Benvido a EGU - Enciclopedia Galega Universal
Aínda non se creou contido para a páxina principal.
Pintor. En 1841 expuxo na Academia de San Fernando e, en 1850, colaborou na decoración do Teatro Real de Madrid. Foi tenente da Milicia Nacional en 1856. Romántico, foi un bo retratista e destacou polas súas escenas populares, nas que se aprecia o influxo de Goya. O seu fillo Eugenio Lucas Villaamil (Madrid 1858-1918) tamén foi pintor. Continuou a obra do seu pai, cun estilo moi semellante pero de menor calidade.
Rexión montañosa de Paquistán, cerca da fronteira con Afganistán. A altitude media da cordilleira é de 1.500 m.
Publicación subtitulada “Boletín interior informativo” da Empresa Nacional Bazán, de Ferrol. De periodicidade mensual e monolingüe en castelán, apareceu por primeira vez na primavera de 1957. Nela colaboraron, entre outros, o xornalista coruñés Bocelo, e os poetas Cunqueiro e González Garcés. Entre as súas seccións, á parte das dedicadas á información sobre a propia empresa, incluía algunhas de carácter cultural como “Las letras, las artes y el cine” e mesmo algún poema en galego.
Químico e político. Concelleiro e alcalde de Ourense, obtivo representación no Parlamento de Galicia como deputado por Ourense na II lexislatura (1985-1989) por Coalición Popular, e na IV (1993-1997) e V (1997-2001) lexislaturas, polo Partido Popular.
Político, duque de Frías. Loitou contra Napoleón e aconselloulle a Fernando VII xurar a Constitución de Cádiz. Durante o Trienio Liberal foi embaixador en Londres e membro do Consello de Estado; vencidos os liberais, exiliouse a Francia (1823-1828). Foi embaixador en París (1834) e presidente do goberno (1838). Escribiu a oda La muerte de Felipe II (1843).
Antropólogo e anatomista holandés. Profesor na Universidade de Amsterdam, traballou en Sumatra e Xava dende 1888 na procura do elo perdido entre o home e os simios. Entre 1891 e 1893 descubriu en Trinil (Xava) os restos dun homínido (un fémur, algúns molares e unha calota), que denominou Pithecanthropus erectus, de grande importancia no desenvolvemento da paleoantropoloxía. En 1895 volveu a Europa e defendeu os seus descubrimentos como probas da evolución humana e estableceu as bases da paleoantropoloxía.
Xacemento arqueolóxico situado na parroquia do Hío (Cangas), formado por un conxunto de gravados rupestres, construcións arquitectónicas castrexas e aras romanas. Os gravados de Mogüelos, na Bouza de Arriba, teñen representacións xeométricas de círculos e rectas; sobre unha rocha de granito hai gravadas dúas figuras triangulares e sobre outra unha folla cos lados curvos e unha posible nervadura central. No monte do Facho e noutros lugares localizáronse outros gravados. O conxunto de aras romanas, conservadas no Museo de Pontevedra e no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo, están decoradas con diversos motivos, entre os que destacan as aspas e os arcos, e teñen caracteres epigráficos. A maioría das conservadas presentan un remate en forma de frontón apuntado e identificáronse como exvotos ofrecidos a un santuario que puido estar dedicado a Baco, ás divindades indíxenas, entre as que destaca Biberabreo, ou aos Lari Deo. No monte do Facho consérvanse dous conxuntos arquitectónicos: un...
