"fico" (En toda a entrada)

Concepto, idea ou opinión que non é conforme á verdade ou á realidade.

Feito ou acción que non se axusta ao que se debe ou é oportuno.

Estado da persoa que ten ideas ou crenzas equivocadas ou falsas.

1. Desviación respecto ao valor teórico ou real, orixinada nas medidas ou nos cálculos realizados para a súa estimación. Para reducir os erros, repítese unha medida varias veces. Os valores medidos x i presentan unha dispersión arredor do valor medio, x m , que se toma como mellor valor. Se se debuxa a gráfica das desviacións en función das frecuencias, obtense a curva de campá ou de Gauss, na que a pendente dá idea do erro.

2. erro absoluto

   Diferencia alxébrica entre o resultado da medición experimental dunha magnitude e o seu valor real.

3. erro accidental

   Erro que se debe ás limitacións naturais dos sentidos do observador, sobre todo da vista e do oído.

4. erro de mostraxe

   Falta de representación por causa de flutuacións aleatorias ou desviación dos valores presentados por unha mostra en relación co valor total da poboación.

5. erro relativo

   Cociente entre o erro absoluto e o valor da magnitude medida, expresada en tantos por cento.

6. erro sistemático

   Erro que procede de imperfeccións nas escalas dos aparatos de medida e que se pode reducir comprobando previamente as calibracións.

...

Acción de esaxerar.

Cousa que é esaxerada.

Aumento da escala vertical respecto da horizontal que se fai nos mapas en relevo e nos perfís topográficos para obter máis impresión do relevo.

Deixar inutilizable unha cousa por un golpe ou unha manipulación incorrecta.

Sufrir un accidente de tráfico con algún vehículo.

Utensilio formado por dúas barras longas e paralelas que se unen por travesas equidistantes, que fan a función de chanzos para subir ou descender. Pode ser portátil ou mecánica e adaptada a un vehículo.

1. Serie graduada ascendente ou descendente con relación a unha calidade ou aspecto común.

2. Sucesión de sons dispostos segundo un modo ou sistema determinado. As escalas diferéncianse pola distribución das distancias entre as notas e pola súa altura inicial. No s XI, Guido d’Arezzo deulle nome a cada unha das notas do hexacordio: ut, re, mi, fa, sol, la, sílabas iniciais de cada hemistiquio da primeira estrofa do himno a san Xoán Bautista. Máis tarde agregouse un sétimo grao, denominado si. A sílaba ut, difícil de cantar, cambiouse no s XVII pola sílaba do. Nos países xermánicos e anglosaxóns empréganse letras do alfabeto. O sistema musical europeo aparecido na Idade Moderna baséase en dous tipos de escala: a diatónica e a cromática. A primeira, denominada tamén escala natural, dispón as sete notas en cinco tons e dous semitóns de intervalos. Segundo a distribución destes entre as notas, a escala será de modo maior ou menor. A escala cromática...

3. escala de grises

   Gama dos grises dunha imaxe medidos por un escáner fotográfico.

4. escala de proxección

   Película positivada cunha serie de aumentos de densidade dende a transparente á opaca, coa que se avalía a exposición necesaria para o positivado.

5. escala gradual de penas

   Cada unha das series de penas ordenadas nos códigos de maior a menor gravidade, para adaptarse á índole, aos graos e ás circunstancias dos delitos e da participación dos culpables.

6. escala hedónica

   Sistema de valoración numérica utilizado na técnica de cuantificar a aceptación nutritiva dun alimento, xeralmente a través do sabor. Comprende dende o valor 9, que significa ‘agrada extraordinariamente’, ata o 1 ou ‘desagrada extraordinariamente’, pasando polo valor medio 5 que indica ‘non agrada nin desagrada’.

1. Liña graduada dividida en partes iguais ou desiguais, empregada para medir calquera cousa.

2. ...

Facer sucos pouco profundos na terra para facilitar un traballo posterior como labrar, explanar ou outros.

Producir pequenas incisións superficiais sobre a pel cun escarificador ou simplemente cunha lanceta ou bisturí.

escolástica.

Calidade de escolástico.

Exclusivismo e hermetismo dunha escola, doutrina ou tecnicismo científico.

Subproduto non metálico, de consistencia vidrosa, que se obtén na redución dos minerais para a obtención de metais ou no tratamento de purificación do metal fundido. Provén das impurezas do metal fundido ou da combinación da ganga do mineral cos fundentes e o material refractario, e sepárase da masa metálica flotando por riba desta, a causa do seu menor peso específico.

Material expulsado polos volcáns, especialmente aquelas lavas que son máis viscosas e porosas, e que ao arrefriarse adopta formas sinuosas.

Parte máis vil e desprezable de algo.

Doutor e intérprete da lei, escrita ou oral, nas culturas que se estenderon durante a Antigüidade polo Oriente Próximo e Medio. En Mesopotamia e Exipto recibían unha educación moi completa, acadaban un gran prestixio intelectual e participaban na administración, na xustiza e na organización dos santuarios. En Exipto estudiaban nas casas da Vida -edificios dependentes dos templos- e despois pasaban a formar parte do corpo de escribas oficiais con algún cargo específico. Debido á multiplicidade de tarefas encomendadas á administración exipcia existían, entre outras clases, os escribas do exército, os dos templos e os dos equipos de obreiros. A súa divindade protectora era Thot, o deus da escritura e da sabedoría.

Persoa que reproduce -copiando ou poñendo en limpo- composicións alleas, ou que escribe ao ditado ou de memoria. A distinción entre copia ao ditado, copia memorística e copia dun orixinal resulta especialmente operativa polo que respecta á tipoloxía das variantes: se no primeiro caso, por exemplo, estas adoitan responder a confusións de carácter fónico, na reprodución de textos escritos son habituais os erros debidos a motivacións gráficas. A cotío a memoria resulta tamén un factor nocivo para a integridade do texto, ben sexa porque o escriba introduce modificacións involuntarias, ben porque coñeza unha versión diverxente e incorpore esas variantes dun xeito inconsciente. Todo iso contribúe a que rara vez a integridade do texto se conserve no seu estado orixinal; así, por exemplo, os lamentos dos poetas pola deturpación das súas obras. A miúdo a actuación do escriba no proceso de copia repercute directamente sobre a calidade e fiabilidade do texto: unhas veces modifícao involuntariamente...

Doutor ou intérprete da lei en Israel. Desde os tempos de Esdras recibiu este título o individuo versado na Lei de Moisés que se ocupaba de interpretar as Escrituras. Converteuse en xefe espiritual e condutor do pobo xudeu, e recibiu honorificamente o nome de rabino.

Ave granívora, da familia dos emberícidos, distribuída practicamente por todo o mundo, agás a India, Madagascar e Australia, e as máis das veces propia de hábitats pouco arborados. Caracterízase por ter un peteiro proporcionalmente curto e comprimido polos lados, co bordo da boca sinuoso na base. A plumaxe é, normalmente, de cores apagadas. Existen unhas 300 especies.

Ave de 16 cm de lonxitude, co dorso listado e mitra de cor acastañada, as partes inferiores de cor amarela, cos flancos listados e a cabeza de cor amarela, que no caso das femias e dos animais novos presentan listas negras. Está distribuída por latitudes medias do Paleártico central e occidental; na Península Ibérica ocupa terreos deforestados con abundantes sebes arbustivas na rexión eurosiberiana, máis escasa cara ao O e rara no N de Portugal.

Ave de 15,5 cm de lonxitude, co dorso e ás de cor acastañada vermella, con listas máis escuras e as partes inferiores de cor entre branca e ocre. Os machos adultos, no período reprodutor, presentan a cabeza e parte superior do peito de cor negra e a caluga branca. Ten unha distribución paleártica e está presente en esteiros, albufeiras, lagoas endorreicas con grandes carriceiras, e en marismas costeiras de toda a Península Ibérica. Ás poboacións ibéricas sedentarias sumánselles aves invernantes de Centroeuropa.

Ave de 15,5 cm de lonxitude, coas partes superiores e as ás de cor acastañada vermella, con listas de cor negra e coa cara inferior da á e o anel ocular de cor amarela. Os machos coa cabeza e o peito de cor verde oliva; as femias e os animais novos son de cores máis apagadas e coa cabeza e o peito tamén listados. Distribuído polo Paleártico central e occidental está presente, aínda que é rara, na rexión eurosiberiana e nos pisos máis térmicos da mediterránea. Na Península Ibérica ocupa terreos de aspecto seco e aberto, como as matogueiras mediterráneas de montaña que hai nas abas meridionais da Cordilleira Cantábrica, da Meseta Norte, do Prepireneo, do val do Ebro e da metade norte de Portugal por riba dos 800 m de altitude. Trátase dunha especie migrante transahariana que permanece na Península Ibérica entre abril e outubro.

Ave de 16 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar nos machos, no período reprodutor, a plumaxe de cor branca, co lombo e as plumas primarias das ás de cor negra; fóra desta época a plumaxe tórnase máis ocre e semellante á das femias e á dos animais novos. Ten unha distribución circumpolar e na Península Ibérica aparece como invernante ocasional en bandos monoespecíficos, compostos principalmente por femias e animais novos, entre os meses de outubro e maio. Ocupa zonas costeiras, especialmente da metade norte e praias con dunas.

Ave de 16 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar nos machos a cabeza de cor verde oliva, con listas amarelas por riba, gorxa de cor negra, colar amarelo, franxa pectoral de cor verde oliva e partes superiores acastañadas vermellas, e partes inferiores de cor amarela cos flancos lixeiramente riscados de castaño. As femias e os animais novos son de cores máis apagadas e o dorso acastañado. Distribuíuse polo extremo sudoccidental do Paleártico e na Península Ibérica, especialmente en zonas arboradas con claros, como bordos de bosques, campiñas e bosques de ribeira limítrofes con terreos deforestados.

Ave de 15,5 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar o macho a cabeza o e peito de cor cinsenta, con dúas listas negras que enmarcan a cara e unha terceira media que cruza o ollo, as partes superiores de cor acastañada con lista negras no dorso e o peito e flancos de cor arrubiada. As femias e os animais novos son de tons máis apagados. Está presente nas latitudes baixas do Paleártico en terreos non cultivados con solos secos e pedregosos e con vexetación arbustiva ou arbórea dispersa. En Galicia está ben distribuída en ladeiras deforestadas e cubertas por toxeiras, e ausente dos fondos dos vales máis húmidos e frondosos.

1. Representar palabras, números, sons, expresións ou ideas por medio de signos gráficos.

2. máquina de escribir

   Aparello que permite imprimir caracteres tipográficos nun papel. Consta dun teclado que serve para accionar os caracteres de imprenta, o cilindro do carro (fixo ou móbil) portador do papel, a cinta tintada entre o carácter e o papel, o xogo de caracteres en relevo sostido por barras, bóla ou roda, e uns mecanismos auxiliares, como o espaciador, o regulador de marxes ou o tabulador. A primeira máquina de escribir foi construída en 1867 polo impresor norteamericano Ch. L. Sholes. Este modelo, dotado de barras portatipos independentes, interesou á casa Remington, que en 1873 comezou a súa fabricación en serie. O teclado das primeiras máquinas de escribir fabricadas por Remington, que recibe o nome de universal, xa era o mesmo que na actualidade e foi deseñado por Ch. L. Sholes, despois de estudiar cáles eran as asociacións de letras máis frecuentes en inglés. Th. A. Edison converteu en eléctricas as máquinas de escribir accionando as barras por medio dun electroimán, pero o seu invento non...

1. Compoñer unha obra literaria, musical ou científica.

2. Publicar artigos en diarios ou revistas.

Comunicar algo a alguén por escrito.

Rexistrar datos nunha memoria ou soporte calquera.

Expresarse por escrito.

Lingua escrita.

Composición dun texto dramático segundo as directrices propias do xénero e as correntes e tendencias que agroman na última metade do s XX. Presenta uns personaxes que enfrontan unha situación conflitiva, un mundo que se presenta diante do lector por medio de diálogos, monólogos e outros recursos formais, estilísticos e expresivos. Utilizouse na Idade Media como un recurso didáctico na aprendizaxe das linguas clásicas. Está moi relacionada coa preparación de guións cinematográficos, para series de radio e televisión, e constitúe desde mediados do s XX unha área de ensino e aprendizaxe nas escolas superiores de arte dramática, na especialidade de dirección de escena e dramaturxia.

Moble destinado a escribir, especialmente mesa con caixóns para gardar papeis, escritos, do-cumentos e utensilios de escritura.

1. Sala ou estancia onde está o despacho dunha persoa.

2. Sala destinada á transcrición de códices, á redacción de escrituras e á copia de documentos e libros que durante a Antigüidade clásica se situaba nas tendas dos editores, e na Idade Media nos mosteiros, colexiatas e catedrais. Entre os escritorios medievais máis célebres destacan o de Vivarium, creado no s VI por Casiodoro, os da curia pontifical e os de Verona, York, Tours, Ratisbona, Reims e Montecassino. Desde o s XIII, ante a crecente demanda de libros e manuscritos, organizáronse aulas conxuntas onde se utilizaba o sistema das peciae, que permitía a copia simultánea dunha mesma obra en cadernos separados.

Zona principal de traballo na pantalla nos sistemas operativos gráficos, en que aparecen os iconos que permiten acceder a distintos recursos ou aplicacións dun sistema informático.