"fico" (En toda a entrada)

Facer que varias cousas que estaban separadas formen un conxunto.

Facer que varias cousas se convertan nunha igual ou semellante ao eliminar as súas diferenzas.

Pasar a ser un só.

Que non varía.

Aplícase a dúas cousas que teñen a mesma forma.

estido específico e distintivo dalgúns corpos sociais.

1. Aplícase á propiedade de estar ben definido.

2. continuidade uniforme

   Propiedade dunha función real segundo a cal, para valores próximos da variable independente, a oscilación da función faise tan pequena como se queira.

3. converxencia uniforme de funcións

   Propiedade pola cal a diferenza entre cada función dunha sucesión de funcións e a función límite faise tan pequena como se queira, a partir dun certo lugar.

1. Institución docente rexida por un reitor, coa asistencia dunha xunta de goberno ou dun organismo similar que está integrada por diferentes centros, denominados facultades ou colexios onde se imparten os estudos superiores e se outorgan os títulos correspondentes. As universidades medievais organizábanse como comunidades de profesores, universitas magistrorum (París), ou comunidades de estudantes, universitas scholarium (Boloña). O ensino dábase en latín, ensinábanse as sete artes liberais, teoloxía, medicina e dereito e reservábase o dereito exclusivo de conferir os graos académicos de bacharel, licenciado e doutor. A tradición cultural da nobreza de Lombardia e o movemento comunal desenvolvido en Italia explican a fundación de escolas xurídicas en Roma, Pavia, Ravenna e Boloña. Debido ás secesións de estudantes e profesores xurdiron as universidades de Vicenza (1204) e Padua (1222), que se converteu en centro do pensamento científico-natural, onde se formaron Copérnico...

2. Edificio onde se ensinan estudos universitarios.

3. universidade popular

   Escola de Artes e Oficios.

Colectividade ou corporación de habitantes ou de profesións dunha cidade ou vila, dotada dalgunha organización e réxime xurídico, durante a Baixa Idade Media.

Elemento químico de número atómico 92 e peso atómico 238,07, do grupo IIIB da táboa periódica. É un dos metais da familia dos actínidos e é o elemento natural máis pesado. A pesar de ser empregado na antigüidade para a preparación de vidro amarelo, o seu descubrimento como elemento foi feito por N. H. Klaproth que o identificou como compoñente da pechblenda en 1789. A súa preparación en forma pura foi feita por Peligot que o obtivo por redución do cloruro (UCl 3 ) con potasio en 1841, e foi o elemento a partir do que Becquerel descubriu a radioactividade natural en 1896. Está amplamente difundido na natureza, e constitúe un 5×10 -3 % do peso da codia terrestre. Ao mesmo tempo son escasos os depósitos en que se atopa concentrado. O seu mineral máis importante é a uraninita. O uranio natural está constituído por unha mestura de tres isótopos con masas 238 (99,2830%), 235 (0,7110%) e 234 (0,0054%), todos radioactivos. Ademais son coñecidos once radioisótopos artificiais....

Sólido en forma de cristais negros, insolubles en auga e solubles nos ácidos oxidantes, dunha gran densidade (10,96 g/cm 3 ), que funden a 2.500°C. Emprégase como intermedio na obtención do metal, como recubrimento das barras de combustible nuclear, en cerámica e na preparación de pigmentos.

Ciencia e técnica da ordenación das cidades e o territorio. Polo seu carácter multidisciplinar, debe ser contemplado desde a achega de diferentes ramas do coñecemento: arquitectura, xeografía, administración pública, historia, ecoloxía, enxeñaría e outras. Diferéncianse tres modelos de interpretación do modo de concibir a construción das cidades. Nun primeiro lugar está o urbanismo como creación artística, a idea da cidade como obra de arte que se repite no mundo clásico, no Renacemento e no Barroco, e que forma parte tamén de concepcións morfoloxistas modernas que atribúen unha maior importancia ás formas antes que á función ou a compoñente social. En segundo lugar está a idea de cidade en construción, que ten que ver coa racionalidade científico-técnica. Neste caso, a cidade contémplase como un problema que debe resolverse xuntando para a súa solución diferentes perspectivas. Nun principio esta racionalidade sería meramente xeométrica, cos proxectos de Tales de Mileto, as bastidas da...

Rama do dereito administrativo que establece o réxime xurídico, o uso e o aproveitamento urbanístico do solo articulando un conxunto de instrumentos e técnicas de ordenación.

Acción e efecto de urbanizar.

Crecemento acelerado das cidades en poboación e en superficie e na expansión dos modos de vida urbanos. Aínda que aparece en fases históricas diversas, a explosión urbana contemporánea é un dos elementos da revolución demográfica que, nas áreas de culturas europeas, vai ligada á Revolución Industrial. Produciuse tamén unha ruptura, que modificou cualitativamente a paisaxe urbana e a circundante, estendendo os sectores económicos secundario e terciario e relegando o primario a posicións marxinais. A comezos do s XIX só Londres e París, de entre todas as cidades do mundo, superaban o medio millón de habitantes; Nápoles, Moscova e Ōsaka tiñan máis de 250.000; e Madrid, Roma, Palermo, Milán, Venecia, Petrogrado, Berlín, Hamburgo, Viena, Marsella e Barcelona e algunhas outras cidades europeas, entre 100.000 e 250.000. O s XIX foi o gran século da urbanización para Europa Occidental, por primeira vez a poboación das cidades medrou máis rápido ca a do campo dunha maneira regular. O derradeiro...

1. Terreo delimitado artificialmente onde se fan as operacións necesarias (trazado de rúas, sumidoiros, rede eléctrica) para poder edificar nel un núcleo de poboación.

2. Poboado ou barrio establecido segundo un plano de conxunto.

1. Relativo ou pertencente á cidade, por oposición ao rural.

2. economía urbana /

   Rama da ciencia económica que analiza as relacións sociais de produción e distribución orixinadas nas aglomeracións urbanas a partir das que se extraen leis xerais. Se se define a cidade como o conxunto dun mercado local de traballo, unha área concreta de servizos e un mercado de solo urbano, a economía urbana analiza as condicións da produción e da forza de traballo (habitación, transporte, sanidade, ensino, información). O crecemento das cidades durante a primeira etapa industrializadora e as altas taxas de mortalidade da clase obreira marcaron o inicio da análise das condicións de vida dos traballadores por parte dos médicos hixienistas, aparecendo a proposta dos socialistas utópicos dunha nova organización social. A formulación dunha primeira análise científica da economía urbana foi a análise científica da situación da clase obreira en Inglaterra e o inicio da lexislación urbanística do socialismo municipal inglés e da socialdemocracia alemá. A crise económica do mundo capitalista...

Educado ou cortés.

Persoa encargada de que se cumpran as normas que dita o concello, como vixiar o tráfico na cidade, entre outras.

Concepción dunha idea irrealizable.

Concepción imaxinaria dun goberno ideal. O seu uso remontouse ao humanista inglés Tomas More, que en Utopía (1516) describiu unha situación ideal e imaxinaria, mais cunha forte intencionalidade crítica da sociedade do seu tempo. O termo serviu tamén para indicar o carácter falso, imaxinario e ilusorio de moitas afirmacións que se basean no sentido común e non na ciencia. Neste sentido, os marxistas falan do socialismo utópico, contraposto ao socialismo científico.