"ISM" (Contén)

Forma ou desenvolvemento da cabeza.

Movemento dos seguidores e simpatizantes do Real Club Celta de Vigo.

Condicións, prácticas e maneira de vivir dos cenobitas.

Forma de goberno específica de Italia (1948-1958) constituída ao redor de dous eixes: o anticomunismo e o atlantismo (adhesión á OTAN no 1949). Nos seus gobernos participaron o Partido Socialdemócrata Italiano (PSDI), Democracia Cristiana (DC), Partido Republicano (PR) e Partido Liberal (PL). Na primeira lexislatura dos gobernos de centro aprobáronse unha serie de normas que respondían ao principio de reformar dende arriba. Despois desta etapa de goberno, na que se consolidou a democracia, a DC converteuse na forza política que defendeu o consenso entre as clases e o progreso material. No ámbito español, o centrismo xurdiu ao redor do partido Unión de Centro Democrático (UCD), creado dende o goberno e formado por elementos herdeiros do franquismo coa finalidade de presentarse ás eleccións de xuño de 1977. Contou co apoio popular na primeira fase da transición, cando se aprobou a lei de reforma política e se convocaron as eleccións ás Cortes constituíntes que consensuaron a Constitución...

Estudio crítico da vida e da obra do escritor Miguel de Cervantes Saavedra. O interese pola vida e obra de Cervantes fundaméntase na fama universal de El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha, un dos libros máis estudiados na historia da literatura. Non se pode falar con propiedade de cervantismo no s XVII; non obstante no s XVIII xa aparece un estudo erudito e crítico arredor desa idea, convertido nun clásico e comparado coa obra de Homero e Virxilio. En 1773 Gregorio Maians e Siscar publicou a primeira gran biografía de Cervantes como encabezamento da edición castelá de El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha de Tonson (1738). A primeira edición con notas foi a castelá de John Bowle (1781). Son tamén notorias as achegas de Saint-Evremond, Addison e Schlegel. O s XIX coñeceu o entusiasmo romántico pola figura do Quixote (edición crítica de Diego Clemencín, 1833-1839; e Juan Eugenio Hartzenbusch, 1863-1864). Destacados son os traballos de Juan Valera (1864),...

Forma de goberno caracterizada polo exercicio de todos os poderes públicos a cargo dunha soa persoa. O termo ten a súa orixe no réxime instaurado por Caio Xulio César na antiga Roma.

Sistema político no que o poder civil, co control e servizo do poder relixioso, intervén nas cuestións disciplinarias e teolóxicas. Foi combatido pola Igrexa Católica, en especial polos papas Gregorio VII, Inocencio III e Bonifacio VIII.

Fenómeno urbano consistente na construción espontánea de infravivendas (barracas ou chabolas) na periferia dunha cidade. Está presente tanto en países non desenvolvidos, nos que a precariedade económica non permite dispor da infraestrutura necesaria para acoller o inmenso éxodo rural dirixido cara ás grandes aglomeracións urbanas, coma nos países desenvolvidos, nos que os colectivos de poboación máis desfavorecidos non teñen a posibilidade de acceder á vivenda debido, fundamentalmente, a motivos económicos (especulación urbanística e elevados prezos do solo e da vivenda), burocráticos (irregularidades documentais dos inquilinos) ou sociais (marxinación étnica, desestruturación persoal e familiar, drogodependencia, desemprego), razóns que en moitas ocasións se producen de xeito simultáneo e interrelacionado. Algunhas das manifestacións máis características deste fenómeno son os bidonvilles dos países africanos, as palafitas fluviais na península de Indochina, as favelas...

Sentimento que se manifesta ao atribuírlle calidades admirables de xeito esaxerado ao que é propio (país, rexión, cidade, etc) e ocultar os aspectos negativos.

Fenómeno lingüístico da lingua galega que consiste na ausencia do pronome átono te para a función de complemento directo (Ex: Vinte onte na festa) e no uso da forma che para esa función sintáctica (Ex: Vinche onte na festa) amais das súas funcións habituais, como complemento indirecto (Ex: Collinche o lapis) ou como pronome de solidariedade (Ex: Non che quero saber nada dese asunto). É un fenómeno dialectal restrinxido ao   litoral noroccidental, aínda que se mantén a forma te como reflexiva (Ex: Cálmate e non *Cálmache), e tamén se pode rexistrar no galego dos Ancares de León en diferentes contextos.

Movemento pictórico italiano fundado en 1929 polo crítico Eduardo Persico. Os seus membros propuñan abandonar as tonalidades escuras e sombrías a prol das brancas. Buscaban a creación dunha pintura intimista na que predominara o aplanamento primitivo das formas. Entre os seus membros están Lillioni, De Rocchi e Alfieri.

Periódico semanal que se definía como crítico literario. Saíu do prelo de Rogelio Quintás en Pontevedra co subtítulo de “Semanario independiente, recreativo, tempestivo y poco serio” entre xullo e outubro do ano 1884. A dirección estaba a cargo de Albino Simán, e entre os colaboradores figuraban M. Palacios, Luís Taboada e Luís Vidart, entre outros. Nas súas páxinas hai artigos, chismes, e casos da semana. Cómpre destacar que en moitas ocasións as noticias comentábanse en verso. Entre os poucos exemplos de literatura galega que se poden ler inclúen varios poemas e un conto do director; a maioría destes textos de carácter poético levan o epígrafe “Epitafios”.

Preceptiva estilística e retórica defendida como modelo compositivo de discurso por Cicerón. A mediados do s I a C, practicábanse en Roma dous estilos oratorios: o estilo asiánico, predominante na primitiva arte oratoria romana, empregado por Hortensio e polo propio Cicerón nos seus comezos, que buscaba impresionar o auditorio mediante a expresión exuberante e conceptuosa; e o estilo aticista, que postulaba a sinxeleza do discurso, e propoñía como modelo a Lisias. Cicerón desmarcouse de ambas as dúas correntes e concibiu unha retórica propia que esixía como ideal oratorio o dominio dos tres xéneros estilísticos: o sinxelo, o moderado e o opulento, adecuados a distintas situacións discursivas. O estilo ciceroniano caracterízase polos períodos amplos onde a secuencia principal se interrompe por continuas subordinacións que incrementan a complexidade do texto. A súa obra teórica, así como a práctica dos seus discursos, tivo enorme influencia na prosa latina posterior...