"APT" (Contén)

1. Calidade de adaptable.

2. Aptitude dos seres vivos para se axustaren ás variables do medio ambiente.

1. Acción e efecto de adaptar ou adaptarse.

2. O concepto de adaptación pode empregarse para o artellamento de explicacións funcionais ou finalistas ao explicar antecedente por consecuente, ben que, mercede precisamente ao concepto de adaptación, as formulacións finalistas poidan formularse en termos non finalistas.

3. 1. Conxunto e resultado das reaccións por medio das que un individuo responde harmonicamente ás diferentes condicións que lle presenta un determinado ambiente, modificándose a si mesmo, ou ben modificando a realidade segundo os propios esquemas.

   2. adaptación sensitiva

      Redución progresiva das sensacións a pesar de  persistiro estímulo.

4. Proceso social e cultural que facilita o axeitamento dos individuos, grupos humanos ou colectividades sociais ao medio físico e social no que se desenvolven, ás veces, modificándoo. O medio social ao que a un se adapta consiste noutros individuos, grupos, institucións, relacións sociais de produción, ideoloxías, aparatos do estado, etc. O principal proceso adaptativo é a integración social (incorporación ou inclusión social das minorías étnicas e as comunidades de inmigrantes en condicións de igualdade de dereitos e obrigas sen ter que perder os seus sinais de identidade). Robert K. Merton sinala cinco modos de adaptación individual ás circunstancias: o retiro, a rebelión, a innovación, o ritualismo e a conformidade. A adaptación dos individuos ao seu medio social depende, en gran medida, da lóxica da situación.

5. Concepto empregado para a explicación das distintas secuencias evolutivas das culturas.

6. Conxunto de modificacións hereditarias (morfolóxicas, fisiolóxicas, metabólicas e etolóxicas) que permiten a un organismo ou unha especie adecuarse de xeito manifesto ás condicións bióticas e abióticas do medio. O punto de vista actual sobre a adaptación é que os organismos necesitan resolver de xeito beneficioso (determinado polo éxito reprodutivo) as variacións ou modificacións ambientais. Daquela xorde un paradoxo, pois segundo ese concepto a adaptación semellaría precisar dun mundo preexistente que xera un problema (p ex un cambio climático) que a propia adaptación resolvería; deste xeito, elimínase a dialéctica establecida polo proceso evolutivo entre o individuo e o seu medio. Un exemplo clásico da adaptación son os peteiros dos pinzós das Galápagos, descritos por Darwin, e a variabilidade da especie Biston betularia [bolboreta nocturna que vive nos bidueiros das Illas Británicas]. Recoñécense cinco tipos diferentes de peteiros nos pinzóns (de pico grande, de face ampla,...

7. Transformación dun texto non dramático (narración, guión, artigos xornalísticos) nun texto espectacular. Dende Bertolt Brecht, desígnase así á reescritura teatral dos textos clásicos ou á tradución dun texto estranxeiro. Comunmente, emprégase este termo para designar a reeleboración dunha obra literaria noutra lingua, xénero ou medio expresivo. De feito, as adaptacións de obras literarias ao cine son moi abundantes.

8. 1. ...

1. Partidario ou favorable á adaptación.

2. Proxecto de investigación destinado a clarexar o significado adaptativo das estruturas e das condutas.

1. Que adapta ou que permite adaptar.

2. Elemento constituído por unha tarxeta de circuíto impreso, que forma parte dun ordenador e que serve para facer posible o funcionamento e a interconexión entre os diferentes elementos ou partes de que consta, e que non foron preparados para iso no proceso da súa fabricación.

3. Aparello que permite conectar diferentes elementos electrónicos á rede eléctrica xeral sen necesidade de ningún tipo de pila, adaptando a súa voltaxe.

4. Peza que axeitada a un aparello permite a intercambiabilidade de certos elementos,  como o obxectivo nas cámaras fotográficas.

1. Facer algunha cousa apta para un fin ou novo uso de xeito que se axuste ou acomode ás necesidades ou circunstancias.

2. Acomodarse  a algunha circunstancia, situación  ou contorno.

PERSOEIRO

Enciclopedista francés. En 1739 publicou Mémoire sur le calcul intégral, que lle serviu para ser admitido en 1741 na Académie des Sciences. Dous anos máis tarde publicou a súa obra fundamental, Traité de dynamique. Nomeado codirector da Encyclopédie con Diderot (1747), encargouse das seccións de matemáticas e física. No Discours préliminaire (1751), expuxo as liñas mestras da obra. En 1754 ingresou na Academia Francesa. Unha serie de razóns fixéronlle abandonar a codirección da Encyclopédie (1758). A súa reflexión filosófica apareceu, sobre todo, no Essai sur les éléments de philosophie, publicado en 1759 na segunda edición das súas Mélanges de philosophie, d’histoire et de littérature (primeira edición, 1753). Os seus tratados sobre matemática foron reunidos nos Opuscles mathématiques (1761-1780, 8 volumes). A súa aportación científica, influída fundamentalmente por Newton, centrouse, no que toca á física, en resolver...

1. Aplícase ao son vocálico motivado por unha anaptixe.

2. Relativo ou pertencente á anaptixe.

1. Primate fósil da familia dos anaptomórfidos.

2. Familia fósil, procedente do Eoceno de Europa e Norteamérica, de primates braquicéfalos da suborde dos lemuroideos, coa porción anterior das órbitas moi grandes, sen sínfise mandibular e con dentición en parte de tipo insectívoro. Pertencen a esta familia os Anaptomorphus. Serviron para relacionar a orde dos primates cos insectívoros.