"ISM" (Contén)

Condición ou calidade de primitivo.

1. Imitación dos pobos primitivos.

2. Inxenuidade finxida.

Poliedro que ten dúas caras iguais e paralelas (bases), sendo as outras caras (caras laterais) paralelogramos. As interseccións entre as caras laterais son as arestas laterais. A altura é a distancia perpendicular entre as dúas bases. O volume é o produto da área dunha base pola altura. Un prisma recibe o seu nome segundo a forma xeométrica das súas bases (triangular, cuadrangular ou pentagonal), e denomínase recto se as súas bases son perpendiculares ás arestas laterais, e regular se as súas bases son polígonos regulares.

Forma cristalográfica constituída por unha serie de caras que se cortan paralelamente nunha soa dirección e están agrupadas ao seu redor. Diferénciase do prisma xeométrico en que lle faltan as bases.

Sistema óptico constituído por dous dioptros planos que delimitan un medio transparente e forman un ángulo non nulo, denominado ángulo do prisma. Un raio luminoso que atravesa un prisma sofre polo feito de refractarse dúas veces, unha por cada dioptro, un cambio de dirección chamado ángulo de desviación, que é función do índice de refracción do medio que constitúe o prisma, do ángulo do prisma e do de incidencia do raio. Cando un raio de luz policromática incide nun prisma, prodúcese a dispersión cromática da luz. Se o ángulo é igual ou superior ao dobre do ángulo límite, haberá unha reflexión total, pero se é inferior esta só terá lugar para determinados valores do ángulo de incidencia. Algúns tipos particulares son o prisma de Nicol, o prisma de Rochon e o prisma de Wollaston.

Punto de vista que se ten de algo ou de alguén.

Superposición de láminas amoreadas fronte a unha placa, sobre unha zona de subdución.

1. Relativo ou pertencente ao prisma.

2. Que ten forma de prisma.

3. Que está formado por un prisma.

4. Aplícase á superficie xerada polo movemento dunha liña recta que se move paralelamente a ela mesma, que se interseca sempre cos lados dun polígono plano.

Aplícase ás cores que resultan da descomposición da luz branca cun prisma óptico.

Binóculo en que a luz, antes de atravesar o ocular, é desviada dúas veces por reflexión mediante dous prismas que hai en cada un dos dous tubos do instrumento.

Doutrina que nega a posibilidade de alcanzar a verdade, polo que establece a opinión máis probable como a equivalente á certa. Desenvolveuse no seo das academias mediana e nova por Arcesilao de Pitana, Carnéades e Filón de Larisa, entre outros. Modernamente apareceu unha nova variedade, relacionada coa teoría e a filosofía da ciencia (Gaston Bachelard). Tamén se coñeceu co nome de plausibilismo (Émile Meyerson).

Doutrina moral, desenvolvida no s XVII, sobre todo polos xesuítas, seguindo ao dominicano Bertomeu Medina (1528-1580), segundo a que é posible seguir unha opinión probable en cuestións éticas, aínda que exista outra opinión máis probable. Relaciónase coa casuística e co probabiliorismo.

Tendencia que defende unhas ideas ou programas sociais e políticos avanzados, non estancados no pasado, que corresponden á convicción de que a sociedade camiña de forma progresiva cara a unha perfección cada vez maior.

Doutrina e tendencia que integran relixiosamente a loita pola reforma das estruturas sociais, políticas e económicas, baseándose na necesidade de poñer en contacto a fe e a vida no mundo actual. Destaca a Union des Chrétiens Progressistes (UPC), fundada en Francia en 1945. Pódese considerar como un antecedente do fenómeno da secularización.