"CIA" (Contén)

1. Calidade ou estado do que é difluente.

2. División que experimenta a lingua dun glaciar ou a auga dun río ao encontrar un obstáculo que lle dificulta o paso.

1. 1. Calidade de dilixente. Na tradición oral recóllense ditos como: “A dilixencia aproveita ás veces máis ca a ciencia. A dilixencia non quere preguiza nin quere paciencia”.

   2. Coidado no cumprimento das obrigas. Cando non se especifica, esíxese a que é habitual nas que son obrigadas.

2. Cousa ou acción que se fai para solucionar un asunto.

3. 1. Acta que deixa constancia da maneira e circunstancias en que se executa un acordo ou unha decisión xudicial.

   2. Manifestación de coñecemento que nun procedemento civil, penal ou administrativo, recolle a constancia dun feito concreto ou a dación de conta a un órgano xudicial para que este adopte a resolución que proceda. Realízaa o secretario xudicial.

   3. Conxunto de actuacións que conforman un procedemento xudicial e que son despregadas polo xuíz, polo secretario xudicial e polos avogados das partes.

   4. dilixencia de proba

      Actuación xudicial que, coa intervención das partes litigantes, pretende a práctica da proba proposta.

   5. dilixencia laboral

      Requisito da prestación de traballo á que se obriga o traballador, da que non pode separarse, que consiste no desempeño do traballo de forma eficiente.

   6. ...

1. Que ou quen ten ao seu cargo os negocios ou os asuntos doutras persoas.

2. Que ou quen é encargado polos fiscais de cubrir algunhas dilixencias de oficio.

PERSOEIRO

Emperador romano (284-305). Comandante da garda imperial e máis tarde cónsul, foi elixido emperador por un tribunal de xenerais á morte de Numeriano (284). Logo da desaparición de Carino (285), irmán de Numeriano e coemperador, o Senado recoñeceulle a dignidade imperial. Asociou ao poder a Maximiano, un oficial da súa confianza, e cedeulle o control da metade occidental do Imperio, mentres se reservou o goberno da metade oriental e a dignidade de Augusto Iovius. A bipolarización da autoridade imperial permitiu que Maximiano reprimise o movemento bagauda e que Diocleciano recuperase Armenia. Non obstante , os conflitos políticos e sociais medraban no Imperio, polo que en maio do 293 vinculou o poder a outros dous militares, en calidade de césares: Constancio Cloro para Occidente e Galerio para Oriente. Diocleciano controlaba Tracia, Exipto e Asia, o césar Galerio gobernaba as provincias danubianas, Maximiano administraba Italia e África, e o seu césar Constancio, Hispania, a Galia e Britania....

PERSOEIRO

Gramático grego. Foi discípulo de Aristarco, ensinou retórica en Roma e rexentou unha escola en Rodas. Escribiu varios tratados sobre gramática e crítica (sobre Homero), entre os que destaca Tékhne grammatiké (Arte da gramática), primeiro estudo sistemático da estrutura da linguaxe. Divide a gramática en seis partes: lectura correcta dun texto en voz alta, eséxese dos textos, eséxese das palabras, etimoloxía, paradigmas da flexión e crítica textual. En canto á evolución da linguaxe, defendeu o analoxismo.

1. Ciencia ou coñecemento do procedemento para establecer e manter relacións internacionais mediante tratos e negociacións, e para representar un Estado. A súa existencia remóntase á aparición dos primeiros soberanos, aínda que non adquiriu un carácter de organización fixo, con embaixadores permanentes, ata finais da Idade Media. Contemporaneamente á consolidación dos estados nacionais, creáronse corpos estables de funcionarios encargados das relacións cos gobernos estranxeiros. A diplomacia determinou a creación de organismos e de normas, sobre a base das que se formou boa parte do dereito internacional. Non obstante , despois das dúas guerras mundiais tendeuse á creacion de organizacións supraestatais para reducir as tensións diplomáticas.

2. Carreira ou cargo de diplomático.

3. Conxunto da organización e do persoal encargado das relacións oficiais internacionais, en nome dun determinado goberno ou dunha determinada organización internacional.

4. Habilidade ou astucia para levar a cabo un asunto delicado ou para tratar con persoas.

1. Falta de acordo en algo.

2. 1. Relación entre os estratos superpostos e os sedimentados, cun intervalo de tempo de separación no que hai movementos oroxénicos, epiroxénicos, unha forte erosión ou descontinuidade na sedimentación das capas. Hai diversas clases: aconformidade, se as rochas da base non están estratificadas, como as cristalinas; discordancia angular, chamada tamén desconformidade, e pseudoconformidade, se os grupos de estratos forman un ángulo entre eles, e por último paraconformidade, se ambas series son paralelas pero a superficie que as separa é difícil de ver.

   2. Superficie que separa os sedimentos discordantes.

3. Fenómeno da métrica francesa que se refire aos desaxustes que existen entre os versos e as estruturas gramaticais. Pode ser interna, se se produce nunha cesura que divide o verso en dous, ou externa, se aparece entre dous versos. Dependendo do tipo de desaxuste, prodúcese o rejet, ou atraso do período -por exemplo, dunha frase con respecto ao verso-; o contre-rejet, se a frase se adianta ao verso; e o encabalgamento, se a frase se divide entre dous versos, comezando nun e rematando no seguinte.

1. Feito de discrepar. OBS: Xeralmente emprégase en plural.

2. Cousa, punto ou aspecto sobre o que se discrepa.

1. Acción de disidir.

2. Desacordo entre os compoñentes dunha mesma comunidade.

3. Parte de membros dunha comunidade que se aparta por diferenza de opinións.

1. Acción e efecto de disociar ou disociarse.

2. 1. Reacción pola que un composto químico se transforma en dúas ou máis substancias máis simples, elementais ou non, como por exemplo, a reacción do cloruro de amonio que dá cloruro de hidróxeno e amoníaco, ou a de ioduro de hidróxeno que dá hidróxeno e iodo.

   2. calor de disociación

      Enerxía que se absorbe cando un mol dunha substancia dada se disocia nos seus elementos constituíntes.

   3. disociación iónica

      Reacción de equilibrio entre unha substancia en solución e os seus ións. Segundo Arrhenius (1887), as propiedades das solucións dos electrólitos explícanse aceptando que se dá unha fracción de electrólito disociada en ións en equilibrio coa forma molecular non disociada. Así, defínese unha constante de disociación determinada a partir do grao de disociación (fracción disociada), que depende da concentración e que se pode avaliar experimentalmente. A teoría de Arrhenius unicamente é válida para solucións moi diluídas de electrólitos débiles e, ademais, ignora o papel do disolvente que participa tanto no efecto enerxético que acompaña a disolución dos ións, como no efecto dialéctrico que inflúe sobre as forzas electrostáticas entre os ións. En 1923 Debye e Hückel enunciaron a súa teoría da disociación completa dos electrólitos fortes, segundo a que se admite que estes se dan só en solución en forma iónica e que as forzas interiónicas, ignoradas por Arrhenius, fan diminuír a velocidade entre...

   4. disociación térmica

      Reacción de ruptura dos enlaces dunha molécula e liberación dos átomos constituíntes conseguida con temperaturas elevadas, cando a enerxía de axitación térmica dos gases chega a superar as enerxías de enlace.

   5. presión de disociación

      Presión do gas en equilibrio co sólido a unha temperatura determinada, cando o sólido se disocia dando lugar a un ou máis produtos gasosos.

3. Ruptura da unidade psíquica da personalidade, perceptible mediante a observación de movementos ou expresións contrarias ao contexto intelectual ou emocional que os rodea.

4. Procedemento que consiste nunha sucesión de conceptos ou de elementos incompatibles desde o punto de vista semántico ou lóxico nun mesmo período gramaticalmente correcto. Foi habitual na literatura surrealista, nas imaxes de tipo onírico.

5. Aumento da cantidade de albumina no líquido cefalorraquídeo, cunha cifra normal ou moi pouco aumentada do número de células.

6. ...