"AND" (Contén)

PERSOEIRO

Produtor, distribuidor, guionista e realizador cinematográfico. Coa participación dos seus irmáns Francesc Balcázar (produtor) e Jaume Jesús Balcázar (realizador), tentou, con resultados económicos irregulares, agrupar nunha soa empresa estas ramas da cinematografía. Fundou en 1951 Produciones Balcázar SA e máis tarde a produtora Filmax. Como director realizou La encrucijada (1959), Cena de matrimonios (1962), Con la muerte a la espalda (1967), Las primeras experiencias (1974) e Julieta (1983), películas das que tamén foi o guionista.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico italiano. Dirixiu filmes eróticos cun certo sadismo, algúns westerns, thrillers e películas de aventuras que o definen como moi heteroxéneo. Entre as súas obras cinematográficas destacan, Il prezzo dell’onore (O prezo da honra, 1952), La spada del Cid (A espada do Cid, 1963), Follie d’Europa (As aventuras de Europa, 1964), Preparati la bara (Preparade o féretro, 1968), L’inquilina del piano di Sopra (A inquilina do piano de Sopra, 1977) e The treasure of the four crows (O tesouro dos caro corvos, 1983).

GALICIA

Compositor e director. Iniciou os estudios musicais no Conservatorio Superior da Coruña; posteriormente trasladouse a Madrid onde realizou Composición e Dirección de Orquestra. Director da Escola Municipal de Música de Chantada (1990-1991), dirixiu a súa Banda Municipal, a Orquestra de Cámara e a Orquestra de vento do Conservatorio de Ourense (1992-1998) e dende 1999 a Orquestra Municipal de Aguiño. Dende 1992 exerceu como profesor de Harmonía e Análise Musical no Conservatorio de Ourense. Colaborou na elaboración de libros didácticos de práctica instrumental aplicada á linguaxe musical como Entonación y Práctica Instrumental, 1995). Entre as súas composicións destacan: Comenzo (suite orquestral) e Fuxidio (para grupo de metais).

PERSOEIRO

Embriólogo, irmán de Arthur James Balfour. As súas obras Development of the elasmobranch fishes (Desenvolvemento dos peixes elasmobranquios, 1878) e, sobre todo, Comparative embryology (Embrioloxía comparada, 1880-1881), constitúen unha das contribucións máis valiosas á embrioloxía do seu tempo.

GALICIA

Ensaísta, investigador e catedrático de Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. Publicou estudos sobre a cultura galega e o pensamento filosófico de diferentes intelectuais galegos. Ao redor da figura de Amor Ruibal escribiu El pensamiento de Amor Ruibal: una revisión de la filosofía a la luz de la correlatividad (1968). Ademais, editou a obra de Amor Ruibal Los problemas fundamentales de la filosofía y el dogma (1993) e coordinou o volume colectivo Amor Ruibal en la actualidad (1972). Outras obras súas son Rosalía de Castro entre a poesía e a política (1987) e Descubrindo a Otero Pedrayo (1991). Así mesmo, editou as Obras selectas I e II (1973 e 1983) de Otero Pedrayo e coordinou o libro Pensamento galego I (1977). Dende o seu posto docente promoveu a fundación das licenciaturas de Filosofía, Pedagoxía...

GALICIA

Médico traumatólogo. Realizou o seu doutoramento en Italia, coa tese Considerazioni sulla sindrome de Munchmayer, e ampliou a súa formación en Francia. Dende 1973 traballou no Hospital Provincial de Santiago de Compostela, onde foi xefe clínico e xefe do servizo de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía. Foi tamén director do Hospital Provincial de Santiago de Compostela (1975-1988). Membro da Sociedad de Cirugía de Galicia, da Sociedad Española de Cirugía e doutras asociacións médicas internacionais.

PERSOEIRO

Comediógrafo e poeta barroco. É o autor do tratado Teatro de los teatros de los pasados y presentes siglos, traballo publicado fragmentariamente no 1901, no que defende a comedia dos ataques dos xesuítas. No 1722 editáronse as súas Obras líricas, influídas por Góngora, e os seus textos dramáticos (A pedra filosofal, derivada de La vida es sueño, El esclavo en grillos de oro e o auto sacramental El gran químico del mundo) nos que procurou imitar o estilo de Calderón.

1. 1. Conxunto de toda clase de instrumentos musicais de vento-metal e percusión, onde tamén poden entrar os de corda e os folclóricos, coñecido tamén como banda de música. No s XVIII, era un conxunto instrumental de corda e arco, como a Grande Bande francesa, que estaba constituída por vinte e catro músicos do Rei. A banda de música en Galicia ten os seus comezos no 1840, aínda que hai opinións que xustifican a súa aparición antes desta data, se ben non hai constancia documental. Nos albores da música bandística as agrupacións eran reducidas, superando raras veces o número de vinte compoñentes. Os músicos formábanse uns aos outros, ata que os máis destacados pasaban a integrar as bandas militares, das que, á súa vez, saían outros para dirixir as populares. Máis tarde apareceron as bandas municipais e creouse o Cuerpo de Directores Civiles, hoxe extinguido. O papel desenvolvido polas bandas de música en Galicia foi tan relevante que se pode afirmar que foron verdadeiros conservatorios...

   2. Termo de orixe militar que designa a agrupación musical que toca en común con asiduidade, dedicada á interpretación de distintos xéneros musicais (rock & roll, jazz, pasodobres, etc). Esta denominación chegou dende Nova Orleans a través do jazz, onde numerosas bandas percorrían as rúas a principios de século. A partir de aquí a palabra pasou a denominar os músicos que deixaron as rúas para tocar nos clubs nocturnos, e non se podían considerar orquestra polo seu número reducido. Glenn Miller (1904-1944) cando ingresou nas forzas aéreas norteamericanas en 1942, fundou a banda militar con máis renome durante a Segunda Guerra Mundial.

2. No s XVIII, raiado de catro liñas onde se escribe o canto plano.

3. Grupo de base, residencial e económico, dotado dunha certa capacidade de integración social; asóciase con esta forma social unha economía baseada na caza e recolección. A profusión de definicións achegadas dende a teoría antropolóxica fixo que este concepto fose pouco operativo, aínda que autores como Steward ou Radcliffe-Brown propuxeron definicións que abranguen a totalidade das sociedades de cazadores-colleiteiros. Así, foron definidas como grupos sen xerarquía social, con división sexual do traballo, base económica móbil, de tipo cazador-colleiteiro, nómades ou con sedentarismo estacional (campamentos instalados ciclicamente en determinados lugares recorrentes), parentesco exógamo e residencia posmarital polo xeral bilateral e moi flexible. Logo dos traballos de Sahlins, Service e Lee recoñecéronse outros factores: a importancia da recolección xeralmente feminina (e correlativamente, o papel económico considerable das mulleres), a escasa importancia do tempo dedicado ao traballo entre...

4. 1. Grupo ou facción formada para buscar vantaxes persoais, para resolver cuestións de xurisdición, para satisfacer o honor ou para vinganza persoal. Na Idade Media, ás veces, as loitas chegaban a resultar auténticas guerras privadas, mentres que no s XVI, a miúdo dexeneraron cara ao bandoleirismo.

   2. Compañía de homes, sobre todo armados, reunidos cun fin subversivo ou criminal. SIN: cuadrilla.

1. Cada unha das partes laterais dalgunha cousa, que abrangue o espazo comprendido entre unha liña central imaxinaria e o bordo máis externo.

2. Territorio de extensión indeterminada que está á beira dun río, dunha ría, etc, por oposición ao territorio que se atopa do outro lado.

3. Lugar impreciso situado cerca dun lugar ou dunha zona que se expresa. SIN: lado, parte, zona.

4. 1. Parcela do interior dun terreo de xogo ou cancha deportiva achegada aos límites laterais do mesmo.

   2. liña de banda

      Cada unha das liñas definidas regulamentariamente que delimitan lateralmente o interior dun terreo de xogo ou dunha pista deportiva.

5. 1. Cada unha das dúas metades simétricas en que se divide unha embarcación polo seu plano diametral; reciben o nome de banda de babor e banda de estribor, segundo se atopen, respectivamente, á esquerda ou á dereita dun observador que, situado na popa, mira cara á proa.

   2. ir cara á banda

      Inclinarse o barco cara a un lado.

6. Nalgúns aparellos, anaco da rede de pesca.

1. Tira de tea que vai dende o ombreiro ata o costado oposto atravesando o peito, como insignia dalgún cargo ou honra. SIN: cinta, faixa, fita, franxa.

2. Calquera fita ou tira feita de pano, coiro, papel, metal, etc que presenta os bordos paralelos e máis longa ca ancha. SIN: cinta, franxa.

3. Bordo elástico que rodea a táboa do billar.

4. Todo aquilo que se estende sobre un espazo longo e relativamente estreito.

5. Liña ou calquera outro debuxo estreito e longo, en especial sobre tea. SIN: barra, franxa, lista.

6. Termo da xerga das palilleiras que designa ‘as franxas de tea de diversa cor, diferente ao da almofada, que serve para agarrar o cartón ou para enfeitar’.

7. Formación anatómica estreita e alongada.

8. Moldura arquitectónica longa e estreita.

9. Zona máis ou menos escura que se observa no sarcómero.

10. Calquera dos intervalos finitos que están dentro do dominio de valores dunha magnitude física.

11. ...

1. Relativo ou pertencente aos bandas ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo banda.

3. Pobo integrado por uns 300.000 individuos que habitan na parte central e nororiental da República Centroafricana dentro do territorio da República Democrática do Congo alén de Ubangui. A base económica dos bandas, aínda que practican a caza, é fundamentalmente agrícola, sobre a base do cultivo do sorgo e do millo miúdo. As súas relacións de parentesco baséanse na familia políxina e de residencia patrilocal, agrupándose en clans totémicos exogámicos patriarcais. Entre os elementos constitutivos da súa cultura material cómpre destacar o seu descoñecemento do tecido, empregando no seu lugar a cortiza, e as súas construción de planta cónica. Practican o culto a un ser supremo e a diversas categorías de espíritos.

4. Lingua africana da familia níxer-congo central setentrional. Emprégana máis de 300.000 persoas en Sudán, na República Democrática do Congo e na República Centroafricana.