"RAG" (Contén)

1. 1. Desgraza ou calamidade que afecta a unha comunidade ou pobo.

   2. Maldición que se lle bota a alguén.

   3. pragas de Exipto

      Castigo divino con que Moisés obrigou o faraón a deixar saír de Exipto ao pobo de Israel. Ao principio, posiblemente a tradición denominaba así só á morte do primoxénito do faraón, á que se uniron outros castigos como a lagosta, a sarabia e epidemias. A auga convertida en sangue, que era só un sinal, e o bastón convertido en serpe, conduciron ao número coñecido das dez pragas de Exipto.

2. 1. Cantidade abundante de animais ou plantas que causan algún dano.

   2. Proliferación dun organismo vivente que provoca a destrución doutros seres vivos ao invadilos. Pode ser causada por microorganismos patóxenos ou parasitos ou por organismos vexetais, aínda que sobre todo por organismos animais, invertebrados maioritariamente, especialmente ácaros e insectos.

3. Grande abundancia de algo que é nocivo ou molesto.

CAPITAIS

Capital da República Checa e do kraj de Bohemia Central, situada nas ribeiras escarpadas do Vltava, entre as confluencias do Elba e do Berounka, no centro mesmo da conca hidrográfica bohemia (1.178.576 h [2001]). É un centro administrativo e un importante centro industrial. A chegada do oleoduto desde Ucraína e Bratislava comportou a creación dun gran complexo petroleoquímico e de refinarías. Habitada desde o Neolítico, no s IX converteuse coa dinastía premyslida na fortaleza máis destacada de Bohemia. Acadou o máximo esplendor no s XIV, co Emperador Carlos IV, que a erixiu capital do seu imperio, fundou a Nové Město e iniciou a unión de ambas as dúas cidades nun único municipio (1518). A partir da Primeira Defenestración de Praga (1419), a poboación pasou a ser puramente checa. Tras a revolta antihabsburgo (1547), perdida a autonomía, cedeu en importancia e a capitalidade a Viena. A Segunda Defenestración de Praga (1618) e a Guerra dos Trinta Anos convertérona nunha capital...

PERSOEIRO

Poeta e pintor italiano. Pertenceu ao grupo de artistas malditos que constituíron a scapigliatura milanesa. C. P. Baudelaire influíu na súa poesía, que reflectiu nos poemarios Tavolozza (1862), Penombre (1864) e Fiabe e leggende (1867). R. Sachetti rematou a súa obra narrativa Le memorie del presbiterio.

PERSOEIRO

Comediógrafo italiano, fillo de Emilio Praga. Considerado como un dos máximos expoñentes do teatro verista italiano, das súas obras destacan Le vergini (1889) e La moglie ideale (1890).

MONTES

Monte situado na parroquia de Terroso (Vilardevós). O seu cumio acada os 885 m de altitude.

1. 1. Disposición lexislativa do soberano, que se diferenciaba dos reais decretos e ordes xerais na fórmula da súa publicación.

   2. pragmática sanción

      Ordenanza ou decreto do soberano sobre materia de dereito público, con forza obrigatoria semellante á dunha lei, pero con orixe na exclusiva vontade do monarca sen compartir o seu poder coas Cortes. Foi utilizada, a partir do s XV polos reis de Castela para lexislar materias fundamentais como a sucesión e as relacións entre Igrexa-Estado.

2. Parte da semiótica, segundo a terminoloxía de Ch. Morris, que estuda a fala, a linguaxe usada en concreto polo individuo. Toma o nome do feito que estuda a actuación lingüística do home, na práctica concreta da linguaxe.

1. Que só ten en conta os feitos ou circunstancias.

2. 1. Relativo ou pertencente ás leis do estado.

   2. Xurista que interpreta e glosa as leis nacionais.

1. Calidade de pragmático.

2. Corrente de pensamento moi estendida no mundo contemporáneo e especialmente desenvolvida como doutrina filosófica nos países anglosaxóns, sobre todo en EE UU. Caracterízase por un claro antiintelectualismo e pola primacía que se lles dá ás consecuencias prácticas no coñecemento e a comprensión das cousas. Como doutrina iniciarona Ch. S. Peirce e W. James, e a colaboración destes con F. C. S. Schiller na revista Leonardo (1903-1907) consolidou o denominado pragmatismo italiano (M. Calderoni, G. Papini e G. Vailatti). O pragmatismo lóxico, o ético e o humanista, como tamén o bioloxismo, o inmanentismo e o ficionalismo, son algúns dos sentidos que o pragmatismo tivo en numerosos pensadores que o seguiron, entre os que destacan J. Dewey, Mead e C. I. Lewis.

1. Relativo ou pertencente ao pragmatismo.

2. Seguidor do pragmatismo.

1. Relativo ou pertencente a Praga ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Praga.