"África" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos africáners.

2. Pobo de Sudáfrica, tamén chamado bóer (boeren en neerlandés), formado polos descendentes dos campesiños procedentes dos Países Baixos e establecidos no cabo da Boa Esperanza a partir de 1652 pola Compañía Holandesa das Indias Orientais. A partir de 1685 (abrogación do edicto de Nantes) recibiron o reforzo de moitos hugonotes franceses que fuxiran ás Provincias Unidas. A raíz da conquista británica, unha gran parte dos africáners comezou o proceso de penetración máis aló do Oranxe e do Vaal, onde constituíron diversos estados republicanos (Graaf-Reynet, Natal, Lyndenburg, Utrecht, Stellaland, etc). As dúas repúblicas do Transvaal (Lydenburg e Utrecht), creadas en torno ao 1850, uníronse no 1860 para formar a República de Sudáfrica, que de 1881 a 1884 adoptou o nome de Transvaal; en 1902, derrotada na guerra anglo-bóer, pasou á coroa británica. A poboación africáner conservou as características dun pobo fortemente campesiño, a súa relixión calvinista...

1. Simpatía polo africano.

2. Defensa dos valores culturais ou dos intereses políticos e doutra índole dos africanos, especialmente dos africanos negros.

1. Persoa dedicada aos estudios antropolóxicos, arqueolóxicos, etnográficos, históricos, lingüísticos, etc, relativos a África.

2. Que ou quen defende os intereses africanos ou é partidario deles.

3. Denominación que se lles deu aos militares españois, principalmente aos oficiais, que prestaran servizo en África, sobre todo durante a Ditadura de Primo de Rivera.

1. Experimentar a influencia das razas africanas e dos seus costumes, crenzas, arte, etc.

2. olverse ou adaptarse aos costumes africanos.

1. Relativo ou pertencente a África ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de África.

3. Relativo ou pertencente á África negra ou subsahariana ou aos seus habitantes.

4. Natural ou habitante da África negra ou subsahariana.

5. ávrego.

6. Arte dos pobos da África negra. No derradeiro cuarto do s XIX a cultura occidental comenzou a se interesar de xeito intensivo no seu coñecemento, non sendo ben apreciada ata comezos do s XX. As principais realizacións poden situarse entre os séculos da Idade Media europea e o XIX. Reúne unha gran diversidade de estilos e de significacións, relixiosas ou máxicas e estéticas, sobre os símbolos da autoridade e o culto aos mortos. A escultura é a súa principal manifestación, e a madeira o material máis empregado, abundando tamén a pedra, o marfil, o barro cocido e certos metais. En canto á clasificación estilística, pódense destacar os grandes conxuntos rexionais, situados ao redor do gran golfo de Guinea, dende Malí e Burkina Faso ata Camerún e o Congo. Entre estas culturas cómpre salientar a dos bambares, os dogóns e os senufos. Nas terras de Gana, de Benín, de Nixeria e do Camerún sobresaen a dos baules e a dos axantes, que traballan o ouro, o cobre e o bronce. Son ben coñecidas pola súa...

7. Cine dos pobos da África negra. O desenvolvemento do cine como industria e como medio de expresión variou segundo a herdanza dos países colonizadores de cada área. Así, nas colonias e nos países independentes con dominio político branco non hai cine autóctono. Na África de lingua francesa, destaca a produción senegalesa, a máis rica. Entre os seus autores, o novelista e realizador Ousmane Sembéné conseguiu achegar a súa obra cinematográfica ao público europeo e aos festivais internacionais, como o de Venecia, onde foi galardoado en 1987 por Camp de Thiaroye (Campo de Thiaroye). Os seus filmes son exemplos válidos do cine popular. Ademais, cómpre citar directores como Mahama Trahoré, Safi Faye e J. Ramaka Gay. Noutros países, pódense salientar tamén autores como Mustafá Alassane e Mahamanea Bakabé, de Nixeria; Jean Pierre Dikongue Pipa, do Camerún; Haile Gerima de Etiopía; Abid Med Hondo e Sidney Sokhona, de Mauritania; S. Cissé, premiado en Cannes por Yeleen (O lume, 1987)...

8. Cos nomes de negras, negro-africanas ou africanas, desígnanse as literaturas desenvolvidas polos africanos da área subsahariana. A discrepancia de nomes provén da diversidade de enfoque, pero sobre todo da falta de bases documentais amplas sobre unha materia que non comeza a recollerse ata o último terzo do s XIX nin a estudiarse ata unha época máis recente. Pola ausencia de linguas escritas, estas literaturas permaneceron nun estadio oral, feito que impedía comprobar a súa riqueza e a estrutura sociolóxica en que se asentaban. Esta literatura tradicional coexiste, a partir dos anos trinta, coa chamada neoafricana, escrita basicamente en linguas europeas e utilizando as súas formas de cultura. Os seus representantes, agrupados pola crítica europea segundo as zonas lingüístico-culturais dos colonizadores, tomaron conciencia da súa cultura específica ata o punto de que algúns deles -Leopold Sédar Senghor, etc- crearon o concepto de negritude. Na zona de influencia cultural...

9. Música dos pobos da África negra. As numerosas variantes da música negra pertencen á categoría de música non escrita, de tradición oral. Dende o punto de vista estilístico pódese subdividir a África negra en dúas grandes áreas musicais delimitadas por unha liña paralela ao ecuador situada entre este e o trópico de Cáncer. A zona do norte esténdese por todo Senegal e Sudán, moi influenciada polo Islam. A rexión musical do sur, onde se cultiva a música puramente negra, pode ser subdividida en catro rexións. A primeira coincide coa zona de linguas bantús, caracterizada pola emisión totalmente natural da voz con tendencia ao rexistro grave; os conxuntos instrumentais, dunha gran riqueza rítmica, son numerosos. A segunda subdivisión corresponde á música do golfo de Benín, cunha predilección polo canto de melodías moi amplas a unha soa voz. A rexión de Gana, en terceiro lugar, ten unha caracterización polifónica. Finalmente, a última subdivisión está formada por unha serie de núcleos situados...

ENTRADA LARGA

Estado de África Central, limita ao O con Camerún, ao N con Chad, ao L con Sudán e ao S coa República Democrática do Congo e coa República do Congo (622.436 km2; 3.485.000 h [estim 1998]). Esténdese entre os 11° e os 2° de latitude N e os 14° e 27° de lonxitude L. A capital é Bangui.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
O país está formado por un altiplano de materiais paleozoicos, que constitúen un interfluvio entre as concas do río Congo e do lago Chad. No L érguense os macizos dos Bongo e de Tondou; no NO están os montes Karé, onde se sitúa o cumio máis elevado do país, o monte Gaou (1.420 m).
Climatoloxía e hidrografía
O clima é subecuatorial na parte meridional do país, cunha pluviosidade e humidade relativamente altas; no N o clima é tropical. Hidrograficamente, o país divídese en dúas concas: no N, a do río Chari, de dirección S-N; e no S, a do Ubangui, de dirección N-S.
Medio ambiente
Os...

1. 1. Relativo ou pertencente á África central ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de África central.

2. 1. arte centroafricana

      Arte desenvolvida na República Centroafricana. As manifestacións artísticas máis destacables son a escultura e a pintura, ademais das mostras de artesanía de carácter popular. A escultura emprega como materiais básicos a madeira, a pedra e o metal. Entre as pezas realizadas destacan as máscaras de Baya-kara, no oeste do país, e o tambor de madeira en forma de búfalo, que se atribúe os yangere da Haute-Sangha. Os nzakara e os zande realizan tamén estatuas, bastóns de mando e instrumentos musicais. A pintura centroafricana ten unha grande antigüidade. As pinturas da cova de Ndélé semellan ser da mesma época ca as conservadas na África subsahariana. A tradición de pintar sobre os muros das casas en barro seco foise perdendo co paso do tempo e substituíuse polas pinturas realizadas con acuarelas, óleo e gouache. As mostras artesanais coñécense a través dos exploradores europeos do s XIX que deron a coñecer os tecidos feitos a man do L do país. Os banda produciron unha gran variedade...

   2. Relativo ou pertencente á República Centroafricana ou aos seus habitantes.

   3. Natural ou habitante de República Centroafricana.

PERSOEIRO

Mártir. Foi martirizado xunto con Casto baixo o goberno de Septimio Severo, segundo san Cipriano, foron queimados vivos. A súa festividade celébrase o 22 de maio.