"qu" (Contén)

GALICIA

Historiador e teólogo. Licenciado en Sagrada Teoloxía pola Universidad Pontificia de Salamanca e doutor en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela é profesor de Xeografía e Historia. Colaborador en distintas revistas e xornais (Cuadernos de Estudios Gallegos, Encrucillada, Boletín Auriense, etc), publicou, entre outras, as obras: Basilio Álvarez redentor del agro gallego (1987), Inventario de protocolos notariales 1405-1902 (1998), Posesos e endemoniados (1998), San Pedro de Bande: orixe e evolución da parroquia (1998) e La Diócesis de Ourense: evolución histórica, santoral orensano y parroquias de la ciudad (1999). En 1981 foi nomeado director do Arquivo Histórico Diocesano da diocese de Ourense, é membro da subcomisión para a conservación do Patrimonio Artístico e Documental da Igrexa de Galicia (1992-1997) e do Instituto P. Sarmiento de Estudios Gallegos na sección de Etnografía.

GALICIA

Realizador, fotógrafo e operador de cine e televisión. Participou no GAC (Grupo Amateur de Cine), que realizaba algunhas curtametraxes a principios dos sesenta. En 1964, xunto con Gonzalo Anaya Santos e Ezequiel Méndez Vidal, directivos do cineclub santiagués do Sindicato Español Universitario (SEU), fundou o Equipo 64 a través do que realizou un documental sobre a cidade e outro sobre o Camiño de Santiago. Banet exerceu como autor da fotografía e colaborou, así mesmo, no guión. Formouse na Escuela Oficial de Cine en Madrid para logo ampliar coñecementos de fotografía en Bélxica e Francia. Na década dos setenta foi operador en O cadaleito (1976), obra de curtametraxe en 35 mm de E. R. Baixeras. Traballou para o centro galego da TVE, sendo tamén impulsor da Videoteca de Galicia, integrada no Arquivo da Imaxe de Galicia. Ademais realiza vídeos e programas para a Televisión...

GALICIA

Economista auditor e político. Foi concelleiro socialista en Vigo, director xeral de Vivenda e Solo da Xunta de Galicia e director do Instituto Galego de Vivenda e Solo da consellería de Ordenación do Territorio e Obras Públicas. Así mesmo, foi parlamentario autonómico socialista. Ocupou o cargo de director financeiro nunha empresa viguesa do metal e director financeiro de Feve (2004-2005). Dende 2005 a 2009 foi Director Xeral de Transportes. 
 

1. Propietario ou directivo dun negocio de banca ou aquel que realiza operacións bancarias.

2. Ata o s XIX, mercador que tiña como profesión o préstamo de cartos. A función de mediadores nos pagamentos, estaba reservada, sen embargo, aos cambiadores. Non é ata finais do s XIX cando os bancos privados reúnen estas dúas funcións.

3. En certos xogos de azar, a persoa que posúe a banca.

1. Asento pequeno, de tres ou catro pés, sen respaldo e de pouca altura que serve para sentarse ou apoiar os pés.

2. Muro dunha fortificación protexido por un paramento e que permite disparar aos soldados.

1. Comida na que concorren un gran número de persoas para agasallar a alguén ou para celebrar algún acontecemento. SIN: ágape (cult), convite.

2. Comida moi abundante. SIN: comedela, bandullada (col).

PERSOEIRO

Compositor. Foi bautizado o 20.3.1642 na igrexa parroquial de Santiago de Puente la Reina (Navarra), onde, probablemente como neno de coro, foi discípulo de Simón Huarte Arrizabalaga, mestre de capela de Bilbao. En 1680 exerceu en Madrid como mestre da capela do convento da Encarnación de Madrid. Estudiou composición cun dos mellores mestres da España da época, Matías Ruíz, e converteuse en frade da orde da Santísima Trindade. Foi nomeado mestre de capela da Catedral de Santiago de Compostela e recibido como mestre o 31.8.1680, pero non puido tomar posesión da súa praza ata o 10.5.1681. Xubilouse o 1 de agosto de 1710. Como compositor é sen dúbida un dos maiores representantes do Barroco musical español e, certamente, o maior de Galicia. O seu estilo é o característico concertante, que mellor define a esencia musical do Barroco, baseado no contrapunto de concierto e na policoralidade, que nas súas obras poden chegar ata os cinco coros. A escritura é vogal e cando aparecen...

PERSOEIRO

Político e militar. De familia de militares, alcanzou o cargo de xeneral. Combateu contra os araucanos (1862) e tivo o mando das tropas chilenas na guerra con Perú. Renunciou ao cargo de Presidente da República ofrecido polo partido conservador. Neutral durante a Guerra Civil (1891), ocupou a presidencia de Chile durante uns días trala renuncia de José Manuel Balmaceda.

1. ariante gráfica de Vaqueiro, apelido que ten a súa orixe nun alcume profesional. Este alcume, que é un derivado de vaca

2. Liñaxe orixinaria de Pontevedra, entroncada cos Malvar.

GALICIA

Pintor e dourador. En 1668 por encargo da confraría da Nosa Señora da Concepción realizou traballos de pintura e dourado no retablo da Inmaculada, situado no lado do Evanxeo da capela maior da igrexa conventual de San Francisco de Betanzos.

PERSOEIRO

Pintora de orixe galega. Estudiou Maxisterio e Belas Artes na Universidad Nacional de la Plata, aínda que se formou no taller de Jorge Demirguian. Foi profesora na Universidad Nacional de la Plata e axudante de cátedra na facultade de Arte da Universidad de Río Cuarto. Realizou exposicións, entre outros países, na Arxentina, Brasil, Italia e Grecia, e tamén en Galicia.

PERSOEIRO

Político e escritor. Presidente de Ecuador de 1916 ata 1920, ocupou o cargo de modo interino trala dimisión de Larrea Alba en 1931. Fundador da revista Guayaquil, foi escritor de novelas simbólicas como Titania (1892), El señor Penco (1895), Tierra adentro, la novela de un viaje (1898) e Sonata en prosa (1901). Cultivou tamén a poesía con títulos como El último adiós (1898), Anhelos y temores (1899).