"RCA" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter mensual aparecida por primeira vez no mes de xaneiro de 1911. Segundo o seu subtítulo era o “Órgano de la Liga Barcalesa. Defensor de los intereses de Barcala”, vencellado por tanto a esa organización de carácter agrarista. Tivo como director a Víctor García Ferreiro. A súa distribución era gratuíta entre os socios residentes en Barcala, e realizábase normalmente os últimos días de cada mes. Non tiña nunca máis de dezaseis páxinas nin menos de catro, e carecía de publicidade. Tratábanse nas súas páxinas diversos temas: a emigración, o momento político, as actividades da Liga e novas tratadas en ton humorístico. Estaba redactada case integramente en castelán aínda que ás veces aparecían colaboracións en galego, principalmente da man do seu director. Algunhas colaboracións destacables foron asinadas por Eloi Páramo e por Salvador Cabeza de León, quen fora alcalde de Santiago de Compostela e membro da Real Academia Gallega.

1. ariedade da cantiga de amigo ou da cantiga de amor. As barcarolas, denominadas tamén mariñas, adoitan estar ambientadas ao redor do mar, dun río ou dun lago, elementos que se converten na causa de separación dos amantes ou nun reflexo positivo do seu reencontro. Todas as cantigas de amigo que pertencen ao xénero barcarola presentan retrouso e teñen carácter paralelístico. Entre os seus cultivadores máis representativos atópanse Estevan Coelho, Pai Gomez Charinho, Mendinho, Roi Fernandiz de Santiago, Nuno Porco, Johan Zorro, Juião Bolseiro, Nuno Fernandez Torneol e Martin Codax. Para algúns estudiosos a súa orixe atópase, a causa do seu carácter arcaico e popular, na tradición lírica peninsular anterior á trobadoresca. Outros negan a súa existencia apoiándose na ausencia de tipificación xenérica nos tratados de poética medieval.

2. Peza composta en compás 6/8 que evoca as cancións entoadas polos gondoleiros venecianos e o ritmo do movemento do remo. Na época romántica fíxose moi popular a súa composición. Destaca a barcarola inicial do acto III da ópera de Offenbach Les contes d’ Hoffmann (Os contos de Hoffmann, 1881).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado á beira do río Alcarrache, no pé da serra de Santa María (3.938 h [1996]). As súas principais actividades económicas son a agricultura e a gandería. Tamén destaca a industria da cortiza. Este perfil agropecuario favoreceu durante o s XX a emigración dos seus habitantes cara a outras áreas máis desenvolvidas, especialmente Catalunya, factor que desencadeou transformacións na súa dinámica demográfica que repercutiron nun forte descenso con respecto ás cifras iniciais. En Barcarrota naceu Hernando de Soto, conquistador da Florida.

1. Frete dunha barca.

2. Rédito que daba o arrendamento ou o establecemento de barcos a favor do erario real ou señorial.

3. Dereito de orixe medieval esixido pola facenda ou polos señores xurisdicionais para a utilización dun servizo público de barca coa finalidade de atravesar un río, onde a falta de ponte impedía a continuidade dunha ruta. No estado español desapareceu como dereito señorial no 1813, coa abolición das xurisdicións señoriais, e tamén, de xeito definitivo como recurso do Tesouro Público coa reforma do 1881.

1. Relativo ou pertencente ás biercanderáceas.

2. Fungo da familia das biercanderáceas.

3. Familia de fungos da orde das poliporais, de cogomelos de carne crebadiza e desprovistos de pé. En Galicia son comúns os xéneros Bjerkandera, Piptoporus e Postia.

1. Acción e efecto de bifurcarse.

2. Punto no que algo (camiño, vía férrea, etc) se bifurca.

3. No contexto das ecuacións non lineais, situación na que, para un valor crítico dun parámetro λ que nelas figura, cambia o número ou a estrutura das solucións. Este valor crítico de λ recibe o nome de punto de bifurcación. Os fenómenos de bifurcación teñen un papel importante nos casos de empenamento de barras ou placas delgadas, cambio de réxime no movemento dos fluídos e cinética das reaccións químicas, entre outros.

4. Fenómeno lingüístico que provoca, por evolución histórica, que unha forma adquira dous ou máis sentidos diferentes. Xeralmente estes sentidos se relacionan, polo menos por oposición, como por exemplo loitar con eles (‘no seu favor’, ‘contra eles’). Loxicamente, a distancia pode ser maior ou, pola contra, moi imprecisa.

1. de bifurcarse.

2. Que ten forma de forca de dúas puntas.

3. 1. Aplícase á peza ou figura que ten algunhas ou todas as extremidades escindidas en dous ramais, formando unha recta ou unha curva.

   2. Aplícase ao rabo dun animal, xeralmente dun león, dividido en dúas borlas en aspa.

PUBLICACIÓNS

Publicación anual en castelán aparecida no ano 1933 en Santiago, editada pola Cámara de la Propiedad Urbana de Santiago, sita na rúa do Vilar, 1. O sumario do seu número nove (Ano XII-Xullo de 1945) inclúe as seguinte seccións: “Reaparición”, “Labor de la Cámara”, “Actuación general de la Cámara en defensa de la Propiedad Urbana”, “Legislación”, “Jurisprudencia” e “Avisos”. Nel aparecen artigos sobre o funcionamento orgánico da Cámara, leis e servicios que ofrece aos seus asociados.

GALICIA

Debuxante e ilustrador. Emigrou de neno a Bos Aires pero regresou para estudar enxeñería en Madrid, carreira que abandonou. Ligado á corrente do modernismo, a súa obra caracterízase por estar cargada de simboloxía. Colaborou en La Esfera. En 1913 participou nunha exposición de artistas galegos organizada polo centro galego de Madrid, e ao ano seguinte, no salón de humoristas. Presentou tamén dous debuxos á exposición rexional de 1917. En 1935 regresou á Arxentina, onde morreu.