"Oria" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Relixioso franciscano, da súa produción destaca Elorri (1962), Hiru gizon babarka (1974), Udabatez Madrileu (1977) e Denbora galdu alde (1985).

PERSOEIRO

Escritor e sociólogo. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Viaxou a París e Bruxelas para estudar socioloxía e interesouse por diversos campos de estudio, como o ensaio, a filosofía e a literatura. Colaborou en publicacións como Noticiero de Vigo e El Liberal, onde asinaba os seus artigos co pseudónimo de El Duque de Él. Escribiu Del mundo interior (1911), Caracteres de la vida social y mundana (1921), Lugares de belleza y devoción. Impresiones de Galicia (1922), La voluntad y el destino (1942), España (1946), La vida no es sueño (1949) e Tres narraciones gallegas (1950). Membro da Real Academia Española, foi académico de honra da Real Academia Galega e secretario do Ateneo de Madrid.

PERSOEIRO

Pintora e ceramista. Discípula de Carlos Maside, nalgunha das súas obras reflectiu elementos que caracterizaron a obra do seu mestre. Como ceramista traballou para o taller Cerámica Artística Gallega, de Escudero e Asorey, e en Cerámica Celta, onde coincidiu con Castelao, Carlos Sobrino, Xoán Acuña e Manuel Torres, entre outros.

1. Antropónimo feminino procedente do latín gloria ‘gloria’, ‘reputación, sona’. Na maioría dos casos é un nome cristián, tomado da palabra inicial do himno litúrxico de glorificación a Deus e á Trindade, “Gloria in excelsis Deo”, ou da fórmula de loubanza á Trindade na misa “Gloria Patri et Filio et Spiritui Sancto”. Seguindo a tendencia cristiá, iniciada xa en tempos do Imperio Romano, de darlles un novo contido ás ideas abstractas, Gloria pasa de ser unha divindidade, asociada a Honor, a converterse en nome persoal feminino. Non obstante , tamén pode tratarse dun nome laico medieval, de carácter augural, aínda existente no latín do Baixo Imperio, que se lle daba á filla para vaticinarlle a gloria, a fama e o honor. A súa festividade celébrase o 25 de marzo.

2. 1. Grande honor, admiración ou fama que alcanza algúen polos seus méritos. Na tradición oral recóllense ditos como: “Coas glorias fóronse as memorias. Nos días de gloria esquécese a memoria. Gloria sen diñeiro é fume de palla”.

   2. Feito ou acción que é motivo de orgullo, fama ou admiración.

   3. Persoa que é motivo de orgullo ou admiración.

3. Esplendor ou magnificencia.

4. Cousa que produce gran placer ou satisfacción.

5. Termo bíblico que expresa a loanza de Deus.

6. 1. Representación, nunha cúpula ou bóveda, do ceo cheo de anxos.

   2. ...

1. 1. Grande honor, admiración ou fama que alcanza algúen polos seus méritos. Na tradición oral recóllense ditos como: “Coas glorias fóronse as memorias. Nos días de gloria esquécese a memoria. Gloria sen diñeiro é fume de palla”.

   2. Feito ou acción que é motivo de orgullo, fama ou admiración.

   3. Persoa que é motivo de orgullo ou admiración.

2. Esplendor ou magnificencia.

3. Cousa que produce gran placer ou satisfacción.

4. Termo bíblico que expresa a loanza de Deus.

5. 1. Representación, nunha cúpula ou bóveda, do ceo cheo de anxos.

   2. Auréola con que se rodea algo nunha pintura ou representación.

6. ...

1. Presumir de algo.

2. Sentirse satisfeito ou orgulloso de algo.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Juan Gris, estudiou na Escuela de Artes y Oficios de Madrid e na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando. Colaborou nas revistas Blanco y Negro e Madrid cómico. En 1906 trasladouse a París, onde se adscribiu ao cubismo e colaborou en L’Assiette au Beurre e Le Charivari. Os seus primeiros debuxos foron naturalistas e desde 1911 pintou bodegóns case monocromos. En 1912 comezou a realizar colaxes e en 1914 papiers collés e os primeiros lenzos que o achegaron ao cubismo sintético (Naturaleza muerta con frasco y vidrio). Entre 1916 e 1919 desenvolveuse a súa etapa clásica (Violín y vaso). Durante a década de 1920 realizou cadros de arlequíns e pierrots, e escenografías e figurinos para os ballets de S. P. Diaghilev. En 1924 comezou o período polifónico (La mesa del músico). A súa obra asumiu, nunha primeira etapa, unha grande austeridade cromática co predominio do gris e,...

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida co pseudónimo de Carmen Monteferro, emigrou a Arxentina e colaborou en El Espectador de Ecuador, Lonxe da Terriña de Ponteareas e Valle Miñor. Publicou Al borde la sombra (1972) e Tránsito de Alas (1976).

PERSOEIRO

Político italiano. Membro da democracia cristiá, foi ministro de Facenda (1982-1987), data na que foi nomeado primeiro ministro. Dimitiu en 1988 e posteriormente ocupou a carteira de Facenda (1992-1993), cargo do que tamén dimitiu tralas acusacións de corrupción.

1. Relativo ou pertencente a algún dos papas de nome Gregorio.

2. calendario gregoriano.

3. Canto en latín, ao unísono, propio da liturxia da Igrexa Romana, afín ao da sinagoga (salmodia), ao das antigas liturxias cristiás occidentais e ao folclore grecorromano dos primeiros séculos do cristianismo. Algunhas teorías sitúano no país franco na época carolinxia, en parte como a manipulación do canto antigo romano e en gran parte, a máis artística, como creación nova. Outras, cren que se elaborou tecnicamente en Roma (ss V-VII), época de Gregorio I, con material do antigo canto romano. Inicialmente, parece que se transmitiu oralmente a través das Scholae de lectores e cantores, e das comunidades monásticas ou basilicais. Non se conservan notacións musicais anteriores ao s IX, a boa tradición manuscrita é dos ss IX-XII.

4. Cada unha das misas que, en número de trinta en sufraxio por un defunto, se celebra nunha sucesión ininterrompida de días.

5. Movemento de reforma da Igrexa Católica, nos ss XI e XII, contra a decadencia moral e institucional (relaxación moral ou dos costumes, politización dos cargos eclesiásticos, etc), orixinada no s X pola desaparición da orde establecida polos carolinxios. A reforma iniciouna o Papa León IX (1048), continuouna Nicolao II, que conseguiu que o papa fose elixido só polos cardeais (1059), e culminouna Gregorio VII, de quen recibe o nome, xunto con Federico de Lorena, Humberto de Moyenmontier e Pere Damià. Nos sínodos romanos de 1074 e 1075 e, sobre todo, nos Ditatus papae, Gregorio VII expuxo o plan reformador. Enfrontouse deseguido co Emperador Enrique IV, co que se iniciou a loita das Investiduras, que durou ata o Concordato de Worms (1122). Os sucesores de Gregorio VII (Urbano II, Pascual II e Calixto II) continuaron, con máis flexibilidade a reforma, que orixinou un reflorecemento da vida eclesiástica.

ENTRADA LARGA

[Nome oficial cast: República de Guinea Ecuatorial] Estado de África occidental, que comprende unha parte continental (Mbini), situada entre Camerún ao N e Gabón ao L e ao S, e diversas illas do golfo de Guinea: Bioko, Pagalu, Corisco, Elobey Gran e Elobey Petit (28.051 km2; 464.000 h [estim 2001]). A capital é Malabo.
Xeografía
A parte continental, ou Mbini, está formada por unha chaira litoral de 15 a 25 km de longo, dominada ao L polo zócolo antigo, que se eleva ata os 1.200 m no monte Mitra e que os principais ríos, como o Benito, atravesan en rápidos. O clima é cálido e húmido, con chuvias moi abundantes. O bosque denso ecuatorial cobre case todo o territorio. A vexetación natural foi destruída fortemente pola deforestación. A economía baséase na agricultura, que produce cacao, café, plátanos, aceite de palma, cacahuetes e cocoteiros e, para o consumo do país, mandioca e pataca doce sobre todo. O bosque cobre o 46% da superficie total e constitúe...

PERSOEIRO

Editor e eclesiástico. Fundou os xornais El Debate (1910) e Ya (1935), así como a Editorial Católica. Organizou e dirixiu Acción Católica. Ordenado sacerdote (1940), foi nomeado bispo de Málaga (1947) e cardeal (1965).

1. 1. Narración ordenada e verídica sobre o conxunto dos feitos memorables do pasado humano, sobre unha serie determinada destes feitos, sobre unha persoa ou sobre unha cousa concreta.

   2. Ciencia que se ocupa do estudo dos feitos, como conxunto das actuacións dos homes no pasado, e da súa narración. Aínda que a preocupación crítica por escribir a historia con veracidade é moi antiga e deu lugar ao nacemento dunha serie de técnicas auxiliares da investigación (arqueoloxía, paleografía ou numismática), esta preocupación non se pode confundir coa reflexión teórica sobre a evolución das sociedades humanas que se atopa nas correntes progresistas da historiografía europea desde o Renacemento, pero que non se desenvolveu cara a un estudo científico coherente, cun corpo doutrinal propio. Non obstante , a filosofía da historia, como reflexión crítica sobre o coñecemento histórico e, ao mesmo tempo, como interpretación sobre a historia, non deixou de operar activamente detrás das diferentes concepcións, escolas e métodos que, en relación coa ciencia histórica, se sucederon ao longo do tempo. Dos filósofos da historia destacan  Hegel, que converteu a historia en obxecto do...

   3. fin da historia

      Concepto de orixe hegeliana que presupón a consecución duns principios ideolóxicos inmellorables por parte da humanidade. Hegel identificou a fin da historia coa vitoria de Napoleón I Bonaparte en Jena, feito que comportaba o triunfo definitivo dos ideais da Revolución Francesa. O concepto empregouno Alexandre Kojève a finais da Segunda Guerra Mundial. Fukuyama reactualizouno despois do afundimento dos réximes comunistas, feito que interpretou como a morte da única ideoloxía capaz de ofrecer uns principios opostos aos da democracia liberal.

2. 1. Ciencia especializada en expoñer, cronolóxica e incluso criticamente, cada un dos diversos ámbitos da realidade e actividades humanas no seu desenvolvemento ao longo dos tempos. Tradicionalmente, o alcance da aplicación histórica acadou unha importancia especial nalgúns campos determinados. Así, pódese recoñecer unha especial consistencia na historia da filosofía, na historia do dereito ou na historia das relixións, e máis recentemente na historia da ciencia. Denomínase tamén historiografía, segundo o enfoque que tome este estudio.

   2. historia eclesiástica /

      Investigación e exposición da traxectoria do cristianismo na súa organización como Igrexa ao longo dos tempos. A primeira historia eclesiástica escribiuna a comezos do s IV Eusebio de Cesarea; na súa segunda versión estendeuna ata 324. No s VI Evagrio actualizou a obra e prolongouna ata 594. O estudo da conversión dos pobos bárbaros deu lugar a obras como a Historia Francorum de Gregorio de Tours, a Cronica e Historia Gothorum de santo Isidoro de Sevilla e a Historia ecclesiastica gentis anglorum de san Beda o Venerable. Ata a Baixa Idade Media as crónicas, os anais e as haxiografías foron os xéneros historiográficos máis frecuentes. Os movementos reformadores do s XVI promoveron novos estudios concretos e de conxunto que tiveron a súa réplica desde a ortodoxia católica. No s XVII inaugurouse a haxiografía crítica católica coas Acta Sanctorum; tamén nesa época apareceron compilacións dos documentos dos concilios ecuménicos e tamén da...

3. Obra literaria que consiste nunha narración ou exposición histórica.

4. 1. Conxunto dos acontecementos humanos ou de determinados acontecementos humanos, considerados na súa evolución.

   2. ...