"Amil" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á familia.

2. Que resulta coñecido para alguén en concreto.

3. 1. Que é natural e non resulta forzado.

   2. Aplícase ao estilo, lingua ou palabra que só se emprega cando existe un certo grao de intimidade ou confianza entre os interlocutores e, á vez, hai un rexeitamento das relacións cerimoniosas que esixe unha lingua elevada e académica.

4. Aplícase a algunhas cousas que teñen un tamaño máis grande ca o habitual, para que os use toda a familia.

5. Persoa que pertence á mesma familia do suxeito en cuestión.

6. 1. Criado, servente.

   2. Eclesiástico ao servizo persoal dun bispo.

   3. ...

1. Trato cordial e coloquial entre dúas persoas que se coñecen.

2. Acción que implica un exceso de confianza por parte de alguén.

1. Facer familiar e común unha cousa.

2. Acostumarse a algo de forma que resulte normal. OBS: Constrúese coa preposición con.

1. Emprego ou título de familiar do Tribunal da Inquisición.

2. Emprego de familiar ou fámulo nun colexio.

3. Irmandade que algunhas persoas tiñan coas ordes relixiosas.

GALICIA

Militar. Marqués de Santa Ilduara e vizconde de San Rosendo. Capitán da Garda Real (1837), foi nomeado comandante de húsares de La Habana (1869) e en 1872 primeiro xefe de voluntarios da illa de Cuba. Desde este posto custeou durante tres anos a 30 xinetes voluntarios e os seus cabalos, regalou un armamento completo á academia de cadetes e fundou un escuadrón de 120 cabalos, o que lle valeu a concesión por Real Decreto dos títulos nobiliarios. Foi promotor do establecemento do lazareto de Vigo na illa de San Simón e fomentou o desenvolvemento do porto vigués. Foi condecorado coas cruces de San Hermenegildo, Isabel la Católica, a do Mérito Militar e da Constancia e co título de Comendador de Carlos III.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Camilo Valdeorras, foi actor e director teatral e vinculouse co colectivo Rompente. Escribiu Progreso e andrómena de Antroido. Farsa veraz e alegoría festiva (Premio Abrente 1977), unha recreación das loitas labregas dos anos setenta a partir de técnicas propias do teatro documento e do teatro de axitación social.

PERSOEIRO

Historiador, arquiveiro e político. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid, trasladouse a Pontevedra en 1931, onde exerceu como arquiveiro da Deputación e da delegación de facenda e como bibliotecario da Escola Naval de Marín, onde ordenou os fondos que chegaron desde a Escola de San Fernando de Cádiz, da Biblioteca Pública de Pontevedra e da Biblioteca Municipal de Vigo. Foi profesor de ensino medio, vogal da Comisión Provincial de Monumentos e secretario do padroado provincial de formación profesional. Foi concelleiro e desde 1943 tenente de alcalde de Pontevedra. En 1954 trasladouse a Madrid e foi secretario da oficina de Asuntos Generales del Servicio Nacional de Lectura, xefe do Servicio de Intercambio Bibliográfico da Biblioteca Nacional e xefe do Servicio da Oficina del Cambio Internacional de Publicaciones. Participou na creación do Centro Provincial Coordinador de Bibliotecas, grazas ao cal se puxeron as bases para a creación das bibliotecas municipais de Vigo e da Estrada....

PERSOEIRO

Político francés. Deputado republicano (1869), formou parte do gabinete de Defensa Nacional, foi alcalde de París (1870) e embaixador en Atenas (1872-1873), ministro de Instrución Pública e de Belas Artes (1879-1883), presidente do consello (1880-1881; 1883-1885) e ministro de Asuntos Exteriores (1883-1885). Polas súas decisións políticas de reforma do sistema educativo, merece ser considerado o fundador do novo sistema educativo francés republicano-burgués, regulado polas chamadas Leis Ferry e baseado no ensino primario gratuíto, laico e obrigatorio. O aspecto máis conflitivo deste novo sistema foi o laicismo que afectaba tanto aos planos de estudios coma aos profesores (persoal laico) nos programas educativos substituíuse o ensino da relixión polo ensino ético e cívico. As Leis Ferry significaron o desbotamento da idea da escola como “unha obra de caridade” e o triunfo da educación como base da integración moral da sociedade.

PERSOEIRO

Escultor, artista gráfico e poeta británico. Formouse na Glasgow School of Arts. Traballou con diferentes materiais. En 1961 fundou a Wild Hawthorn Press e publicou a revista Poor Old Tired House. Traballou con distintos colaboradores e realizou placas, pedras e gravados con frases irónicas e caligramas. Realizou para a Illa das Esculturas de Pontevedra Petrarca (1999).

PERSOEIRO

Astrónomo francés. En 1858 ingresou no Observatorio de París. No ano 1883 fundou o observatorio de Juvisy, que dirixiu ata a súa morte. Fixo numerosos estudios sobre as estrelas dobres e múltiples, a espectroscopia estelar e a topografía de Marte. Adquiriu gran fama como escritor de astronomía e, desde 1863, editou as revistas Cosmos e L’Astronomie. A súa obra máis coñecida é Les étoile et les curiosités du ciel (1881).

GALICIA

Empresario. Conselleiro delegado da empresa familiar Construciones Fontenla, ocupou diversos cargos en organizacións do ramo como presidente da Federación Galega da Construción (1986-2001), da Confederación Europea da Construción (1994) e vicepresidente da Confederación Nacional da Construción. No ámbito empresarial galego foi presidente da Confederación de Empresarios de Coruña (2000), da Confederación de Empresarios de Galicia (2001) e vicepresidente da Cámara de Comercio da Coruña. Desde o 2002 foi membro do comité executivo da xunta directiva da Confederación Española de Organizaciones Empresariales (CEOE).

GALICIA

Xornalista e escritor. Como crítico teatral colaborou na Radio Galega e en diversas publicacións como Galicia Internacional, Revista Galega de Teatro e La Voz de Galicia, xornal no que desenvolveu a súa carreira profesional como responsable da delegación de Vilagarcía de Arousa. Da súa produción destaca A lúa no cénit (1988), Ribadavia (1993), En malos pasos (1995), Guía da provincia de Ourense (1997), en colaboración con Francisco Fernández Naval, e Galicia (2002). En internet, ten as obras narrativas Por conto alleo e Necesariamente X e participou nos volumes colectivos Paralelo 42, Narradores de Cine e Unha liña no ceo.

GALICIA

Cineasta. Director xeral de Galicia Dixital. Presidiu o grupo fotocinematográfico Fonmiñá en Lugo e o Orfeón Lucense. Foi xerente do padroado de Cultura do Concello de Lugo, voceiro do concello de Lugo e director das revistas Fonmiñá e Praza Mayor. Realizou diversos guións para a produtora Ophiusa. Das súas obras destacan Monterroso, en las tierras de Ulloa (1990), Palas de Rei: regio palacio (1990),   El belén de Begonte (1991) e Os Ancares, fuerza vital (1994).

PERSOEIRO

Histólogo italiano. Foi profesor de anatomía patolóxica na Universidade de Pavía. Fixo estudios microscópicos do tecido nervioso mediante o emprego do método de tinción por bicromato potásico e nitrato de prata. Tamén realizou estudios sobre a malaria e as súas variedades. Publicou Sulla fina anatomia degli organi centrali del sistema nervoso (1886). En 1906 distinguírono, xunto con Santiago Ramón y Cajal, co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, polas súas investigacións sobre a estrutura do sistema nervioso.

GALICIA

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras e Dereito na Universidad de Madrid, foi profesor na University of Syracuse en EE UU. Pertencente á Nova Narrativa Galega, participou no parladoiro do café Lyon D’Or. Baixo o pseudónimo de Camilo Gonsar publicou Lonxe de nós e dentro (1961), Cara a Times Square (1980), A desfeita: (semirreportaxe) (1983), Como calquera outro día (1994), Arredor do non (1995) e Luz del Príncipe-Sol: cuatro relatos de segundo grado (1996). É membro do PEN Club de Galicia e da Real Academia Galega (2002).