"RC" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter mensual aparecida por primeira vez no mes de xaneiro de 1911. Segundo o seu subtítulo era o “Órgano de la Liga Barcalesa. Defensor de los intereses de Barcala”, vencellado por tanto a esa organización de carácter agrarista. Tivo como director a Víctor García Ferreiro. A súa distribución era gratuíta entre os socios residentes en Barcala, e realizábase normalmente os últimos días de cada mes. Non tiña nunca máis de dezaseis páxinas nin menos de catro, e carecía de publicidade. Tratábanse nas súas páxinas diversos temas: a emigración, o momento político, as actividades da Liga e novas tratadas en ton humorístico. Estaba redactada case integramente en castelán aínda que ás veces aparecían colaboracións en galego, principalmente da man do seu director. Algunhas colaboracións destacables foron asinadas por Eloi Páramo e por Salvador Cabeza de León, quen fora alcalde de Santiago de Compostela e membro da Real Academia Gallega.

1. ariedade da cantiga de amigo ou da cantiga de amor. As barcarolas, denominadas tamén mariñas, adoitan estar ambientadas ao redor do mar, dun río ou dun lago, elementos que se converten na causa de separación dos amantes ou nun reflexo positivo do seu reencontro. Todas as cantigas de amigo que pertencen ao xénero barcarola presentan retrouso e teñen carácter paralelístico. Entre os seus cultivadores máis representativos atópanse Estevan Coelho, Pai Gomez Charinho, Mendinho, Roi Fernandiz de Santiago, Nuno Porco, Johan Zorro, Juião Bolseiro, Nuno Fernandez Torneol e Martin Codax. Para algúns estudiosos a súa orixe atópase, a causa do seu carácter arcaico e popular, na tradición lírica peninsular anterior á trobadoresca. Outros negan a súa existencia apoiándose na ausencia de tipificación xenérica nos tratados de poética medieval.

2. Peza composta en compás 6/8 que evoca as cancións entoadas polos gondoleiros venecianos e o ritmo do movemento do remo. Na época romántica fíxose moi popular a súa composición. Destaca a barcarola inicial do acto III da ópera de Offenbach Les contes d’ Hoffmann (Os contos de Hoffmann, 1881).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado á beira do río Alcarrache, no pé da serra de Santa María (3.938 h [1996]). As súas principais actividades económicas son a agricultura e a gandería. Tamén destaca a industria da cortiza. Este perfil agropecuario favoreceu durante o s XX a emigración dos seus habitantes cara a outras áreas máis desenvolvidas, especialmente Catalunya, factor que desencadeou transformacións na súa dinámica demográfica que repercutiron nun forte descenso con respecto ás cifras iniciais. En Barcarrota naceu Hernando de Soto, conquistador da Florida.

1. Frete dunha barca.

2. Rédito que daba o arrendamento ou o establecemento de barcos a favor do erario real ou señorial.

3. Dereito de orixe medieval esixido pola facenda ou polos señores xurisdicionais para a utilización dun servizo público de barca coa finalidade de atravesar un río, onde a falta de ponte impedía a continuidade dunha ruta. No estado español desapareceu como dereito señorial no 1813, coa abolición das xurisdicións señoriais, e tamén, de xeito definitivo como recurso do Tesouro Público coa reforma do 1881.

PERSOEIRO

Compositor. Formado en Madrid e Darmstadt, pertence á Xeración do 51. A súa traxectoria musical abrangue case todos os xéneros dentro dun sistema persoal de harmonía no ton. Fundou Nueva Música (1958) e A Aula de Música del Ateneo de Madrid (1959) e en 1977 a Asociación de Compositores Sinfónicos Españoles (ACSE), da que foi presidente ata o 1988. Recibiu o Premio Nacional de Música (1973). Entre as súas composicións destacan: Objetos sonoros (1963), Alfa (1965), Desierto sibilino (1978), Itálica (1982).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Negueira de Muñiz baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Arbo baixo a advocación de san Xoán.

1. Relativo ou pertencente a Barcelos ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Barcelos.

PUNTA

Punta do litoral oriental da ría de Aldán, ao N da enseada homónima e ao S do cabo Udra, na parroquia de Beluso (concello de Bueu).

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou Artes e Oficios en Palma de Mallorca (1972-1973) e en 1974 trasladouse a Barcelona para estudar na Escola Superior de Belas Artes onde permaneceu un ano. A súa primeira exposición individual é de 1974. Colaborou co grupo Neon de Suro. En 1981 participou na Documenta 7 de Kassel, con obras a medio camiño entre o neoexpresionismo e a art brut. En 1983 estableceu a súa residencia en París, combinándoa con estancias en Portugal (1984) onde pintou ao aire libre, no seu taller de Artá (1986) e en diversos países africanos. En 1988 viaxou a Mali e realizou obras de pequeno formato que recolleu no libro Miquel Barceló in Mali (Miquel Barceló en Mali, 1989). A súa temática céntrase nas figuras humanas, as naturezas mortas, paisaxes e alegorías literarias. Realiza lenzos de gran tamaño, empregando materias pitóricas e elementos de desfeito a xeito de collage, pero tamén experimenta outras técnicas coma o fresco. Ademais de adicarse á pintura traballou na...

CAPITAIS

Capital da provincia homónima e da Comunitat Autònoma de Catalunya, á beira do mar Mediterráneo (1.508.805 h [1996]). Aséntase sobre unha chaira que abrangue 170 km2, dos que 60 km2 pertencen ao concello de Barcelona, (os 2/3 da superficie municipal). Ao NO, a serra de Collserola pecha o termo con altitudes superiores aos 500 m (Tibidabo 512 m). Tanto ao NL como ao SO a chaira continúa polos deltas do Llobregat e do Besòs, favorecendo o espallamento da urbanización nos concellos veciños. Situada a 41° 20’ de latitude N está baixo un dominio climático mediterráneo marítimo, con temperaturas suaves no inverno e veráns calorosos e sen precipitacións, que acadan os máximos entre setembro e outubro. A humidade relativa é alta e constante ao longo do ano (70%). O núcleo da cidade moderna, que abrangue o antigo recinto amurallado, L´Eixample, iniciado en 1860, e a coroa de municipios agregados contra o remate do s XIX, foise expandido progresivamente ata formar un conxunto...

CAPITAIS

Capital do estado de Anzoátegui, Venezuela, atravesada polo río Neveri (221.792 h [1990]). Centra as actividades gandeiras e agrícolas das concas do Unare e do Neveri. A explotación do petróleo terra dentro e o comercio desenvolveron a cidade durante os últimos vinte anos. Foi fundada co nome de Nova Barcelona polo catalán Joan Orpí, no 1638, co desexo de que fose a cidade de Nova Cataluña. Os indíxenas destruírona e Fernández de Angulo reedificouna no 1673.