"Bo" (Contén)

Modelo matemático baseado na estatística de Bose-Einstein, que permite explicar o comportamento dun sistema de bosóns a temperaturas moi baixas. Afirma que por debaixo dunha certa temperatura crítica T os bosóns tenden a acumularse (condensación) no estado fundamental (ou estado de mínima enerxía), de xeito que nel hai unha fracción finita do número total de bosóns N. A temperatura T vén dada pola expresión T=(h2/2πmk)(2,612V/N)-2/3, onde h e k son as constantes de Planck e Boltzmann, e m, N e V a masa, o número e o volume de bosóns. Este modelo explica os fenómenos de superfluidez.

Estreito que comunica o Mar Negro co Mar de Mármara, e separa as penínsulas dos Balcáns (a Turquía europea, na beira setentrional) de Anatolia (a Turquía asiática, na beira meridional). Antiga conca fluvial invadida polo mar durante a transgresión do Cuaternario superior, ten unha lonxitude de 30 km e unha amplitude que oscila entre un mínimo de 300 m e un máximo de 3.000 m. O estreito pon en contacto masas de auga de moi diferentes características: unha corrente de augas superficiais doces flúe dende o Mar Negro ata o Mar de Mármara a unha velocidade de 8 km/h, mentres que outra corrente salgada flúe en sentido contrario, máis lenta e profunda. A ambas as beiras esténdese a aglomeración urbana de Istambul, a maior cidade turca. A importancia xeopolítica do estreito é notable, pois controla a saída do Mar Negro cara ao Mediterráneo, constituíndo un paso de vital importancia para as mercadorías procedentes de Rusia, Ucraína e o Cáucaso. Entre estas mercadorías sobresae o petróleo; o tránsito...

Método de prospección xeofísica que consiste en bater o chan cun pesado mazo de madeira ou cunha vasilla chea de chumbo no extremo dun longo mango para que pase enerxía a través del. O rexistro do son resultante axuda a localizar as estruturas enterradas, xa que o ruído xordo indica que o chan non está alterado, en tanto que as gabias e os buratos ocultos baixo o chan producen un efecto máis resoante. Esta técnica quedou practicamente obsoleta debido aos avances tecnolóxicos.

Estado europeo da Península Balcánica, constituído polas rexións xeográficas de Bosnia e Herzegovina, e dividido en dúas entidades autónomas: a Federación Croato-Musulmana e a República Serbia de Bosnia-Herzegovina. Limita ao N, ao O e ao SO con Croacia, ao L e ao SL con Iugoslavia (51.129 km2; 3.675.000 h [estim 1998]). Esténdese entre os 45° e 42° de latitude N e os 15° e 20° de lonxitude L. A capital é Sarajevo.
Xeografía física
Relevo e xeoloxía
A maior parte do territorio é moi montañoso, con altitudes máximas ao redor dos 2.800 m. Os Alpes Dináricos atravesan o N do país. Topograficamente, presenta dúas vertentes: a mediterránea, labrada polo río Neretva, onde o terreo descende bruscamente cara ao Adriático, e a danubiana, que forma unha chaira aluvial na metade setentrional da República que coincide aproximadamente coa conca do Sava e os seus afluentes. Existe unha estreita franxa de costa, de 20 km de lonxitude,...

Relativo ou pertencente ao bosón.

Novela publicada por Wenceslao Fernández Flórez no ano 1943. Recrea un mundo especificamente galego: a fraga de Cecebre e os seus habitantes, tanto os seres irracionais como os homes vinculados a ela. Preséntase como unha defensa da vida do campo e do contacto directo coa natureza, como alternativa vital. A fabulación divídese en dezaseis estancias, á maneira renacentista, emulando o esquema compositivo das églogas. Trátase de relatos independentes, pero conexos por un lene fío argumental constituído, precisamente, polo escenario no que se desenvolve a acción, o bosque vivente, que funciona á vez como protagonista colectivo. O libro péchase cun “ultílogo”, cultismo que introduce o autor amodo de despedida poética. A primeira estancia familiariza o lector coa paisaxe e co ambiente da fraga, por medio da animación dos distintos elementos naturais que a compoñen: o ceo, as árbores, o chan, etc. A partir da segunda, iníciase un ritmo de composición que alterna, de modo case invariable, episodios...

Filme realizado en 1987 polo produtor Eduardo Ducay con dirección de José Luis Cuerda e guión de Rafael Azcona baseado na novela homónima de Wenceslao Fernández Flórez. Desde finais da década dos anos vinte, o escritor coruñés mantivera co cine unha relación moi estreita, tanto subministrando temas que outros adaptarían, como participando directamente como guionista. Con anterioridade á obra de Cuerda, Antonio F. Simón dirixira en 1975 unha mediametraxe, partindo do mesmo texto orixinal, co título de Fendetestas. Tanto nun caso como noutro, os guionistas tiveron que prescindir do antropomorfismo do mundo animal e vexetal, que constituía a maior singularidade do relato wenceslaiano. Sobrado dos Monxes converteuse na fraga de Cecebre. Se ben os condicionamentos comerciais colocan en primeiro termo publicitario o nome de Alfredo Landa no seu papel de Malvís/Fendetestas, a película vén sendo unha obra coral, tratamento ao que non é alleo o título: baixo o amparo da fraga viven señores e labregos,...

Película de debuxos animados baseada no libro homónimo de Wenceslao Fernández Flórez, e realizada pola empresa coruñesa Dygra a partir dun guión de Ángel de la Cruz. Dirixida e producida por Manuel Gómez Santos, foi realizada empregando técnicas de animacións por ordenador, co obxectivo de estreala no ano 2000. As texturas e efectos visuais foron creados por un equipo coordinado por Javier Reigada, a supervisión técnica e programación creativa dependeu de Juan Nouche e a dirección artística de Alberto Taracido.

Película chamada orixinariamente El bosque de Ancines ou Lobishome, que se estreou en maio de 1971. O guionista J. Antonio Porto propúxolle ao director Pedro Olea a adaptación da novela de Carlos Martínez Barbeito, que fora finalista no Premio Nadal de 1944, obra pola que previamente se amosara interesado J. A. Bardem. Olea e Porto elaboraron o guión técnico. O relato literario está inspirado en feitos dos que foi protagonista Manuel Blanco Romasanta (Benito Freire na fición). No tempo do chamado “Nuevo cine español”, este filme pretendía afastarse da metáfora e do simbolismo, e mostar unha historia propia dunha sociedade subdesenvolvida, que quizais por estar situada no século XIX, non espertou a suspicacia da censura franquista. Benito, quincalleiro de oficio, facía ás veces de guía para as persoas que emigraban a outras terras. Cando atravesaba a fraga de Ancines sentía a imperiosa necesidade de asasinalas. De volta a Galicia traía cartas falsificadas nas que se falaba do ben que lles...