"Niza" (Contén)

1. Transformar algo segundo as necesidades, gustos ou usos do momento actual.

2. Adecuarse ás necesidades do momento actual.

CAPITAIS

Capital do departamento de Alpes Marítimos situada na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, Francia (342.738 h [1999]). É a cidade principal da Costa Azul, que está situada na pequena chaira de Paillon, entre as costas de Var, ao O, e as colinas de Cimiez, ao L. O seu clima temperado e a súa situación xeográfica, favoreceron o seu desenvolvemento turístico, que se iniciou a mediados do s XIX e que se converteu nunha das estacións turísticas máis coñecidas do mundo. Fundada polos focenses de Massalia sobre o s V a C, en 729 recibiu os sarracenos, que a ocuparon en 859 e en 880. Evitou o dominio dos franceses e o do Imperio, pero no s XII pasou ao da Coroa de Aragón. En 1338 púxose baixo a protección do condado de Savoia e o Rei Francisco I de Francia ocupouna aliado cos turcos en 1543. Invadida de novo por Francia en 1600, en 1696 volveu a Savoia. En 1793 anexionouna Francia pero en 1814 pasou a Piemonte, que lla cedeu aos franceses definitivamente en 1860. Destaca o Musée de Beaux Arts Jules...

CIDADES

Cidade do estado de Andhra Pradesh, India, situada no val de Hyderābād-Godāvari, ao NO de Hyderābād (240.924 h [1991]).

PERSOEIRO

Poeta persa. Iniciouse na mística sufí e foi protexido de diversos príncipes. Da súa produción destacan cinco célebres matnawī e o conxunto de narracións novelescas Sete ídolos (1188).

PERSOEIRO

Escritor francés. Na École Normale Supérieure de París (1924) coñeceu a Jean P. Sartre, con quen mantivo unha estreita relación. Membro do Partido Comunista (1927-1939), foi un dos intelectuais franceses máis destacados da súa época. É autor dos ensaios Aden Arabie (1932) e Chronique de septembre (1939), e das novelas Le cheval de Troie (1935) e La conspiration (1938).

1. Relativo ou pertencente aos nizaritas.

2. Membro dunha seita islámica, que é unha rama do ismailismo, e que xurdiu tras a sucesión do califa fatimita al-Mustanṣir, que ao morrer en 1094, foi suplantado polo seu fillo Nizār, de quen deriva o nome dos seus seguidores. Acadaron o poder político ata finais do s XIII. O seu xefe espiritual recibe o título de aga khan e hai seguidores en Siria, Irán e India.

SEMANARIOS

Semanario publicado na Cañiza a partir de 1927, baixo os subtítulos “Semanario local independiente, defensor de los intereses de la comarca” e “Semanario local independiente, defensor de los intereses obreros y agrarios de la comarca”. Cesou o 29 de novembro de 1931. Editado nos obradoiros de El Ribadaviense, estivo dirixido por Xerardo Fuertes Gómez. Foi unha publicación local que ofreceu información da vila e das poboacións do redor, ademais de crónicas dos emigrantes en Bos Aires ou Rio de Janeiro. De tendencia progresista, apoiou a República e defendeu o Estatuto de Autonomía.

1. Adaptar algo á maneira occitana.

2. Converterse aos costumes occitanos.

1. Acción e efecto de organizar ou organizarse.

2. 1. Maneira de estar constituído un conxunto ou xeito como funciona.

   2. Maneira de estar constituído un ser vivo.

3. Conxunto de persoas que pertencen a un grupo ou a unha asociación organizada.

4. Conxunto de órganos e dependencias en que se estrutura a Administracion Pública. As normas de organización determinan as competencias e os principios de relación entre os diferentes órganos.

5. Conxunto de técnicas para potenciar a produtividade do traballo industrial, sistematizadas por F. W. Taylor no derradeiro decenio do s XIX. As súas características fundamentais son, en primeiro lugar, a análise sistemática, realizada por técnicos especializados, das diferentes operacións que han de realizar os traballadores, o que comporta unha gran separación entre o pensamento e a execución do traballo. En segundo lugar, a avaliación dos lugares de traballo e a súa asignación aos traballadores mellor dotados para cada un, a simplificación das tarefas que corresponden a cada lugar de traballo, que achegou, sobre todo nun primeiro momento, a creación dun gran número de especialistas en detrimento dos oficios clásicos e dos obreiros polivalentes. En terceiro lugar, a busca dunha cooperación entre a dirección e os traballadores na marcha da empresa, sen pór en cuestión a estrutura xerárquica. E, en cuarto e último lugar, o establecemento da remuneración dos traballadores en relación a uns...

6. Determinación da función ou da utilización das diferentes partes dun territorio concreto, espazo urbano, espazo rural, infraestruturas ou parques.

7. Estruturación social en que a racionalidade predomina sobre a espontaneidade. As relacións que se establecen nunha sociedade organizada formalmente son de tipo impersoal e indirectas, e o papel de cada individuo é escollido segundo a súa eficiencia e a súa efectividade.

8. Utilización racional e coordinada das distintas partes dunha empresa co fin de conseguir a máxima eficacia dos medios utilizados.

9. ...