Temas
Rexión histórica de Alemaña que comprende as terras sucadas polo curso medio do Rin. Habitada por pobos célticos e xermánicos, foi conquistada por César (57 a C) e parcialmente romanizada, e despois das migracións xermánicas dos ss III e IV establecéronse nela os francos e os alemáns. Formou parte do Reino de Austrasia, e Carlomagno fixou a capital do seu imperio en Aquisgrán. O feudalismo supuxo a constitución de numerosos principados. O Tratado de Xanten (1614) puxo as bases para a futura expansión de Prusia por terras renanas. O Rei Luís XIV de Francia tratou de situar no Rin o límite oriental do seu reino alternando a guerra coas anexións pacíficas de cidades de Alsacia e Lorena. O Congreso de Viena (1815) atribuíu a Prusia case toda a Renania alemá, que durante o s XIX tivo un extraordinario desenvolvemento industrial. A Guerra Franco-prusiana (1870-1871) deu Alsacia e o norleste de Lorena ao Segundo Reich, e a derrota deste durante a Primeira Guerra Mundial fixo que se restituíuse...
Rexión occidental de Letonia, situada na beira oriental do Mar Báltico (25.000 km2). Caracterízase por un relevo chairo con costas baixas. O clima é frío e húmido. Os bosques cobren unha gran parte do territorio. Os principais recursos son a agricultura, a gandería e a pesca. Primitivamente habitárona os livonios e os curos, que lle deron nome á rexión. Entre os ss VIII e XII sufriu as invasións dos suecos e dos daneses. En 1237 conquistárona os cabaleiros da orde teutónica, que a dominaron ata 1561, ano no que se converteu en ducado vasalo de Polonia. Na primeira repartición de Polonia (1795), o ducado foi anexionado a Rusia. En 1921 pasou a formar parte da República de Letonia, de xeito que seguiu as vicisitudes desta, coa anexión á Unión Soviética en 1940 e a independencia en 1991. A principal cidade da rexión é Ventspils (41.646 h [1997]), capital do distrito homónimo.
Rexión do O de Francia e o SL de Bretaña (32.082 km2; 3.222.061 [1999]). Comprende os departamentos de Loire Atlántico, Maine-et-Loire, Mayenne, Sarthe e Vendée. A súa capital é Nantes. Esténdese pola ladeira suroriental do macizo Armoricano, desde os outeiros de Normandie, ao N, ata Poitou, ao S, e entre as concas de París e Aquitania. Corresponde ás terras do baixo Loire, co seu afluente, o Maine. O clima está marcado pola influencia atlántica. Os cultivos son de cereais, legumes, froitas, hortalizas, forraxe e viña. Posúe gandaría bovina e porcina e cría de aves. Son portos pesqueiros Les Sables-d’Olonne, Saint-Nazaire e Île d’Yeu. Destacan as construcións navais, as primeiras de Francia, en Nantes-Saint-Nazaire, as industrias siderúrxicas e refinarías de petróleo, as industrias do automóbil, as aeronáuticas e as eléctricas.
Rexión histórica do centro de Portugal, coñecida tamén como Beiras, que foi dividida no ano 1952 nos distritos de Aveiro, Coimbra, Guarda (con 13 dos seus 14 concellos), Leiria (con 8 dos seus 16 concellos), Santarém (con 4 dos seus 21 concellos) e Viseu (con 18 dos seus 24 concellos). Abrangue a práctica totalidade do territorio portugués comprendido entre os ríos Tejo e Douro, estendéndose incluso ao N deste último, nunha superficie de 23.912 km2 na que reside unha poboación do redor de 1.900.000 h (estim 1993). Na Beira distínguense tres grandes conxuntos naturais: a Beira Alta é unha penechaira onde hai un gran val central, percorrida polos ríos Mondego e os seus afluentes. A Beira Baixa é unha área bastante uniforme entre a Serra da Estrela e o río Tejo, atravesada polo río Zêzere. A Beira Litoral é unha área baixa e un pouco ondulada cunha ribeira recta e chea de dunas, detrás das que hai albufeiras e lamazais. A principal cidade é Coimbra. As Beiras foron o territorio...
