"fico" (En toda a entrada)

Acción de debater.

Disputa entre dous personaxes alegóricos, feito que o diferenza da tensó e do joc-partit trobadorescos, onde o diálogo se establece entre personaxes reais. O tema pode ser filosófico ou intrascendente. O xénero comezou a desenvolverse a partir do s VIII, pero ten precedentes na literatura latina dende o s V. Foi moi frecuente na obra dos trobadores cataláns do s XII.

Representacion gráfica de algo.

1. Arte de facer un debuxo.

2. debuxo artístico

   Sistema de representación plástica baseado na copia de obras de arte ou na reprodución en perspectiva e sombreado de obxectos ou conxuntos reais.

3. debuxo do natural

   Debuxo realizado diante do modelo que se quere debuxar.

4. debuxo industrial

   Sistema de representación empregado na industria para representar artefactos mecánicos, instalacións, procesos, etc. O obxecto represéntase sobre o papel por medio de vistas de planta e de diversos alzados; eventualmente, emprégase a perspectiva. O debuxo é esquemático e inclúe símbolos gráficos, anotacións e detalles ampliados, seguindo unhas normas (DIN, ISO, UNE, etc). Xeralmente, trabállase a escalas de relacións próximas á unidade (1:2, 1:4, 2:1, etc). Empréganse os utensilios propios do delineante, entre outros, escuadro, cartabón, paralelógrafo, compás, rotuladores, patróns. O debuxo industrial sobre papel estase a substituír polo debuxo sobre pantalla de ordenador, con trazado posterior sobre soporte de papel ou sen el.

5. debuxo lineal

   Sistema empregado de forma habitual na arquitectura, na construción e na industria para a representación, xeralmente a escala, de planos, de seccións, alzados, plantas, esquemas, etc.

6. debuxo subxacente

   Debuxo realizado polo pintor directamente sobre o soporte da obra.

1. Conxunto de formas representadas sobre unha superficie mediante liñas ou manchas, normalmente dunha soa cor. Para debuxar utilízanse diversos materiais: o estilete, no debuxo preparatorio de retablos e pintura ao fresco; o lapis (de grafito, de carbón ou de París, de sanguina, de cores, etc); diversas barras pequenas naturais ou producidas artificialmente (grafito, punta de ouro, punta de chumbo, carbón, sanguina, cores ao pastel, á cera, xiz), material que necesita unha materia colorante xeralmente moi diluída, como as tintas, as acuarelas, as anilinas, as cores ao plástico, etc; rotuladores de feltro, bolígrafos, bastóns, chumbos, témperas e pinceis. Como material complementario para debuxar ou axudar a debuxar, que produce calidades diferentes (tactos, raias, sombras, etc), empréganse gomas de borrar, esfuminos, teas, esponxas, etc. Calquera superficie é válida para realizar un debuxo, non obstante o soporte máis empregado é o papel, branco ou coloreado, e liso ou de superficie rugosa....

2. ...

Acción ou efecto de decantar ou decantarse.

Selección, a partir da medida e do peso específico, efectuada sobre as partículas transportadas por unha corrente de auga ou de aire. Tamén existen procesos de decantación no seo dos magmas.

Operación que consiste en separar pola gravidade dúas ou máis substancias inmiscibles entre elas, sempre que teñan distintas densidades e que, polo menos, unha sexa líquida. Para eliminar as materias sólidas que un líquido ten en suspensión, déixase que se acumulen no fondo e logo inclínase o recipiente, para deixar saír o líquido, ou aspírase. Para separar líquidos inmiscibles de diferente densidade hai que esperar a que se separen as dúas fases.

Acción e efecto de declinar.

Período de diminución dunha enfermidade ou dalgún dos seus síntomas.

1. Ángulo que forma un plano vertical, ou unha aliñación, co meridiano do punto que se considere.

2. declinación dun astro

   Distancia angular dun astro ao ecuador celeste, medida por un arco do círculo máximo que pasa polo astro e que é perpendicular ao círculo ecuatorial. Constitúe unha das coordenadas do sistema de coordenadas horarias e do de coordenadas ecuatoriais.

3. declinación magnética

   Ángulo que forman as direccións do N magnético e do N xeográfico, isto é, o formado polo plano vertical que contén a dirección do compás e o plano meridiano do punto de situación.

1. Flexión nominal das linguas empregada para expresar as distintas variacións dun substantivo, adxectivo, artigo ou pronome segundo a función ou caso dentro da frase. Os gramáticos gregos da escola peripatética e estoica concibiron as distintas formas que podía presentar o nome en grego como unha desviación da forma do caso recto, o nominativo. Os latinos chamáronlle a esta desviación dēclīnātiō. Esta idea de desviación estaba directamente relacionada co mesmo termo que empregaban os helenos para o concepto que se coñece como caso, ao que eles lle chamaron πτϖσις (‘caída’), e parece que explicaban a idea de paradigma casual coa metáfora dun xogo de dados: do mesmo xeito que un xogador de dados ten nas súas mans un cubo con seis valores diferentes, dos que só un se fará realidade mediante unha tirada de dados (πτϖσις), o falante dunha lingua é portador dun significante capaz...

2. Paradigma ao que pertence unha palabra segundo o xeito como se declina.

Acción e efecto de deformar ou deformarse.

1. ariación da forma e mesmo da estrutura cristalina dun corpo, producida cando cambian as forzas internas. A causa deste cambio na distribución das forzas internas pode ser a variación da temperatura ou a aplicación de forzas exteriores. Se é pequena, crece proporcionalmente ao esforzo; isto é válido dentro da zona de comportamento elástico do material. Sobrepasado este intervalo de tensións, a deformación convértese en permanente unha vez cesa o esforzo que a orixinou e dise que o material se comporta plasticamente. Se as cargas son máis elevadas prodúcese a rotura do material.

2. deformación elástica

   Deformación que é proporcional ás tensións internas do corpo e que desaparece cando estas cesan. O esforzo máximo ata o que a deformación é reversible chámase límite elástico. Para a utilización óptima dun material cómpre traballar con valores inferiores ao límite elástico.

3. deformación plástica

   Deformación dun material sometido a un esforzo, que permanece cando este cesa. Habitualmente ocorre a altas temperaturas. O material adquire nova estrutura e cambia as súas propiedades sen destruírse. Se se aumenta demasiado a intensidade do esforzo, a estrutura faise máis ríxida e rompe.

4. enerxía de deformación

   Enerxía que hai que ceder a un corpo para que se deforme. Se o material é elástico, a enerxía queda acumulada en forma de enerxía mecánica no material, que se recupera cando desaparece a deformación. Se non é elástico, a enerxía consómese no cambio de estrutura.

Cambio fotográfico que modifica as imaxes co fin de conseguir uns determinados efectos especiais.

Transformación, nun espazo topolóxico, dun conxunto de puntos noutro, na que se poden producir torsións ou contraccións, pero na que non se producen roturas da configuración inicial.

Conxunto de actitudes e hábitos que resultan do exercicio dunha profesión e que se trasladan de maneira abusiva á vida cotiá.

Cambio de forma, posición ou volume dunha rocha, capa ou área da codia terrestre producido por forzas tectónicas. Caracterízase por un elipsoide definido por tres eixes e pola súa orientación. Pode ser homoxénea, se cada partícula se move uniformemente con respecto ás adxacentes, ou heteroxénea, se o movemento non é uniforme. Se se crean planos de ruptura e esvaramento chámase discontinua e dá lugar a fallas, e no caso contrario, continua, e dá lugar a dobramentos.

Elevar á condición de Deus unha cousa ou unha persoa que se consideran divinas.

Louvar unha cousa ou unha persoa excesivamente, mesmo considerándoa divina.

Unirse a alma con Deus no éxtase místico.

Sistema de referencias mediante o cal as linguas informan acerca do marco comunicativo no que ten lugar toda relación lingüística. Tal sistema reflíctese mediante un conxunto de termos deícticos (sinaladores), é dicir, categorías léxicas e gramaticais que varían a súa interpretación sistematicamente segundo a situación comunicativa nas que se estean utilizando. Polo tanto, parte do significado dun deíctico vén proporcionado pola situación en que se usa. Son deícticas algunhas formas dos pronomes persoais, algúns adverbios de lugar e de tempo (aquí, aí, hoxe, mañá, agora), os demostrativos, os morfemas verbais de tempo, algúns verbos (ir, vir), locucións adverbiais (hai dúas semanas, á miña esquerda), etc. Hai expresións que poden ter un uso deíctico ou un uso non deíctico. A diferenza está na necesidade de coñecer a situación do falante no momento de pronunciar esa expresión (uso deíctico) ou non (uso non deíctico). Por exemplo, en Diante de min hai unha biblioteca,...

Colocar nun sitio determinado ou soltar algo que se leva posto ou que se ten collido.

1. Separarse de algo ou de alguén.

2. Abandonar alguén aquilo no que se ocupaba ou no que traballaba.

3. Sinalar ou destinar algo ou alguén para un determinado fin.

4. Romper a relación afectiva que se mantén con alguén.

1. Non coller unha cousa por esquecemento.

2. Esquecerse de poñer ou de facer algo.

...

Sinalar os límites dun territorio ou dun terreo.

Delimitar os dereitos, responsabilidades e atribucións de alguén.

Fixar unha liña divisoria imaxinaria, nun texto científico, entre o discurso sancionado da ciencia e o discurso ideolóxico.