"Tude" (Contén)

1. Calidade de agre.

2. Estado adquirido polos metais ao ser deformados plasticamente en frío, caracterizado polo aumento da súa dureza ou fraxilidade.

3. Aspereza de carácter que se manifesta nunha persoa.

1. Postura expresiva que corresponde a unha intención ou certa disposición do ánimo.

2. Postura ou disposición dunha figura.

3. Disposición continua a reaccionar cunha tonalidade afectiva, unha expresividade ou unha conduta características. É un estado psicolóxico previo aos estímulos provenientes do mundo exterior ao suxeito, condicionador do tipo de reaccións e dun certo grao de coherencia na conduta individual. As actitudes, adquiridas conscientemente ou inconscientemente, definen a estrutura caracteriolóxica da personalidade na súa dimensión básica, previa e disposicional.

4. Predisposición aprendida culturalmente polo individuo segundo a cal valora obxectos, outros individuos, colectividades, grupos e institucións. Determina unha resposta característica perante cada fenómeno sobre o cal ten formada unha actitude.

5. Alicerce da identidade lingüística. Conta coas seguintes compoñentes: condutual (disposición cara ao obxecto concreto), cognitiva (información sobre o obxecto) e afectiva (isto é, sentimentos ou emocións que provoca o obxecto). As actitudes lingüísticas dependen, en gran medida, dos seguintes factores: lingüísticos (distribución social das linguas nunha comunidade), sociais (proceso de asimilación de valores ou crenzas individuais) e do contexto. Este último varía segundo a situación que provoca unha especialización das linguas relacionada fundamentalmente co status social de cada variedade e co prestixio dos grupos que as empregan.

6. Disposición psicolóxica do consumidor cara a determinados produtos ou servicios que pode determinar o seu comportamento de compra. Factores como a estrutura familiar, grupo social ao que pertence o consumidor, poder adquisitivo, lugar de residencia, ambicións persoais, entre outras, configuran e condicionan a actitude do consumidor.

1. Altura dun punto da terra respecto ao nivel do mar ou doutro plano que se tome como referencia, expresada habitualmente en metros ou en pés. En moitos países refírese a un punto cero de nivelación, que corresponde ao nivel medio das augas nun punto determinado, xeralmente un porto; no estado español é o de Alacant. As altitudes oficiais, ou referencias de nivelación, están anotadas en letreiros nas estacións de ferrocarrís e, a miúdo, nos edificios e lugares relevantes. A altitude vén determinada mediante os altímetros, e a diferenza de altitude entre dous puntos próximos, mediante os niveis. Nos mapas están especificadas as cotas, puntos acompañados dun número que indica a altitude en metros ou en pés, e as liñas de nivel, que unen puntos de igual altitude, por encima da liña de costa. Por debaixo desta, as profundidades son indicadas mediante as liñas batimétricas.

2. 1. altitude absoluta Altitude real dunha aeronave sobre a superficie da Terra.

   2. altitude corrixida Altitude dunha aeronave, unha vez feitas as correccións dos erros de medición dos aparellos e compensadas as diferencias entre as condicións reais e a atmosfera tipo na altura indicada polo altímetro de presión.

   3. altitude crítica Máxima altitude na que se pode manter unha presión determinada na admisión do motor dunha aeronave, sen toma dinámica de aire nin compresor, para un número de revolucións dado.

   4. altitude de aproximación final Altitude á que ten que comezar a aproximación final dunha aeronave.

   5. altitude de aproximación frustrada Altitude mínima á que ten que abandonar a aproximación final unha aeronave.

   6. altitude de cruceiro Altitude constante, mantida durante todo o voo dunha aeronave, ou cando menos nunha parte, que se corresponde co máximo rendemento dos motores.

   7. altitude de densidade Altitude que na atmosfera estándar correspondería a unha densidade dada.

   8. altitude de equilibrio Altitude na que é anulada a forza ascensional dun aeróstato libre sen motor.

   9. ...

1. Calidade de amplo, extensión.

2. Arco de horizonte comprendido entre o punto cardinal leste ou oeste e a vertical do astro considerado. É o complemento do acimut cando este é medido por cuadrantes. A amplitude é tabulada nas táboas náuticas en función da declinación e da latitude cando o astro se atopa no momento da súa posta e no momento da súa saída. No primeiro caso recibe o nome de amplitude occidua ou occidental e, no outro, o de amplitude ortiva ou oriental.

3. alor máximo que alcanza unha magnitude vibratoria ou oscilante nun semiperíodo. Cando a magnitude vibratoria pode ser expresada por unha función sinusoidal do tipo f(t) = A sen (ωt+φ), a amplitude vale A e corresponde ao caso en que sen (ωt+φ) vale 1.

4. alor máximo dunha onda acústica nun semiperíodo. Depende directamente da tensión articulatoria.

5. Diferencia entre o valor máis alto e o máis baixo que adopta unha variable, dentro dun alcance dado.

6. Diferencia entre os valores extremos dun elemento do clima como a temperatura e a presión, durante un período de tempo determinado. Segundo o que se considere, será diurna, anual, etc.

7. Diferencia de altura entre unha preamar e a baixamar posterior.

8. Diferencia alxebraica entre os valores extremos dunha magnitude vibratoria ou oscilante nun período.

9. Diferencia entre a media das alturas de dúas preamares consecutivas e a baixamar que ten lugar entre as dúas.

10. Nunha corrente alterna, relación entre o valor máximo ou amplitude e o valor eficaz, aplicable tanto a correntes como a tensións.

1. Conxunto de características que fan que unha persoa ou unha cousa sexa útil para unha función.

2. Disposición ou capacidade natural ou adquirida para facer algunha cousa. As aptitudes, innatas ou adquiridas, e perceptibles coa educación, son un dos alicerces da diferenciación dos individuos.

3. Estado fisiolóxico específico das bacterias lisóxenas durante o que se producen bacteriófagos infecciosos pola acción de certos axentes indutores.

4. 1. Capacidade relativa dun organismo para sobrevivir e transmitir os seus xenes ao pool xénico da poboación na seguinte xeración.

   2. aptitude global [ingl: inclusive fitness]

      Suma da aptitude dun individuo e de toda a súa influencia na aptitude dos seus parentes que non sexan descendentes directos.

1. Benaventuranza ou consumación definitiva do home na visión de Deus, na resurrección da carne e na comuñón dos santos.

2. Título honorífico dado ao Santo Padre e aos bispos; está reservado para os patriarcas das igrexas orientais.

3. Felicidade ou goze perfecto e eterno.

PERSOEIRO

Xudeu navarro. Entre 1159 e 1173 fixo unha longa viaxe a Oriente, chegando a Bagdad. Froito desas viaxes escribiu o libro Massa’ot (Viaxes), escrito en hebreo, onde inclúe observacións sobre a cultura e a política dos países que visitou, atendendo sobre todo ao estado das comunidades xudías.

1. Circunstancia de non ser unha cousa igual a outra ou aspecto que diferenza unha cousa doutra.

2. Figura retórica de pensamento que consiste en comparar dúas realidades ou obxectos distintos, de xeito que se evidencian os trazos que os separan.

1. Calidade ou condición de escravo.

2. Estado social definido pola lei e os costumes como a forma involuntaria de servidume absoluta. As súas orixes remóntanse á prehistoria, cando uns clans sometían, probablemente, a membros doutras tribos ou clans. A evolución cara a sociedades máis complexas deu lugar a prácticas escravistas nas civilizacións antigas de Oriente Medio, India, China e América do S. As primeiras referencias históricas proceden do antigo Exipto, onde os escravos eran propiedade do faraón e da súa familia, que os empregaba principalmente nas explotacións agrarias. Na antiga Grecia realizaban desde actividades mineiras ata actividades educativas. En Roma, as formas de escravitude fixéronse máis complexas e os escravos non só proviñan das guerras, senón tamén por nacemento, exposición, venda ou débedas. Trala Lei das Doce Táboas, prohibiuse a venda dos fillos como escravos e a producida por débedas, aínda que continuaron a considerarse como bens mobles sobre os que se tiñan todo tipo de dereitos. Non obstante ,...

1. Calidade de exacto.

2. Diferencia entre a media dun conxunto de resultados, ou un resultado individual, e o valor que se acepta como correcto ou verdadeiro para a cantidade medida.

3. Calidade dun instrumento de medida. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].