"Acte" (Contén)

Dar carácter, pór en evidencia ou constituír o trazo característico dunha persoa ou dunha cousa.

Expoñer ou describir os trazos característicos de algo ou de alguén para individualizalo.

Interpretar un actor un papel de xeito que se recoñeza o personaxe representado.

Pintar ou vestir a un actor para que presente as características do personaxe que ten que representar.

Posuír uns trazos característicos determinados.

Adquirir unha aparencia física determinada que encarne un personaxe concreto, ao que se quere representar.

Parte da psicoloxía que estudia o carácter e a personalidade do home.

Conxunto de trazos particulares que constitúen o carácter dunha persoa.

Relativo ou pertencente á familia das caulobacteriáceas.

Bacteria da familia das caulobacteriáceas.

Familia de bacterias da orde das pseudomonadais, en forma de bacilo curto, lixeiramente curvado, ou de vibrión. Teñen un pedúnculo máis ou menos longo, de orixe moi diversa segundo os xéneros, co que se fixan a un substrato mergullado e son Gram-negativas. Oxidan o ión ferroso e convérteno en ión férrico. Viven en augas doces moi oligotróficas. Os xéneros máis importantes son Caulobacter e Gallionella.

Relativo ou pertencente ás cianobacterias.

Bacteria do filo das cianobacterias.

Filo de bacterias fotosintéticas, anteriormente chamadas algas azuis ou cianofíceas, que levan a cabo unha fotosíntese osixénica (teñen dous fotosistemas) e posúen un sistema de pigmentos similares nalgúns aspectos ao das eucariotas. Trátase dun grupo estruturalmente diverso, con formas unicelulares, coloniais ou tamén filamentosas. Polo xeral teñen a capacidade de fixar o nitróxeno atmosférico, capacidade relacionada coa presenza de células especializadas ou heterocistos; isto confírelle unha grande importancia no desenvolvemento dalgúns ecosistemas. Comprende uns 150 xéneros entre os que destacan Nostoc, Microcystis, Anabaena e Azolla.

Relativo ou pertencente ás corinebacteriáceas.

Bacteria da familia das corinebacteriáceas.

Familia de eubacteriais constituída por bacterias Gram-positivas, xeralmente en forma de bacilo inmóbil ou, máis raramente, con flaxelos perítricos, que de xeito ocasional forman filamentos. Son aerobias estritas e poden fermentar azucres. Presentan formas parasitas de animais e vexetais e formas saprófitas que viven no solo. O xénero representativo desta familia é Corynebacterium, ao que pertence o axente causante da difteria humana (C. diphteriae).

Pertencente ou relativo ás enterobacteriáceas.

Bacteria da familia das enterobacteriáceas.

Familia de bacterias Gram-negativas, en forma de bacilos, anaerobias facultativas, fermentadoras de glícidos e non formadoras de esporas. Forman parte da microbiota normal de moitos animais, incluído o ser humano, e tamén se localizan no chan e en medios acuáticos. Inclúe xéneros patóxenos oportunistas como Escherichia, Salmonella ou Klebsiella, e xéneros patóxenos obrigados como Shigella, todos eles causantes de enfermidades intestinais como a disentería bacilar, as febres tifoides e paratifoides e a colite. Comprende outros xéneros característicos como Yersinia, Proteus e Enterobacter.

Relativo ou pertencente ás eubacteriais.

Bacteria da orde das eubacteriais.

Orde de bacterias moi estendida que comprende familias de individuos de todas as morfoloxías e metabolismos descritos no mundo microbiano. Esta orde comprende as bacterias máis típicas e de máis importancia sanitaria e económica, a maior parte das Gram-positivas, pseudomonas, enterobacterias, micoplasmas e cianobacterias. Caracterízanse por ter mureína na parede celular, lípidos con ácidos graxos non ramificados conectados por enlaces éster nas membranas celulares e RNA-polimerases características. Algunhas eubacteriais, como os micoplasmas, non teñen parede e, por tanto, non presentan mureína.

Amuleto que se usaba antigamente.

Cada unha das dúas bandas de pergameo con inscricións da Toráh que, dende o exilio, os xudeus colocan na fronte e no brazo esquerdo nas oracións da mañá dos días non festivos.

Fita empregada polos artistas medievais e renacentistas para comunicar ao espectador o texto dito por un dos personaxes representados. Foron moi usados en temas como os da Anunciación. Son un antecedente da forma de expresión do texto dos cómicos e das fotonovelas.