"ICE" (Contén)

PERSOEIRO

Economista norteamericano, fillo de John Bates Clark. Foi profesor na Universidade de Columbia, en 1936 presidiu a American Economic Association e, dende 1947, foi membro da Economic Society. Na súa obra principal, Studies in the Economics of Overhead Costs (Estudio da economía dos custos xerais, 1923), introduciu os custos como un factor determinante e distinguiu entre custos sociais e custos privados. Doutras publicacións súas, cómpre salientar Alternative to Serfdom (Alternativa para a servidume, 1955), The Ethical Basics of Economic Freedom (Os fundamentos éticos da liberdade económica, 1955) e Competition as a Dynamic Process (A competencia como proceso dinamizador, 1961), obras nas que expuxo os problemas da competencia no capitalismo.

1. Relativo ou pertencente ás clorofíceas.

2. Alga da clase das clorofíceas.

3. Clase de algas que coloniza unha ampla variedade de hábitats; pódense atopar tanto en solos agrícolas ou cascas das árbores como en augas continentais ou mariñas, aínda que a maioría das especies viven en augas doces. As máis delas son microscópicas, algunhas unicelulares monadais (Pediastrum, Closterium), outras coloniais (Volvox) e moitas, filamentosas (Spyrogira, Zygnema e Ulotrix). A cuberta verde que aparece nos solos e nas rochas húmidas, nas pozas ou nas augas paradas dos regatos, son algas verdes deste tipo, que lle deben a súa cor á presenza dun pigmento (clorofila b) semellante ao que presentan os fentos, as plantas con flores e os musgos. As especies mariñas de maior tamaño son as que presentan unha morfoloxía laminar (Ulva e Prasiola), tubular ou filamentosa (Enteromorpha, Chaetomorpha e Cladophora)) ou cilíndrica e esponxosa (Codium). Viven na zona intermareal dos rochedos e, raramente, nas marismas, pero sempre en zonas nitrificadas e cunha gran cantidade de materia orgánica,...

1. Relativo ou pertencente ás cloromonadofíceas.

2. Alga da clase das cloromonadofíceas.

3. Clase de algas unicelulares incluída no gran grupo dos cromófitos. Abrangue unha ducia de xéneros de organismos mariños, de auga doce ou limícolas, con células biflaxeladas, de membrana fina e plástica, forma ovoide e comprimida, e plastos numerosos e discoidais de cor verde, pero especialmente ricos en xantófilos.

GALICIA

) Xornalista. Estudiou dereito en Santiago de Compostela e foi presidente da Academia Literaria. Fundou, xunto con Tiburcio Faraldo, o xornal El Centinela de Galicia (1843) e dirixiu El Oriente, de Madrid (1853). Publicou Un sueño en Estambul en el año 1550 (1840), Lecciones críticas de la historia del derecho romano y español (1841) e o Discurso pronunciado por el presidente de la Academia Literaria en la sesión general de la reposición de cargos del año 1842 (1842). Atribúeselle tamén a Reseña histórica de los últimos acontecimientos de Galicia (1846).

GALICIA

Empresario e político. Licenciado en Ciencias Empresariais, foi un dos fundadores de Alianza Popular en Lugo. Exerceu, ademais, como intendente mercantil, catedrático da Escola Universitaria de Estudios Empresariais de Lugo e presidente provincial do Partido Popular (PP). Foi elixido deputado na II lexislatura e senador na III lexislatura, concelleiro do concello de Lugo e vicepresidente do PP. Membro do Colexio de Economistas.

1. 1. Nome do libro antigo e medieval, procedente do codex latino, diferente do rotulus (rolo de papiro ou pergamiño). Os máis antigos (s II-I a C) realizáronse en pergamiño ou papiro. Trátase dun libro manuscrito elaborado manualmente cun valor histórico a artístico, anterior á invención da imprenta, aínda que ás veces tamén se denominen códices algúns libros manuscritos posteriores ao s XV. Caracterizábanse por estar compostos por cadernos (reunión de catro follas grandes pregadas), pola diversidade nos sistemas de ordenación dos cadernos (a paxinación numérica aparece a partir do s XII), pola división da páxina (en varias columnas) e pola súa forma cadrada ou rectangular. As encadernacións eran rústicas e fortes, e as cubertas eran, en xeral, de madeiras finas recubertas de coiro, con ou sen cantos metálicos e peches de simple pergamiño, excepto nas luxosas encadernacións litúrxicas. A transmisión manuscrita das Cantigas de Santa Maria do Rei Afonso X está ben definida e...

   2. códice antigo [lat: códice antiquior/vetustissimus]

      Códice máis antigo de todos os que conserva unha determinada obra.

   3. códice arquetipo [lat: codex archetypus]

      Primeiro dos exemplares oficiais dunha obra clásica corrompido por copias posteriores, en particular as realizadas durante a Idade Media.

   4. códice bíblico

      Códice que contén a Biblia ou unha parte, sobre todo se é moi antigo, de xeito que poida considerarse próximo ao texto orixinal.

   5. códice descrito [lat: codex descriptum/recentior]

      Copia realizada xeralmente por humanistas italianos e considerada de menor calidade ca o arquetipo, inda que pode corrixir erros do ascendente, contaminar con tradicións perdidas e traer leccións útiles para reconstruír a vida histórica dun texto.

   6. códice óptimo [lat: codex optimus]

      Códice que conserva, en xeral, as mellores leccións dun texto.

   7. códice único [lat: codex unicus]

      Documento único conservado dunha obra antiga.

2. Parte do misal e do breviario que contén os oficios concedidos particularmente a unha diocese ou corporación.

3. Recompilación sistemática ou cronolóxica de documentos relativos a unha cidade, unha entidade ou unha persoa.

PERSOEIRO

Folclorista, psicólogo e musicólogo francés. Estudiou a canción tradicional francesa. Escribiu, entre outras obras: Recherches sur notre ancienne chanson populaire traditionnelle (Anotacións sobre a nosa antiga canción popular tradicional, 1927-1933), Notre chanson folklorique (A nosa canción folclórica, 1941) e La formation de nos chansons folkloriques (A formación das nosas cancións folclóricas, 1953-1963).