"fico" (En toda a entrada)

Establecer a paz nun lugar ou entre persoas que estaban en guerra ou en desconcordia.

olver a un estado de tranquilidade ou calma.

1. Que é partidario da paz e da tranquilidade.

2. Que non é agresivo ou violento.

Que está en paz, sen disturbios ou guerras.

Relativo ou pertencente á raza pacífida ou aos seus representantes.

Individuo da raza pacífida.

Raza de amerindios, que habitaba ao NO de América do Norte, desde Alasca ata California, entre as montañas Rochosas e o Océano Pacífico. Os seus representantes son braquicéfalos, de estatura superior á media, co cabelo negro, os beizos finos e apertados, o nariz prominente e os ollos oblicuos.

1. Axuda que ofrece unha persoa, unha institución ou un organismo.

2. Función exercida en calidade de patrón.

1. Órgano de xestión e de representación das entidades de carácter fundacional.

2. Institución de carácter benéfico ou cultural.

Facultade de presentar un crego, en calquera dos seus graos, para a provisión dun bispado, prelatura secular ou regular, dignidades, prebendas, en catedrais e colexiais, reitorías e beneficios. O padroado eclesiástico corresponde a algunha igrexa, dignidade ou oficio eclesiástico; o padroado laico corresponde aos segrares; e o padroado mixto participa das dúas calidades, ou concorren na fundación persoas con bens eclesiásticos e con bens familiares. O dereito de padroado podíase adquirir por fundación, coa doazón do terreo, a edificación da igrexa e a dotación do seu mantemento; por reedificación, cando se pactaba co bispo; por prescrición, de máis de 40 anos e posesión inmemorial se se trataba dunha igrexa libre; e por privilexio, cando o outorgaba a Santa Sé. O código de dereito canónico que entrou en vigor en 1918 tendía xa á desaparición dos padroados. En España, no Concordato de 1753 entre Fernando VI e Benedito XIV triunfou o regalismo reafirmando o dereito...

Costume medieval restablecido como dereito durante o reinado dos Reis Católicos que autorizaba os monarcas para prover a maioría dos cargos eclesiásticos.

Modelo que se toma como exemplo a seguir.

Columna ou piar que ten unha lápida ou inscrición que recorda un feito destacado.

Lista pública e autorizada en que se relacionan todos os habitantes dun municipio nunha data determinada. Os seus datos constitúen proba de residencia e do domicilio habitual no concello. Ten por finalidade, ademais, o coñecemento do número de habitantes e é un instrumento público tanto para as entidades municipais como para os habitantes. Deste xeito, os cidadáns están obrigados a comunicar a súa situación a propósito de calquera cambio de domicilio e distintos feitos vitais (nacementos, defuncións e matrimonios). A formación, mantemento, revisión e custodia correspóndelle aos respectivos municipios. Os padróns realízanse cunha peridiocidade regular desde 1965. Ata 1996 a lexislación reguladora do réxime local regulamentaba a formación do padrón municipal e as súas rectificacións anuais, e establecía que se renovara cada cinco anos, con referencia á mesma data en que se realizase o censo de poboación nos anos en que ambas as dúas operacións coincidisen. En 1996 modificouse a normativa,...

Acción de pagar.

1. Cantidade de diñeiro que se paga a alguén por un traballo ou un servizo.

2. Cantidade que se considera fracción do importe total dunha cousa, e que se satisfai periodicamente ata a liquidación da conta.

Compensación de carácter físico ou moral por ter feito algunha cousa.

1. Saída de efectivo, rexistrada como un abono na conta de caixa.

2. pagamento electrónico

   Sistema de pagamento por medio de tarxetas magnéticas. Creado polo sistema bancario e baseado no uso de sistemas electrónicos da informática e da telemática, significou, con relación aos clientes, a redución da utilización de cartos en efectivo e escriturais.

1. Porción de espazo que se caracteriza por un tipo de combinación dinámica, e polo tanto inestable, de elementos xeográficos diferenciados -abióticos, bióticos e antrópicos-. Estes elementos actúan dialecticamente uns sobre os outros e fan da paisaxe un conxunto xeográfico indisociable, que evoluciona en bloque tanto baixo o efecto das interaccións entre os elementos que o constitúen como baixo o efecto da dinámica propia de cada un dos elementos considerados por separado. Así, pódese falar dunha paisaxe humanizada cando o elemento antrópico actuou e modificou os outros elementos e incorporou á natureza elementos propios (paisaxe agraria, urbana ou industrial), e dunha paisaxe natural cando o home non a modificou. Esta definición de paisaxe, que incorpora ao seu estudo a teoría de sistemas, en boa parte a través da ecoloxía, non foi dada ata mediados do s XX, porque dentro do contexto da ciencia xeográfica o concepto de paisaxe evolucionou moito. O Consello de Europa elaborou un acordo entre...

2. paisaxe vexetal/

   Estrutura da vexetación dunha unidade xeográfica. A rama da xeobotánica que a estuda é a fitotopografía. Hai tres tipos de paisaxes vexetais: a paisaxe natural, onde a intervención do home foi nula ou ínfima; a paisaxe rural, coa vexetación bastante ou moi transformada; e a paisaxe urbana, onde a vexetación queda reducida a zonas axardinadas e a comunidades abandonadas.

Pintura, debuxo ou gravado que representa un lugar natural ou urbano como tema principal ou ben como fondo ou ambientación. Este xénero apareceu no mundo helenístico e romano para a decoración do fondo de pinturas. Posteriormente foi reducido a símbolos ata que rexurdiu no s XIV en Florencia e despois, no s XV, en toda Italia, a consecuencia da nova concepción humanística do espazo formulada pola perspectiva artificialis. Non foi cultivado como xénero autónomo ata os ss XV e XVI en Países Baixos. Sobresaíron a corrente flamengo-holandesa e as escolas alemá e veneciana. No s XVII, florentinos e romanos crearon a veduta, e en Holanda converteuse no xénero nacional. No s XVIII a paisaxe occidental basculou entre a Venecia dos vedutisti e as reflexións sobre a arte-natura. En Oriente, sobre todo en China e Xapón, a paisaxe era unha arte autónoma. O impresionismo someteu a paisaxe romántica a unha verdadeira revolución óptica, os postimpresionistas proxectaron o seu...

Relativo ou pertencente ao palaico.

Antiga lingua falada en Pala (Asia Menor), coñecida unicamente por unhas breves pasaxes en textos rituais hititas. Do mesmo xeito que o hitita xeroglífico, o luvio, o licio e o lidio, pertence á rama anatólica do phylum indoeuropeo.

Ciencia que estuda as escrituras e os signos gráficos (formas, orixe e evolución) e a súa interpretación axeitada (lectura, datación e localización). O seu suxeito son os alfabetos e toda clase de escrituras desde a Antigüidade ata a época actual. O seu obxectivo primordial é a lectura e transcrición correcta do texto escrito, pero tamén a datación das escrituras en que non aparezan indicacións de tempo ou lugar. Como ciencia auxiliar, proxéctase sobre a codicoloxía, a diplomática, a papiroloxía, a epigrafía, a tipografía, a filoloxía, a edición de textos, a sixilografía, a numismática, a historia das ciencias e, en xeral, sobre calquera investigación histórica de primeira man que empregue fontes escritas. A análise paleográfica que se aplica ás letras e a outros signos gráficos para explicar a súa formación e evolución ten en conta os elementos que integran as letras, os seus elementos adventicios e os factores que as transforman. Dos primeiros destacan a forma, o módulo, o dutus,...

Rama da musicoloxía que se encarga da lectura, da transcrición e da interpretación axeitada dos antigos sistemas de notación musical anteriores á proporcional ou medida. Ten unha importancia especial no estudo do antigo canto litúrxico.