"fico" (En toda a entrada)

Poliedro que ten por base un polígono calquera e as outras caras (caras da pirámide), constitúen triángulos que teñen un vértice común (vértice da pirámide). Denomínase triangular, cuadrangular, pentagonal, etc, segundo se a base é, respectivamente, un triángulo, un cuadrilátero, un pentágono, etc. Unha pirámide é regular se a base é un polígono regular e se as caras son triángulos isósceles. A altura dunha pirámide é a distancia do vértice con respecto ao plano do polígono. O volume da pirámide é o terzo da superficie da base pola altura. Cortando unha pirámide cun plano obtéñense dous poliedros, o que contén o vértice é tamén unha pirámide; o outro, que non remata en punta, recibe o nome de pirámide truncada.

1. Monumento de forma piramidal empregado antigamente en Exipto como sepulcro e polos maias e os aztecas como templo. A pirámide do Sol pertence á civilización mexicana de Teotihuacán, formada por cinco andares de socalcos, xunto coa pirámide da Lúa. Tamén en México, as culturas do golfo e as toltecas edificaron as pirámides de El Tajín (Veracruz) e Tula. Os maias construíronas tamén en Tikal e en Chichén Itzá. No antigo Exipto empregábanse como tumbas dun faraón ou dunha raíña. O seu uso estendeuse posteriormente a Sudán. En realidade, a pirámide exipcia era o centro dun vasto complexo arquitectónico: un templo de recepción, unha rampla ou calzada, a pirámide en si e, finalmente, unha serie de almacéns e edificios. Durante o longo período que estivo en uso, desde o reinado de Djoser I (2737-2717 a C) ata o de Amosis (1570-1546 a C), a pirámide experimentou unha serie de cambios. Ás do Imperio Antigo (2686-2181 a C), auténtica idade das pirámides, pertencen algunhas da dinastía III, como a...

2. pirámide de chanzos

   Pirámide que presenta, en todas as súas caras, unha sucesión decrecente de chanzos, amodo de escaleira.

1. Nome aplicado a diversas formacións anatómicas que teñen unha forma semellante á dunha pirámide.

2. pirámide de Laloulette

   Prolongación superior do istmo do tiroide.

Representación gráfica que consiste nunha pirámide con diferentes niveis, con que se trata de recomendar unha alimentación máis equilibrada, tanto en canto aos tipos de alimentos que se deben consumir, como nas cantidades recomendadas. Na base estarían os carbohidratos procedentes dos cereais (pan, arroz, etc); no primeiro nivel as froitas e as verduras, que achegan vitaminas e fibra; no segundo os lácteos, que proporcionan calcio e proteínas, as carnes e os peixes (con proteínas, ferro, etc); e no último nivel as graxas, aceites e doces, cuxo consumo debe ser moderado.

Histograma dobre simétrico que representa a estrutura por idades e sexos dunha poboación. A partir da súa análise dedúcense moitos datos referentes á historia demográfica do século anterior á data de referencia, en especial aos aspectos relacionados coa natalidade, mortalidade, crecemento natural e real e migracións, e pódense extraer conclusións ou indicios sobre o futuro demográfico desa poboación. Na base refírense datos sobre a cantidade de efectivos, xa sexa en números relativos ou absolutos, contabizándose desde o centro do eixe de ordenadas cara aos dous extremos. O eixe de abscisas é dobre, á dereita recolle o conxunto de mulleres de cada idade, e á esquerda o de homes, ascendendo en grupos quinquenais desde a base cara ao cumio. As pirámides representan a situación demográfica dunha poboación; así, as poboacións subdesenvolvidas ou novas mostran unha base ancha e unha diminución progresiva e regular ata o cumio. Son poboacións con taxas de natalidade e mortalidade elevadas. As...

Diagrama de forma xeralmente piramidal en que se representa a biomasa, os niveis de enerxía ou o número dos organismos de cada nivel trófico dun ecosistema. Os organismos produtores (fotosintetizadores) ocupan a base da pirámide. Por riba deles, existen diversos tipos de consumidores (fitófagos, carnívoros depredadores de herbívoros e carnívoros depredadores de carnívoros). Cada nivel trófico mantense grazas á enerxía que obtén do nivel inmediatamente inferior; cada nivel trófico ten unha produción maior ca o seu nivel inmediatamente superior e menor ca o seu nivel inferior, posto que cada nivel superior se explota con menos intensidade. A pirámide de números representa o número de organismos a cada nivel trófico; a pirámide de biomasa, o peso total dos organismos de cada nivel nun momento dado, e a pirámide de produción, o fluxo de enerxía, coa velocidade con que se produce un alimento e a súa cantidade total.

...

1. Superficie sobre a que se camiña.

2. Chan dunha vivenda ou de calquera dependencia.

1. Cada unha das divisións horizontais dun edifico, especialmente os que non están ao mesmo nivel.

2. Cada unha das vivendas dun edificio de varias plantas, mesmo que estean no mesmo nivel.

Cada unha das capas en que se dispón unha cousa.

Parte de abaixo do calzado.

chedeiro.

1. ...

Comunidade biótica formada por todos aqueles organismos que se atopan en suspensión no seo de augas doces ou salgadas. A suspensión dos organismos planctónicos conséguese mediante o movemento ou ben reducindo a densidade por medio de cámaras ou burbullas de gas, aumentando as superficies de contacto coa auga, pero, sobre todo realízase grazas á multiplicación das especies, que ademais axuda á perda suplementaria e constante de biomasa por sedimentación. Ten características de comunidade pouco madura: organismos de vida curta, moi prolíficos e pouco especializados, e formas de alimentación automáticas. A estratificación vertical do plancto relaciónase cunha distribución non uniforme da intensidade de luz, concentración de elementos nutritivos, turbulencia e existencia de descontinuidades de tipos da termoclina e da superficie da auga. O fitoplancto, ou plancto vexetal, proporciona enerxía solar ao ecosistema e concentra nos seus tecidos materia orgánica (fotosíntese), que é a forza...

cnefoplancto.

Acción e efecto de planificar.

1. Acción de elaborar e executar un plan económico. A elaboración dun proxecto é o resultado da adecuación e coherencia entre os obxectivos e os recursos dispoñibles. Así, deberase considerar a compatibilidade das macromagnitudes empregando técnicas de análise ou de coñecemento, técnicas de elaboración e técnicas de xestión. A vertente técnica de elaboración, execución e control do proceso planificador asígnase á oficina ou comisaría do plan, que coa súa organización deberá resolver en primeiro lugar, se cabe unha estrutura xerarquizada, como foi o caso da Unión Soviética co Gosplan, ou unha organización de cooperación de expertos; se é conveniente separar os equipos de planificación a curto ou a longo prazo, e se é o momento de intervención no proceso de planificación das diversas forzas sociais, como son os sindicatos ou a patronal.

2. planificación estratéxica empresarial

   Sistema, a medio e a longo prazo, para establecer proxectos de desenvolvemento e programas de explotación para a xestión óptima dunha empresa.

3. planificación territorial

   Proceso de decisión polo que se determinan as directrices dos usos do solo, os movementos de persoas e mercancías, os equipamentos colectivos, e a ordenación da vivenda dunha área de dimensións variables e por un ciclo temporal tamén variable.

4. planificación urbanística

   Ordenación sistemática, total ou parcial, dunha cidade ou dun núcleo ou conxunto de núcleos urbanos, en previsión e con programación do seu crecemento futuro.

Conxunto de métodos orientados ao control de nacementos que apareceu en EE UU na década de 1950. Representa a atención dos aspectos psicolóxicos, médicos, familiares, sociais, económicos ou demográficos que condicionan a natalidade.

Conxunto de intervencións organizadas de maneira consciente e sistemática para influír sobre a forma e as funcións das variedades lingüísticas presentes nun marco social determinado. Divídese en dúas vertentes independentes e complementarias: a planificación do corpus, que comprende as intervencións sobre o mesmo código lingüístico, e que compete a actividades como a codificación (gráfica, gramatical, léxica ou da pronuncia) e a elaboración funcional (desenvolvemento do repertorio de variedades funcionais ou rexistros específicos); e a planificación do status, que se refire á asignación de funcións sociais ás diversas variedades lingüísticas, concrétase en actividades de promoción ou de regulamentación lexislativa que tenden a difundir o coñecemento ou o uso dalgunha variedade lingüística. A planificación lingüística é, polo tanto, un cambio lingüístico ou sociolingüístico dirixido. Na súa condición de disciplina autónoma, desenvolveuse, ao longo da segunda metade do s...

Que non ten curvaturas, ondulacións, elevacións nin depresións.

Que carece de cambios bruscos ou relevantes.

1. Que ten todos os elementos situados nun plano.

2. Aplícase á xeometría ou trigonometría que tratan de figuras planas ou de ángulos planos.

1. Superficie tal que calquera recta que pase por dous dos seus puntos estea totalmente contida nesta superficie. Determínase mediante tres puntos non aliñados, ou ben dúas rectas que se corten ou que sexan paralelas, ou ben por un punto e unha recta que non conteñan o punto. No espazo euclídeo R 3 represéntase mediante a ecuación A(x - x 1 ) + B(y - y 1 ) + C(z - z 1 ) = 0, na que x 1 , y 1 , z 1 son as tres coordenadas dun punto P 1 dado dese plano, e A, B, C son as tres compoñentes dun vector N normal ao plano.

2. plano bisector

   Plano que pasa pola aresta dun ángulo diédrico e que o divide en dous ángulos iguais.

3. plano de coordenadas

   Cada un dos tres planos que se cortan nun punto e que serven para fixar a posición de calquera punto do espazo coa axuda das liñas coordenadas.

4. plano impropio/do infinito

   Conxunto de puntos do infinito, no espazo proxectivo de tres dimensións.

...

1. Organismo pertencente ao reino vexetal. As plantas son seres vivos autotróficos, xeralmente inmóbiles, ordinariamente de crecemento indefinido, e carentes de sistemas de relación. Só se consideran plantas aqueles organismos pluricelulares con cloroplastos e con paredes celulares celulósicas. Tradicionalmente, en cambio, tamén se incluían neste grupo os procariotas (esquizófitas e proclorófitas), os protistas autotróficos (euglenófitas, clorófitas, rodófitas e cromófitas) e os fungos. As células vexetais típicas, propias das plantas con clorofila, presentan caracteristicamente unha parede celular celulósica, vacúolos, frecuentemente moi grandes, e cloroplastos. A súa clasificación ten como base a especie, unidade morfolóxica e xenética. Dentro da especie, distínguense subespecies, variedades e formas. As principais unidades taxonómicas, por riba da especie, son o xénero, a familia, a orde, a clase e a división. Hai moitos sistemas de clasificación, aínda que os modernos son filoxenéticos,...

2. exetal herbáceo, en especial os que non teñen tronco.

Nome que se dá á proxección horizontal de calquera obxecto ou proxecto e que, cando se baixan os planos coordenados do diedro, pasa a ocupar a parte inferior da liña de terra (no caso do primeiro cuadrante).

Representación gráfica, con finalidade técnica, que mostra, visto desde arriba e a unha escala preestablecida, un aspecto ideal dunha construción ou dunha parte súa, coas características xeométricas e dimensionais dos seus elementos. Obtense por sección dun determinado nivel da construción cun plano horizontal onde tamén se representan en proxección ortogonal os elementos non intersectados.

1. Conxunto dos cimentos dun edificio.

2. Cada unha das divisións horizontais dun edificio.

3. Plano dos cimentos dun edificio ou da sección horizontal dun dos seus pisos.

4. planta baixa

   Parte dun edificio que está ao mesmo nivel ca a rúa.

...

1. Relativo ou pertencente á plástica.

2. efecto plástico

   Efecto estético, na arte do s XX, das formas artísticas producido por elas mesmas como tales, e non pola súa semellanza coa natureza.

Que pode ser modelado.

Que se caracteriza pola súa expresividade e vivacidade.

1. Relativo ou pertencente ao plástico.

2. Composto orgánico polimérico obtido por síntese ou procedente de substancias naturais que sufriu unha profunda transformación química, susceptible de ser conformado pola acción conxunta do sol e da calor. Algunhas das características comúns dos plásticos son o elevado peso molecular, a sensibilidade á calor nun momento determinado da súa manufactura, o intervalo relativamente limitado da temperatura de utilización, o peso específico relativamente baixo (entre 0,02 e 2,5 g/cm 3 ), as súas propiedades illantes (tanto térmicas como eléctricas e acústicas) e a resistencia aos axentes químicos inorgánicos. Os plásticos poden obterse a partir de materias minerais (gas natural, hulla, petróleo, etc), vexetais (algodón, gomas vexetais, madeira, plantas oleaxinosas, resinas, etc) e mesmo animais (leite), ou dos seus respectivos derivados, produtos intermedios na síntese de plásticos (acetileno, benceno, butileno, caseína, celulosa, estireno, etilo, fenol, lacas, látex, nafta, óleos, propileno,...

1. Relativo ou pertencente á plastia.

2. ...

Recubrir ou impregnar algo con plástico.

Engadir un plastificante a algunha materia.

1. Relativo ou pertencente a Platón ou ao platonismo.

2. Seguidor da doutrina filosófica de Platón.

Aplícase aos sentimentos ou actitudes que son meramente ideais.

Ciclo, denominado tamén ano grande, que os astrónomos gregos estimaron nuns 26.000 anos; ao seu fin todos os corpos celestes retornarían ao mesmo lugar que ocupaban no momento da creación. Diferénciase do concepto filosófico, de estoicos e platónicos, do ano grande ou ano cósmico.