"Barceló" (Contén)

Pequena enseada da beira oriental da ría de Aldán, na parroquia de Beluso, concello de Bueu.

Liñaxe orixinaria de Francia, establecida en Montpellier, que pasou a Catalunya e ás Illes Balears. Esta caste chegou a Galicia no s XVIII con Luís Antonio Barceló, comandante de mariña que se estableceu en Ferrol. Varios membros desta familia ingresaron nas ordes de San Xoán de Xerusalén e de Carlos III, e entroncaron cos Correa de la Torre, entre outras familias distinguidas. As súas armas levan, en campo de azul, un navío de ouro de dous mastros con cadansúa bandeira e con cadanseu velame, ambos os dous de prata, navegando sobre ondas de azul e prata. Outros semean o campo con estrelas de ouro. Antonio Barceló, engadiu por privilexio na punta do brasón unha cabeza de mouro cortada e atravesada por unha falanxe denuda de prata con gornición de ouro e timbrou o escudo con coroa de marqués.

Circunscrición administrativa establecida por unha lei de 1968 para facilitar a programación do territorio que se prevía que sería afectado polo crecemento de Barcelona. Esta delimitación, sen embargo, quedou sen efecto a nivel práctico. Actualmente se identifica coa área metropolitana de Barcelona o ámbito de actuación que foi definido no Plan Comarcal do 1953.

Demarcación administrativa de Catalunya, establecida en 1833 e integrada por 308 municipios (7.733 km2; 4.628.277 h [1996]). A capital é Barcelona. A cidade de Barcelona exerce unha atracción macrocefálica sobre todo o territorio, concentra ao seu redor o maior volume demográfico e constitúe o centro sobre o que gravita toda a actividade económica. Os principais núcleos de poboación sitúanse na periferia urbana da capital: os concellos limítrofes de L´Hospitalet de Llobregat (255.050 h), Badalona (210.987 h) e Santa Coloma de Gramanet (123.175 h). Sabadell (185.798 h), Terrasa (163.862 h) ou Mataró (102.018 h), núcleos industriais tradicionais, son un terceiro chanzo nunha xerarquía que se estende en núcleos urbanos de tamaño medio, que teñen como principais funcións a residencial e a industrial, configurando unha das áreas máis urbanizadas do estado español.

Nome co que se coñece o barrio residencial destinado a aloxar os participantes nos Xogos Olímpicos de Barcelona (1992). Construíuse no Poble Nou, nos terreos comprendidos entre o trazado da vía do ferrocarril e o mar. O proxecto urbanístico xeral foi de J. Martorell, O. Bohigas, D. Mackay e A. Puigdoménech, coa colaboración doutros arquitectos. Hai cinco edificios porta, diversos parques, o porto olímpico, os dous rañaceos que caracterizan o perfil do barrio, e a fonte do cruzamento do paseo de Carlos I coa avenida do Litoral. Os edificios de equipamentos son: o centro meteorolóxico, o centro de convencións, o pavillón polideportivo, o cuartel de bombeiros, o centro ecuménico e o centro de asistencia primaria.

Barrio litoral da cidade de Barcelona. O aumento da poboación e o derrubamento (1715) da parte máis poboada de La Ribera para edificar a cidadela, presentaron a necesidade dun novo barrio. Proxectado polo enxeñeiro militar Próspero de Verboom no 1719, as obras principiaron en 1753 baixo a dirección de Juan Martín Cermeño. Abríronse quince rúas atravesadas por nove máis, paralelas á costa, con casas de planta baixa e cun só andar. O incremento demográfico do s XlX motivou a autorización para construír ata catro alturas. Co gallo dos Xogos Olímpicos do 1992 a fachada marítima transformouse, abríndose cara á Vila Olímpica.

Pedro de Portugal.

Entidade financeira constituída en 1990 trala fusión da Caixa de Pensions per a la Vellesa i d’Estalvis de Catalunya i Balears (1904) coa Caixa d’Estalvis i Mont de Pietat de Barcelona. Forman parte do grupo a Caixa d’Estalvis i Mont de Pietat de Lleida, absorbida en 1979, e o Isbanc, comprado en 1992; e participa en Catalana de Gas. En 1999 era a terceira entidade financeira española e a primeira catalana. Destaca a súa obra social.

Título que tivo, desde 1941 ata a súa morte, Xoán de Borbón e Battenberg.

Documento redactado e asinado en Barcelona o 16 de xuño de 1998 polos líderes dos partidos nacionalistas maioritarios das nacionalidades históricas, polo que se establecía unha fronte común cara á reorganización do modelo da estrutura do Estado. Na sinatura desta declaración participaron Xabier Arzallus, como representante do Partido Nacionalista Vasco (PNV), Jordi Pujol, presidente da Generalitat de Catalunya, en representación de Convergencia i Unió (CiU), e Xosé M. Beiras, líder do Bloque Nacionalista Galego (BNG). Segundo os asinantes, despois de vinte anos de desenvolvemento no marco da Constitución de 1978 e logo do proceso de descentralización administrativa, precisábase unha nova etapa de ordenación política, dirixida á implantación en España dun modelo de estado confederal definido como un pacto entre países que conservan a súa soberanía e o recoñecemento internacional individualizado.

Xornal aparecido en Barcelona o 1 de outubro de 1792, fundado por Pedro Pablo Hussonde Lapezaran. Foi unha publicación conservadora, católica, e defensora dos intereses económicos rexionais e monárquicos. Durante gran parte do s XIX representou a burguesía catalana. A súa redacción facíase en castelán, aínda que a partir de 1793 se publicaron algunhas poesías en catalán e durante a ocupación napoleónica redactouse en castelán, catalán e francés. O 28 de febreiro de 1814 adquiriuno Antonio Brusi i Mirabent, con quen iniciou a etapa máis destacada do diario. No s XX principiou unha certa decadencia do xornal que deixa de representar os intereses políticos e económicos cataláns e limítase a servir a unha minoría cortesana e centralista. Volveu saír en catalán a partir do 19 de xullo de 1936 e ata 1940. Durante uns anos captou o interese do público polo seu barcelonismo, pola súa fidelidade á causa monárquica e pola mellor acollida que lle dispensaba ás noticias dos aliados durante a Segunda...

Conxunto de edificios dedicados á construción de barcos situado ao pé de Montjuïc. É o estaleiro máis grande e máis completo, de tipo medieval, que se conserva no mundo e unha boa mostra da arquitectura gótica civil catalana. A súa construción iniciouna posiblemente Xaime I, pero o pulo decisivo deullo Pedro IV coa colaboración da cidade e da Generalitat de Catalunya.