"ALE" (Contén)

PERSOEIRO

Licenciada na especialidade de Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela e na de Musicoloxía pola Universidade de Oviedo. Realizou estudios musicais nos Conservatorios de Santiago de Compostela e da Coruña. En 1992 doutorouse coa tese El compositor italiano Buono Chiodi y su magisterio en Santiago de Compostela. Como investigadora destacan os seus traballos centrados na música da catedral compostelá, na transición do Barroco ao Clasicismo; nas relacións musicais hispano-italianas na segunda metade do s XVIII, nos aspectos sociais da historia da música e da historia da música galega. Conferenciante en numerosos congresos nacionais e internacionais, e membro de diversas sociedades e asociacións musicais como a Society International Musicologica. Colabora no The New Grove Ditionary of Music and Musicians e na edición do Dicionario de Música Española e Hispanoamericana. Ten publicado os libros: La capilla de música de la catedral de Santiago...

PERSOEIRO

Novelista brasileiro romántico. Primeiro gran prosista do seu país, compón fundamentalmente novelas sentimentais. Foi considerado o iniciador da corrente indixenista. Destacan as obras: O guaraní (1857), Iracema (1865) e Ubirajara (1875).

PARROQUIA

Parroquia do concello das Nogais baixo a advocación de santa Lucía.

CIDADES

Cidade da rexión da Baixa Normandía, Francia, capital do departamento de Orne, á beira do Sarthe (29.988 h [1990]). Ten unha escola de encaixes.

DUCADOS

Xurisdición feudal que comprendía parte dos actuais departamentos do Orne e do Sarthe. O condado foi creado en 1082 e unido á Coroa de Francia por Filipe II Augusto no 1219. O último duque de Alençon foi o príncipe Fernando (morto en 1910), fillo do duque de Nemours e neto do Rei Luís Filipe I.

1. Relativo ou pertencente ao aleno ou aos alenos.

2. Dise de todos os compostos orgánicos con dous enlaces dobres sucesivos. Os compostos alénicos poden presentar isomería óptica, a causa da rixidez que impón a restrición da rotación dos dous enlaces dobres que presentan na súa estrutura.

1. Dar ánimos e entusiasmo á xente.

2. Respirar enchendo os pulmóns de aire e botándoo fóra.

REXIÓNS

Rexión do sur de Portugal situada entre o Texo e a serra do Algarve (426.418 km2). Dividida en Alto Alentejo (actualmente distritos de Portalegre e de Évora) e Baixo Alentejo (actualmente distrito de Beja e un terzo do de Setúbal), constitúe un peniplano cunha altura media de 200-300 m; destacan a serra de São Mamede (1.025 m) e a serra de Ossa (698 m). Os ríos agrúpanse en catro concas: a do Texo, a do Sorraia, a do Sado e a do Mira. O clima é continental e a vexetación típica está formada por aciñeiras e sobreiras. Cunha baixa densidade de poboación, predomina a propiedade latifundista dedicada ao cultivo intensivo de cereais, e á gandería porcina ovina e caprina. O Alentejo tivo un poboamento prehistórico moi importante nos comezos da Idade dos Metais, cunha das maiores concentracións de monumentos megalíticos máis grandes de todo o Occidente. Foi habitado despois polos lusitanos e na época romana foi comprendido dentro da provincia de Lusitania. As dúas cidades máis importantes...

1. Que pertence ao Alentejo ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou persoa procedente do Alentejo, en Portugal.

1. Acto de alentar ou respirar.

2. Aire que sae dos pulmóns na expiración.

3. Ánimo que posúe a persoa para realizar unha acción.

PERSOEIRO

Pintor castelán. Discípulo de J. Ribeira e J. Madrazo. Cultivou un gusto irónico, reflexo da arte de Goya. Consérvanse obras súas na Academia de San Fernando e no museo de Lázaro Galdiano de Madrid.

1. Que pertence á orde dos aleocelos.

2. Verme da orde dos aleocelos.

3. Orde dos turbelarios formados por pequenos vermes planos, aparentemente segmentados, xeralmente mariños, que se caracterizan por ter a cavidade dixestiva en forma dun saco único, con divertículos dispostos de forma semimetamérica.