Benvido a EGU - Enciclopedia Galega Universal

Mártir. Evanxelizou Lucania, onde morreu coa súa ama santa Crescencia e o home desta, san Modesto, mergullados nun caldeiro con chumbo fundido. Represéntase como un rapaciño vestido con traxe de nobre medieval e levando un caldeiro. A súa festividade celébrase o 15 de xuño.

Lingüista alemán. Estudiou na Universidade de Halle, na que se doutorou en 1863, e na de Berlín. Foi profesor en Marienwerder (1864-1866) e na Universidade de Jena, da que foi nomeado emérito en 1912. Destacado indoeuropeísta e comparatista, colocou as bases da sintaxe comparada coa súa obra Vergleichende Syntax der indogermanischen Sprachen (1893-1900). Ademais publicou, entre outras, as obras De infinitivo Graeco (1863), De usu dativi in carminibus Rigvedae (1867), Der Gebrauch des Conjunctivs und Optativs im Sanskrit und Griechischen (1871), Das Altindische Verbum aus den Hymnen des Rgveda seinem Bau nach dargestellt (1874), Altindische Syntax (1888), Grundfragen der Sprachforschung. Mit Rücksicht auf W. Wundts Sprachpsychol. Erörtert (1901) e Synkretismus. Ein Beitrag zur germ. Kasuslehre (1907). Foi membro das academias de Leipzig (1885) e Göttingen (1912), e da Academia de Ciencias de Baviera (1890).

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...

Escritor e político francés, vizconde de Bonald. Exiliado durante a revolución, volveu na época do Directorio. Foi ministro de Estado (1822) e par de Francia (1823). Vangardista do pensamento contrarrevolucionario, do lexitimismo e do tradicionalismo filosófico, as súas obras máis importantes son Théorie du pouvoir politique et religieux (Teoría do poder político e relixioso, 1796), Essai analytique sur les lois naturelles de l’ordre social (Ensaio analítico sobre as leis naturais da orde social, 1800) e Démonstration philosophique du principe constitutif de la société (Demostración filosófica do principio constitutivo da sociedade, 1830).

Atleta. Desenvolveu unha técnica propia para executar o salto de altura consistente en saltar o listón de costas (estilo fosbury). Gracias á súa técnica gañou a medalla de ouro da súa especialidade nos Xogos Olímpicos de México 1968, cun salto de 2,24 m. A partir dese momento a práctica totalidade dos saltadores empregaron a súa técnica.

Poeta e filósofo chinés. Membro do movemento literario denominado Os razoamentos puros, no Discurso sobre a formación da vida defende as prácticas de lonxevidade típicas do taoísmo contemporáneo.

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de goles, unha flor de lis de ouro en abismo, acompañada de catro aspas de ouro, unha en cada cantón do escudo. Outro trae, en campo de goles, un castelo de prata deitado de dúas pólas de seoanes de sinople, onde está resaltada a porta dun guerreiro armado, cunha lanza na man dereita e superado todo dunha flor de lis de azul no medio do xefe e unha estrela de ouro de oito raios en cada cantón, as tres figuras colocadas en faixa; bordo de prata, cargado dun guerreiro de prata no centro do xefe e de sete cabezas de lobo de sable, colocadas unha en cada cantón do xefe, unha en cada flanco e tres en punta.

Capital do ostān de Qazvīn, Irán (291.117 h [1996]). Situada nunha ampla e fértil chaira, ao pé da vertente meridional do macizo de Elburz, ten industrias téxtiles.

Teatino e liturxista. Coñecedor de moitas linguas orientais, centrou as súas investigacións no estudo dos libros litúrxicos das bibliotecas de Roma. Clemente XI promoveuno ao cardealado (1712). As súas obras máis importantes foron reeditadas en 11 volumes por A. F. Vezzosi (1747-1756). Foi beatificado por Pío VII (1803).

Escultor. Realizou en 1694 unha imaxe, hoxe perdida, do Apóstolo Santiago a cabalo acompañado de catro figuras para a porta da Quintana e outra do Apóstolo con dous discípulos para a porta dos Perdóns.