"fico" (En toda a entrada)

Acción de desmitificar.

Proceso que consiste en anular os mitos. O interese pola desmitificación dominou o pensamento filosófico-teolóxico de finais do s XIX e comezos do XX (desmitoloxización). Superada esta perspectiva, aceptouse que a verdadeira tarefa do pensamento non era desfacer os mitos, senón interpretalos correctamente.

Acción de desodorizar.

Eliminación dos compoñentes causantes de cheiros desagradables en alimentos como a auga, o leite, a fariña de peixe, a soia, os aceites ou as graxas. Utilízanse técnicas de quecemento, destilación e absorción de forma unitaria ou en combinación.

Eliminación dos fedores e cheiros estraños dun local, dun frigorífico ou de calquera obxecto. Empréganse substancias oxidantes que destrúen os cheiros, como o cloro, a auga osixenada, o cloruro de calcio ou o ozono.

Acción de determinar ou determinarse.

Cousa que se decide facer.

Actitude de quen é firme á hora de decidir facer algunha cousa.

1. Proceso mediante o que os organismos tenden a un determinado desenvolvemento por un camiño específico.

2. determinación celular

   Proceso mediante o que unha célula indiferenciada comeza especificamente un camiño de diferenciación entre todos os posibles para ela.

3. determinación embrionaria

   Proceso polo que as células e os tecidos embrionarios se desenvolven nunha dirección única para constituír no organismo adulto unha determinada clase de células e de tecidos.

4. determinación sexual

   Conxunto de distintos procesos biolóxicos que conducen á distinción sexual entre machos e femias nunha especie. Na maior parte dos seres vivos, a diferenciación sexual ten unha base xenética na que existen tres sistemas básicos. No sistema XX-X0 os machos presentan dous tipos de espermatozoides. Uns posúen un cromosoma sexual (X) e outros non (0). Cando un espermatozoide que porta o cromosoma X fecunda o óvulo, o resultado é unha femia (XX) e no caso de ser fecundado por un espermatozoide sen cromosoma sexual, o resultado é un macho (X0). No sistema XX-XY existen dous cromosomas sexuais distintos denominados X e Y. Os dous sexos presentan igual número de cromosomas e dous deles sexuais; as femias teñen dous iguais (XX) e os machos dous diferentes (XY). Os óvulos portan sempre o cromosoma sexual X, mentres que os espermatozoides poden levar o cromosoma X ou o Y. Os zigotos poden resultar machos e femias en igual porcentaxe (50%). Este é o sistema que presenta a especie humana, con 44 cromosomas...

1. Relación entre dous elementos gramaticais, un dos cales, o determinado, depende doutro, o determinante. Deste xeito, en a casa de Pedro, por exemplo, Pedro forma parte dunha frase preposicional de Pedro que, como conxunto, determina a casa.

2. ...

Primeiro xornal editado en Barcelona. Fundado por Pedro Ángel Tarazona, publicouse nunha primeira etapa entre o 7 de xaneiro e o 30 de abril de 1762, e presentaba unha estrutura semellante á do Diario de Madrid. Reapareceu o 2 de xuño de 1772 e desapareceu definitivamente o 30 de maio de 1773. Coñeceuse popularmente co nome de Diari d’En Tarassona. Dos seus obradoiros tipográficos saíron un total de 53 números.

Ser superior, dotado de atributos sobrenaturais, ao que se lle rende culto. As deidades máis salientables do hinduísmo son as śakti -potencia divina ou poder inmanente, a miúdo identificado coa deusa suprema ou Gran Deusa-, relacionadas con Śiva -un dos deuses da trindade posvédica, xunto con Vishnu e Brahmā-, entre as que destacan Kālī e Durgâ. As diversas denominacións das divindades femininas da Antigüidade son: a boa deusa, como caracterización de Cibeles; a deusa nai, como representación, moi estendida no Mediterráneo Oriental (Exipto, Fenicia, Frixia e Grecia), da fecundidade vexetal, animal e humana (Isis, Cibeles, Rea, etc); e a gran deusa, como cualificación de pertenza ao grupo dos deuses de máis alta categoría (Afrodita, Hera, Atenea, Ártemis, Deméter, etc). En numerosas mitoloxías, principalmente a grega e a romana, permitíaselles aos deuses casar con mortais -aínda que estes se visen obrigados por isto a vivir menos tempo-...

Ser supremo. OBS: Escríbese en maiúscula cando se emprega como nome propio.
Concepto de Deus
O concepto de Deus, nacido como resposta ao misterio da existencia (percibido con inquietude polo home), pode aplicarse a unha potencia única (monoteísmo) ou pola contra, pode atribuírse ao conxunto de seres sobrehumanos que dominarían cadanseu ámbito da realidade (politeísmo). Esta variedade de posibilidades de aplicación do termo faino susceptible de recibir as máis diversas significacións que, incluso, poden contrapoñerse unhas ás outras, feito que implica a imposibilidade de definilo segundo unha expresión única, clara e determinada. Non obstante , o deus das relixións monoteístas, creador do universo, independentemente da tradición cultural na que se enuncie, reúne na súa natureza algunhas características ineludibles: infinidade, unidade e simplicidade. Escolas filosóficas como a de Viena afirman a existencia inicial dun monoteísmo moi rudimentario que derivaría en...

Persoa ou cousa pola que se sente especial admiración e veneración. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “O deus do usureiro é o diñeiro”.

Isótopo do hidróxeno, dúas veces máis pesado ca este, cun protón e un neutrón no núcleo, de masa atómica 2,016. Tamén se denomina hidróxeno pesado. Constitúe o 0,015 do hidróxeno natural. Descuberto en 1931 polo químico Harold Clayton Urey e os seus colaboradores, valeulle o premio Nobel de Química en 1934. Obtense por electrólise ou por destilación fraccionada da auga pesada, D 2 O. Ten as mesmas propiedades que o hidróxeno, pero a súa gran masa atrasa as reaccións. Introducido nunha molécula, utilízase para determinar o mecanismo de certas reaccións. É tamén unha enorme fonte de enerxía explosiva para reaccións de fusión ás que pode dar lugar.

Composto químico que contén dous átomos de deuterio. Ten un peso específico de 1,11 g/cc, un punto de conxelación de 3,8°C e un de ebulición de 101,42°C. Obtense a partir da auga natural por electrólise ou por destilación fraccionada. Utilízase principalmente nas pilas dos reactores nucleares, para retardar o movemento rápido dos neutróns, como trazador do comportamento das reaccións químicas e bioquímicas nas que intervén o hidróxeno, en reaccións termonucleares e para o marcado isotópico de moléculas. Tamén recibe o nome de auga pesada.

Representación gráfica dun fenómeno, dunha lei ou da distribución das partes dunha cousa.

Representación gráfica que se traza xeralmente nun plano, dotado duns eixes de coordenadas co fin de ilustrar a relación existente entre dúas cantidades variables, unha delas pode considerarse como a función da outra.

Representación gráfica na que se relacionan variables que inciden no tempo atmosférico, tomadas nun período e nun territorio concretos, e que permite caracterizar o clima dese territorio.

Representación gráfica dunha variable estatística, xeralmente discreta, na que aparecen os valores da variable xunto coa súa frecuencia relativa, representada en forma de barra ou segmento de lonxitude proporcional a dita frecuencia. Tamén recibe o nome de gráfico de barras.

Representación gráfica na que as unidades esenciais dun sistema, frecuentemente electrónico, se trazan en forma de rectángulos ou bloques, e a súa interacción se representa por liñas que unen estes bloques.

Representación gráfica que mostra a relación entre as fases sólida, líquida e gasosa ao modificárense unha serie de condicións como a temperatura ou a presión. Permite determinar os cambios que se producen nelas ao ser modificadas. Ten aplicación no estudo de aliaxes, mesturas salinas ou disolucións salinas.

Representación gráfica da secuencia de operacións constitutivas dun proceso. Utilízanse símbolos normalizados para representar as distintas operacións e unidades de equipo, e liñas e frechas para representar as correntes entre os diferentes subsistemas. En ocasións, incorpóranse á representación os valores das variables características das distintas correntes e subsistemas.

Representación gráfica de todas as forzas que actúan sobre un corpo ou un sistema de partículas materiais. Cando este corpo é practicamente indeformable, o diagrama denomínase diagrama do sólido libre, feito que permite establecer as condicións de equilibrio.

Representación gráfica que mostra a variación do punto de ebulición e da composición do vapor dunha mestura de dous líquidos ao variar a composición da mestura líquida de partida.

Representación gráfica formada por un círculo no que cada sector corresponde a unha modalidade e as porcentaxes son proporcionais á superficie do sector. Tamén reciben o nome de gráfico de sectores ou diagrama circular.

...

1. Acción de falar dúas ou máis persoas para intercambiar ideas, sentimentos ou opinións.

2. Acción de falar unha con outra dúas ou máis persoas, grupos ou organizacións co fin de chegar á solución de problemas comúns.

Método filosófico empregado para coñecer a verdade que pon de manifesto unha maneira de pensar non dogmática. Propio do pensamento dialéctico, foi o método filosófico por excelencia entre os gregos; Sócrates foi o seu máximo representante, malia que Platón o continuou e o converteu nunha nova forma literaria.

Obra literaria, xeralmente eran textos satíricos de carácter popular xurdidos a principios do s XIX, moitos deles anónimos, que reproducen unha conversa entre varios interlocutores que opinan sobre determinados temas de actualidade (o enfrontamento entre absolutistas e liberais, a Guerra da Independencia española, o proceso revolucionario que deu lugar á Constitución de 1812) ou sobre os abusos dos poderosos, a corrupción, a Inquisición ou os privilexios do clero. Os autores eran individuos instruídos, educados no racionalismo ilustrado e os máis deles profesaban ideas liberais. En Galicia foi un dos xéneros máis cultivados a principios do s XIX.No tocante á lingua, alternan a miúdo o castelán como rexistro culto e o galego como fala rústica ou popular, marcada polos dialectalismos da zona na que se ambienta. Apareceron en xornais ou como follas soltas fundamentalmente durante os períodos constitucionais de 1812-1814, 1820-1823 e de 1836 ata mediados de século. A primeira mostra deste tipo...

Conversa entre dous ou máis personaxes, oposto ao monólogo. Tradicionalmente, o diálogo considérase un dos trazos diferenciadores e distintivos da literatura dramática, en tanto que a acción se presenta a si mesma por medio do intercambio verbal, e non se narra, aínda que pode haber un narrador que sempre dialoga co público, cos actores ou cos personaxes. As súas orixes hai que buscalas no teatro grego a partir do momento en que un personaxe, o protagonista, se separa do coro, momento en que tamén cobra especial relevancia o concepto de personaxe, en tanto que persoa diferenciada fronte á comunidade, representada polo coro.

Composición vogal dos ss XVI e XVII na que alternan dúas voces, que poden presentar a forma de diálogo.