Benvido a EGU - Enciclopedia Galega Universal

Publicación do Centro de Betanzos de Bos Aires. Naceu nesa cidade o 1 de agosto de 1931, e aínda hoxe se publica. De periodicidade trimestral, desde 1974 aparece todos os meses de agosto de cada ano. As actividades do Centro, a vida do colectivo de betanceiros da Arxentina, os temas referidos a Betanzos e, en menor medida, a cultura galega, son os seus contidos. Bilingüe, aínda que domina o castelán, tiña unha extensión de entre 30 e 60 páxinas. A partir da década dos sesenta definiuse por unha clara tendencia antifascista e democrática que aínda mantiña nos anos oitenta do século XX. Ademais de reproducir textos clásicos de Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Valentín Lamas Carvajal ou Castelao, nas súas páxinas aparecen poemas e artigos asinados por Manuel Barreiro, Avelino Díaz, Álvaro Cebreiro, Eladio Rodríguez, Ramón de Valenzuela, José Otero Espasandín ou Federico García Lorca.

Xeógrafo. Escribiu Galicia y sus puertos, pesca y trafico marítimo (1983), La industria de la madera en Galicia (1980) e Atlas de Galicia (1994). Foi autor dos tomos de clima e vexetación da Geografía de Galicia.

Químico. Estudou os enlaces covalentes, ampliou o concepto de covalencia aos compostos inorgánicos e introduciu a noción de enlace covalente coordinado, moi importante na química dos compostos complexos ou de coordinación, e expuxo a teoría electrónica da valencia.

Igrexa parroquial situada en Antas de Ulla. Foi construída en estilo románico no s XII e reconstruída a finais do s XVI. Ten planta rectangular. A ábsida é cadrada e comunícase cunha pequena sancristía dun lado e coa capela-panteón dos condes de Torre Penela. O arco triunfal, de medio punto dobrado, descansa sobre dúas columnas. En 1650 construíuse a capela-panteón de planta hexagonal, cuberta con bóveda de casetóns. No interior destacan as esculturas funerarias dos primeiros condes e dos seus inmediatos sucesores (1719). Conserva brasóns no interior e no exterior do edificio.

Alto funcionario real. En 1546 Carlos I nomeouno comendador maior de Castela na orde de Santiago. En 1561 nomeárono embaixador en Roma e en 1568 conselleiro de Xoán de Austria, co que participou na campaña contra os mouriscos de Granada (1569) e na Batalla de Lepanto (1571). Foi gobernador de Milán (1571-1573) e substituíu ao duque de Alba como gobernador dos Países Baixos (1573), onde adoptou unha política moderada. Foi derrotado en Leiden e Middelburg polas tropas de Luís de Nassau pero venceunas en Mook (1574). Tivo que pactar coas tropas españolas amotinadas en Anveres e non conseguiu convocar uns estados xerais e pacificar o país.

Dirixente deportivo e diplomático. Seleccionador nacional de hockey a patíns, foi presidente da federación española deste deporte e do Comité Olímpico Español (1967-1970). Membro do Comité Olímpico Internacional desde 1966, foi o seu vicepresidente (1974-1978) e presidente (1980-2001), durante cuxo mandato Barcelona foi elixida (1986) para organizar os Xogos Olímpicos de 1992. Presidiu a Deputación de Barcelona (1973-1977) e foi embaixador na Unión Soviética (1977-1980). Foi presidente da Caixa de Pensions (1987-1999), que baixo o seu mandato pasou a ser a Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona.

Nobre, mariscal de Castela, cabaleiro da Banda, señor das fortalezas e das vilas de Rianxo, Lantaño, San Tomé, Portonovo, Vilamaior, Carril e A Insua, e das terras de Posmarcos, Tabeiros, Cela e Sobrán, fillo de Diego Álvarez de Soutomaior. Foi embaixador de Enrique III fronte ao xefe tártaro Timur Leng. Ao seu regreso casou con Mayor de Mendoza, irmá do arcebispo de Santiago. Foi sepultado na capela de San Tomé do mosteiro de San Domingos de Pontevedra.

Monte situado na parroquia de Santa Mariña da Ponte (Viana do Bolo). O seu cumio acada os 967 m de altitude.

Arquitecto estadounidense. Partiu do brutalismo e desde 1958 chegou a un manierismo que, nas últimas realizacións, conformou as formas decorativas. Destacan os departamentos de arquitectura e arte da Yale University, New Haven (1959-1963), a facultade de agricultura de New Haven (1958), o Wellesley College de Boston (1959), o concello de Siracusa (1964), a urbanización Stanford Harbour de Virginia (1966), o Graphic Art Center de Nova York (1968), as oficinas en Nagoya, Xapón (1971), e en Fort Worth, Texas (1979), e os apartamentos en Singapur (1979-1980).

Macizo montañoso de Nova Guinea, Papua Nova Guinea, situado no SL da illa. Acada a súa altura máxima no monte Vitoria, a 4.047 m de altitude.