"Adá" (Contén)

PERSOEIRO

Licenciado en Dereito en Madrid, comezou a súa actividade profesional na administración do antigo Consejo Real. Despois dunha temporada en Cuba, onde marchara co Capitán Xeneral Marqués da Habana, volveu ao ser elixido deputado por Ferrol. Coa Unión Liberal ascendeu a director xeral da Administración e Fomento. Trala revolución de 1868 seguiu na liña borbónica e ingresou no Partido Conservador con Cánovas del Castillo, quen o nomeou Ministro de Ultramar, Presidente do Tribunal de lo Contencioso Administrativo e Ministro de Gracia y Justicia. Formou parte da comisión que redactou a Constitución de 1876. No 1875 foille concedido o título de conde de Tejada de Valdosera. Ingresou na Academia de Ciencias Morales y Políticas.

GALICIA

Militar e escritor. Despois de participar na Guerra de Marrocos foi ascendido a Xeneral. Foi axudante do Rei Afonso XII, gobernador civil en diversas provincias e membro do Consello de Filipinas. En 1896 foi nomeado pola Raíña para exercer de titor do futuro Afonso XIII xunto con José Sanchiz. Ademais do título de conde de Andino, foi designado secretario particular do Rei Afonso XIII. Entre as súas publicacións destacan varios libros de poemas editados en Madrid en 1870 e 1903, artigos na Revista de Marina e unha comedia en verso que non saíu do prelo chamada Naufragar en la orilla.

CIDADES

Cidade do estado de Guxarāt, na India, xunto ao río Sabarmati (2.872.865 h [1991]). Fundada no ano 1411 polo Sultán A ḥ mad Shāh I. Centro cultural e comercial das chairas semiáridas de Guxarat sobre o camiño de Bombai a Delhi. Con Bombai, é o segundo centro industrial da India. Ten universidade, aeroporto e notables mesquitas e templos.

1. Ferramenta agrícola formada por unha lámina de ferro que vai unida a un mango de madeira a través dun burato, e que se emprega para cavar e remexer a terra. A zona metálica ten a parte inferior cortante para penetrar mellor na terra e para tronzar pequenas raíces. Dependendo da área pode adoptar diferentes formas, a cadrada ten aplicación moi recente e resulta menos coñecida. A súa presencia, con diferentes variantes, coñécese en Galicia dende a época castrexa.

2. Pezas longas de pedra puída e corte simple caracterizadas por ser máis longas ca grosas. A súa forma ou sección polo xeral é rectangular, aínda que en ocasións adoitan formas triangulares. A aparición de pezas deste tipo en numerosas mámoas sitúa a súa probable orixe no Megalitismo.

PRAIA

Praia protexida como Espazo Natural situada no concello de Cangas.

CARACTERÍSTICAS XERAIS LONXITUDE PRAIA: 100 metros ANCHURA MEDIA: 7 metros GRAO OCUPACIÓN: Baixo GRAO URBANIZACIÓN: Semiurbana PASEO MARÍTIMO: Non
TIPO DE PRAIA COMPOSICIÓN: Bolos / Area TIPO AREA: Dourada CONDICIÓNS BAÑO: Ondada moderada ZONA DE FONDEO: Non NUDISTA: Non
ASPECTOS MEDIOAMBIENTAIS PRESENZA VEXETACIÓN: Si ZONA PROTEXIDA: Si Tipo: Espazo Natural BANDEIRA AZUL: Non
SEGURIDADE EQUIPO DE VIXILANCIA: Non SINALIZACIÓN DE PERIGO: Non POLICÍA LOCAL: Non POSTO CRUZ VERMELLA: Non EQUIPO SALVAMENTO: Non
HOSPITAL MÁIS PRETO NOME: Hospital de Montecelo DIRECCIÓN: Praza de Montecelo, s/n. Pontevedra TELÉFONO: 986 80 00 00...

1. Disposición de follas e ramas moi atuídas que se poñen nas adegas e casas para evitar que entre o sol.

2. alado de terra ou pedra que impide a entrada nun campo.

3. Tipo de cuberto rústico.

1. Tempo que transcorre dende o resplandor da alba ata a saída do sol.

2. Composición poética de orixe popular, a miúdo cantada, que expresa sentimentos, relacionada coa aparición da mañá e que foi recollida e reelaborada pola poesía culta.

3. Forma musical esencialmente instrumental (gaitas e arruídos, sen bombo) tipicamente utilizada no albor dos días de festa, anunciándoa. Popular e de antiga orixe, a súa estrutura ortodoxa comeza por un breve preludio libre (improvisación para tento do instrumento) ao que segue unha melodía que se move no ámbito da oitava principal da gaita, por degraos inmediatos ascendentes, descendendo de maneira análoga para rematar, e intercalando no desenvolvemento numerosos e variados recursos ornamentais en sentido amplo (descomposicións en gruppettos de diferente orde, apoiaturas, mordentes, etc). Ás veces a gaita comprácese en fuxir, nestas ornamentacións, do ritmo ostinato que mantén sempre o tambor. Na actualidade as alboradas mestúranse con pasarrúas, con melodías procedentes doutras formas populares, mesmo vocais, e con coda de remate. Tamén é un xénero de poesía culta baseada na tradición popular. Na nosa cultura destacan a Alborada de Veiga, do compositor Pascual...

4. Paseo dun grupo facendo música polas rúas.

5. Toque militar realizado xeralmente coa corneta ao mencer, sempre previo ao izamento da bandeira.

6. lance de alborada

PUBLICACIÓNS

Publicación nada en Bos Aires (Arxentina) no ano 1907, como voceiro oficial da Sociedade Orfeón Mindoniense.

PUBLICACIÓNS

Publicación literaria mensual en galego, aparecida en maio de 1922 en Pontevedra. Cesa no mes de xullo dese mesmo ano. Foi fundada por Xoán Vidal Martínez e codirixida por M. Bará Álvarez e Amado Carballo, ocupando Marcos Cabanillas o cargo de redactor-xefe. Os colaboradores literarios foron: Ramón Cabanillas con O cabaleiro do Sant Grial publicado no primeiro volume, Vicente Risco, Antón Vilar Ponte, Amado Carballo, quen publicou Maliaxe no volume III, Leandro Carré, Noriega Varela, Francisca Herrera, Ramón Otero Pedrayo, Roberto Blanco Torres e Antón Losada Diéguez cun conto e unha lenda aparecidas no volume II. Na parte gráfica participaron Castelao, con gravados e debuxos, Álvaro Cebreiro e Manuel Méndez, cunha modificación do escudo de Galicia. Coincidindo co 25 de xullo, elaboraron un volume especial cun editorial asinado por Nós e textos con alusións ao Apóstolo, á natureza, á raza e a Nietzsche. Participaron neste número Euxenio Montes, Risco, Antón Vilar...

DIARIOS

Diario rexionalista aparecido en Monforte de Lemos a mediados do ano 1923.