"fico" (En toda a entrada)

1. Procedemento de ensaio non destrutivo que permite analizar por transparencia os corpos opacos á luz visible. A causa do seu elevado custo, a súa utilización está moito menos estendida ca a gammagrafía ou a radiografía.

2. Imaxe que se imprime polo procedemento neutronográfico nunha placa sensible.

Radiografía que se realiza mediante un feixe de neutróns.

Estilo musical de tipo basicamente instrumental que apareceu en EE UU na metade da década de 1980. O termo foi creado pola revista Billboard para definir un tipo de música que se facía nesta época. Caracterízase pola creación dunha atmosfera de introversión e pracer a través das melodías pausadas e da sinxeleza da música. Algúns dos intérpretes máis destacados son Ravi Shankar, P. Winter, Art of Noise, Nightnoise e Enya.

Conxunto de movementos espirituais e relixiosos que xurdiron na década de 1970 en Europa entre persoas de clase media e alta que, ante a crise de supervivencia que ameazaba a humanidade, practicaron e espallaron unha nova consciencia sobre Deus, o home e o mundo. Presente en ámbitos como a música, o cine, as terapias ou o retiro espiritual, estendeuse especialmente en EE UU e nas grandes cidades alemás por medio de grupos antroposóficos e teosóficos. Os teóricos máis coñecidos do movemento son Fritjof Capra e Marilyn Ferguson.

1. Que posúe unhas calidades morais que o definen como unha persoa íntegra que actúa segundo os principios da honradez, a honestidade e a distinción.

2. Que é propio da persoa ou o animal nobre.

1. Que ou quen por nacenza ou graza do soberano, pertence a unha clase social considerada distinta dos simples cidadáns e que goza de preeminencias hereditarias.

2. Membro da nobreza.

3. Tratamento honorífico que se lles dá aos magnates, baróns ou títulos, e aos seus fillos e descendentes e, en xeral, a todos os que gozaban de privilexio de nobre.

4. Membro da nobreza non titulada, a partir da fin do s XIV, nunha situación intermedia entre os magnates ou baróns e os cabaleiros. Denomináronse tamén, na Idade Moderna, dons.

Que é superior aos outros membros da súa mesma clase ou especie polas súas calidades excepcionais.

1. ...

Calidade de nobre.

Estrato social máis alto da sociedade durante o Antigo Réxime. Os seus membros gozaban de certos privilexios por dereito hereditario (nobreza de sangue ou de natureza), por concesión do soberano (nobreza de privilexio) ou polo exercicio de determinados cargos públicos (nobreza civil ou de cargo). Na Baixa Idade Media, tivo un marcado carácter señorial, estreitamente vinculado á terra, sen cuxa posesión  non era posible a condición de nobre. En xeral, durante a época de expansión territorial, desde o s XIII ao XVI, estiveron fielmente ao servizo da monarquía e ocuparon os altos cargos nas empresas militares, ás que axudaron tamén economicamente. A partir do s XV o seu número aumentou considerablemente por privilexio real, pero a súa importancia política minguou. Gozaban de certos privilexios. Estaban suxeitos só á xurisdición do rei, non estaban obrigados a seguir ao exército real fóra do territorio do seu domicilio, os seus bens non podían se alleados por débedas, e non podían ser encarcerados...

Intervalo de tempo que transcorre entre a fin do crepúsculo vespertino e o comezo do crepúsculo matutino. A noite vese, na tradición mitolóxica e relixiosa de moitos pobos e culturas, baixo un aspecto benéfico, de repouso, e ao mesmo tempo baixo un aspecto maléfico, como propia dos espíritos malignos. Para moitas cosmogonías a noite e as tebras son a orixe de todas as cousas. Na tradición oral recóllense ditos como: “O que cea e se vai deitar, mala noite quere pasar. Polo San Matías, igualan as noites e os días. Pola Santa Lucía tan longa é a noite como longo é o día. Non hai día sen noite nin noite sen día. De noite todos os gatos son pardos”.

Escuridade que vai desde o solpor ata o amencer.

Escuridade, tristeza ou confusión.

Fórmula que se emprega para saudar durante a noite ou cando alguén vai para a cama.

Conxunto ou sistema de nomes que se empregan nunha rama da ciencia ou da arte.

1. Conxunto de regras, de principios e de normas que se empregan para designar os diferentes taxons.

2. nomenclatura binaria/binomial

   Método sistemático, establecido por Linné, para designar os xéneros e as especies e segundo o que cada ser ten un nome para o xénero, latino ou latinizado, escrito en cursiva e en maiúscula; e un nome para a especie, tamén latino ou latinizado, que recorda algunha característica da especie ou ben é o nome da persoa que descubriu a especie, un nome xeográfico ou un nome composto, escrito en cursiva e en minúscula.

Conxunto de regras mediante as que se lles pode asignar un nome unívoco a calquera substancia simple ou composta. Durante moito tempo os químicos optaron por designar os elementos mediante nomes ou símbolos que facían referencia ás súas historias. O primeiro intento sistematizador foi a obra Méthode de nomenclature chimique (1787), de Guyton de Morveau, Lavoisier, Berthollet e Fourcroy, que establecía unha nomenclatura dual en que cada composto era designado por un nome xenérico, que definía a categoría á que pertencía, seguido dun adxectivo ou un complemento que o identificaba. Cando se coñeceu mellor a estrutura dos radicais podían formarse nomes funcionais certamente sistemáticos, o que deu lugar á denominada nomenclatura rádico-funcional, que aínda se emprega. O gran desenvolvemento experimentado pola química orgánica durante todo o s XIX e as limitacións inherentes ao sistema de nomenclatura rádico-funcional revelaron a necesidade de desenvolver un tipo sistemático...

Lista que aparece cos planos dunha máquina, onde se dan indicacións sobre as pezas e a súa montaxe.

Gráfico dunha lei.

Gráfico ou abaco que consiste en tres ou máis liñas rectas, ás veces curvas, habitualmente paralelas e graduadas cada unha por unha variable de maneira que, ao curtar as tres liñas cunha recta ortogonal, se obteñen os valores relativos das tres variables.