivo Histórico Nacional xunto cunha toponimia da topografía, quedou inédita. Postumamente, apareceron La antigüedad de la Iglesia de Lugo e Los grandes pleitos de la Iglesia de Lugo.
-
GALICIA
Avogado e economista. Estudiou na Escola de Comercio da Coruña, na Escuela Central Superior de Comercio de Madrid e na Universitat de Barcelona. Foi delegado do goberno na Bolsa libre de Barcelona, conselleiro do estado no Banco de España, director xeral de Banca e Bolsa e vicepresidente da delegación do goberno no Banco de Crédito Industrial. Publicou La intervención del Estado en la Bolsa libre e Historia menuda de un pueblo gallego. Exerceu tamén como membro correspondente da Real Academia Galega. Recibiu o Premio Pérez Lugín da asociación da prensa da Coruña en 1950 e a Cruz do Mérito Civil.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Libro da Biblia do Antigo Testamento dos cristiáns, que se conserva entre os escritos sapienciais tradicionalmente atribuídos ao Rei Salomón. Consiste nunha colección de oito poemas breves que cantan o amor humano a través do diálogo alternado entre o amado e a amada, un home e unha muller novos que se admiran, se aceptan e, finalmente, se unen, aínda que no texto non hai alusións explícitas á procreación nin aos lazos conxugais. O sentido directo do texto non ofrece ningún indicio de orixe relixiosa, pero interpretouse como unha alegoría do amor de Deus por Israel; posteriormente, para os cristiáns, de Cristo pola súa Igrexa e, desde a época medieval, do amor entre Cristo e a alma. Ademais do sentido alegórico, viuse no Cantar un sentido dramático baseado na forma dialogada de gran parte da obra e tamén unha reminiscencia de cultos pagáns da fertilidade procedentes do Oriente Medio. A obra tivo unha grande influencia na literatura mística cristiá, como por exemplo...
-
VER O DETALLE DO TERMO
cantarela.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Construción de madeira en forma de andel ou banco, normalmente situada na cociña, onde se colocan os cántaros e outras vasillas de barro que se empregan en tarefas domésticas.
-
VER O DETALLE DO TERMO
cantadeiro.
-
-
Copla que se canta en voz baixa ou sen ter moi en conta a entoación.
-
Frase ou dito que se repite a miúdo e que resulta molesto.
-