"Eza" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 269.
-
-
Golpe dado coa cabeza.
-
Movemento de inclinación da cabeza, polo xeral cara a abaixo e por efecto do sono.
-
Sinal de afirmación feito coa cabeza.
-
Corda ou soga que se emprega para amarrar as cabalerías pola cabeza.
-
Sono de breve duración.
-
Fita que adorna os bordos do lombo dun libro encadernado con pastas duras.
-
Acción de afundirse bruscamente na auga a proa dunha nave, animada cun movemento de balanceo de proa a popa.
-
-
-
-
Funda alongada de tea, enchida con algún material brando que se emprega para apoiar a cabeza cando se dorme.
-
Almofada de forma cadrada e de dimensións reducidas.
-
-
Parte superior dunha cama.
-
Corda coa que se prenden as cabalerías pola cabeza.
-
-
Parte dunha maquinaria-ferramenta que transmite o movemento principal e sostén a peza ou a ferramenta. O cabezal de certas máquinas múltiples, chamado autónomo, é unha unidade independente dotada de motor propio e destinada a un tipo determinado de mecanización.
-
cabeza magnética.
-
-
-
cabezal condensador
Parte da ampliadora que contén a fonte de luz.
-
...
-
cabezal condensador
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Persoa dunha aldea que tiña máis propiedades aforadas ca o resto dos veciños e que recollía e pagaba os foros de toda a comunidade.
-
-
cabezallo.
-
Parte do lagar situada no extremo dianteiro da trabe de madeira, cun furado vertical onde vai enroscado un groso madeiro chamado penso ou moa.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe natural da Coruña. Relacionado con esta caste está o apelido Cabezoalla. A súas armas levan, en campo de azul, un carro de bois, que leva unha cabezalla.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Peza longa de madeira situada no medio do carro, na parte dianteira do chedeiro. No extremo leva unhas furas para meter a chavella que suxeita o temoeiro do xugo, facilitando o enganche dos animais de tiro; e un puntal, chamado tentemozo, para manter incorporado o carro cando se carga e descarga.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que ou quen non cede nas súas teimas ou obstinacións, mesmo ante a evidencia de estarse comportando mal ou de estar nun erro.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe de orixe castelá que se espallou por toda a Península. Gonzalo Fernández Altamirano, logo de estar no sitio de Córdoba, engadiu ás súas armas, coa autorización do Rei Fernado III o Santo, un bordo de goles con catro cabezas de mouro; a partir daquela, os seus descendentes de Andalucía tomarían Cabezas por apelido. Estendeuse a León, Zamora, Asturias, Aragón e Galicia, e unha rama pasou, mesmo, a Portugal. As súas armas levan, en campo de azul, trece besantes de prata, postos de tres en tres e un de non; bordo de goles con catro cabezas de mouro, ao natural, con turbantes brancos.
-
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, na comarca de Las Marismas, drenado polo Guadalquivir (15.509 h [1996]). Ten grande importancia a agricultura, especialmente o cultivo do arroz que o converte nun dos principais núcleos produtores deste cereal en España. Hai tamén canteiras e industrias alimentarias. Os turdetanos e os romanos ocuparon o seu territorio na Antigüidade, tal e como testemuñan diversos achados arqueolóxicos. Entre 1250 e 1255 foi conquistada aos árabes polo Rei Fernando III, quen cedeu a vila á orde militar de San Xoán de Xerusalén. O 1 de xaneiro de 1820 produciuse na vila o Pronunciamento de Riego, que contou co apoio dos veciños, polo que as Cortes españolas lle concederon o título de cidade en 1822.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Levantamento militar de signo liberal promovido o 1 de xaneiro de 1820 na vila de Las Cabezas de San Juan (Andalucía) polo comandante Rafael del Riego, ao mando dunha brigada que debía embarcar en Cádiz para sufocar o movemento independentista americano. Como consecuencia do alzamento, que supuxo a restauración da Constitución de 1812, principiou o chamado Trienio Liberal.
-
GALICIA
Bailarín e gaiteiro. Coñecido como Polo, en 1958 ingresou no grupo Vento das Cíes, sendo o seu mestre José Iglesias Nieto, máis coñecido como Melitón. Aos dezaseis anos comezou a impartir as súas primeiras clases de baile galego e en 1966 participou no Festival Danzas de España de TVE, no que obtivo o terceiro premio co grupo Coros y Danzas de Vigo. En 1986 incluíu o grupo Coros y Danzas na Escola de Danza do Concello de Vigo, da que era director dende 1979. Impartiu clases de baile galego e percusión en institucións, colexios, asociacións e nos centros galegos de México, Venezuela, Chile e Lisboa; dirixiu o grupo Coros y Danzas da Sección Femenina de Vigo (1965-1986), Baiona (1970-1985), Redondela (1973-1983) e Tui (1972-1973); actuou en Galicia, Francia, Italia, Suíza, etc, e organizou o Día da Muiñeira e a Mostra do Traxe Tradicional. Gravou discos con Os Cruceiros (1970 e 1971), Airiños do Parque de Castrelos (1972-1979), Antón Corral e Carlos Núñez (1987), Ricardo...
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Político. Enxeñeiro agrónomo pola Universidad Politécnica de Madrid, en 1978 fundou a empresa Digrama SL e en 1991 Valdamor SA, na que desempeñou o cargo de secretario e conselleiro-delegado; en 1981 foi nomeado director-xerente da Cooperativa do Ribeiro. Foi conselleiro do Instituto Ourensán de Desenvolvemento Económico (1989) e presidente da Confederación de Empresarios Ourensáns (1993). Foi elixido deputado por Ourense na candidatura do Partido Popular nas eleccións de 1993, cargo que abandonou para presentarse á alcaldía de Ourense, obxectivo acadado en 1995.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Pintor. Estudiou na Escuela de Bellas Artes de San Fernando (Madrid). Foi mestre da Escola Mestre Mateo e en 1973 ocupou a cátedra de Debuxo da Escuela de Bellas Artes de Barcelona. Na súa obra, dificilmente clasificable, predomina a materia sobre a liña e o debuxo. É colaborador da Revista Galega do Ensino.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Romaría que se celebra o luns de Pascua no mosteiro de Armenteira (na parroquia da Armenteira, concello de Meis).
-
VER O DETALLE DO TERMO
Castelo situado no alto de Castro Caldelas. Posiblemente disposto sobre un enclave castrexo, como parece indicar o topónimo castro, levantouse como construción defensiva. Durante a época romana o castro transformouse nun oppidum situado na encrucillada das vías romanas que unían Braga con Astorga e Chaves con Lugo. O edificio conserva partes iniciadas na segunda metade do s XIV. Os partidarios de Enrique de Trastámara nas loitas contra Pedro I tomárona en 1370 e, máis tarde, sufriu a destrución na Revolta dos Irmandiños en 1467. O conde de Lemos, Pedro Osorio, mandouna reconstruír e deulle a planta definitiva en 1560. Permaneceu en mans dos señores de Lemos ata finais do s XVIII, pero, ao morrer sen descendencia, o derradeiro conde pasou á Casa de Alba. Consérvase un recinto amurallado con planta de polígono irregular dotado de tres torres (a do reloxo e a do homenaxe semellan ser as máis antigas). Posteriormente se engadiu o celeiro e a adega. Conserva o patio de armas, parte...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Fortificación situada en Presqueiras, no concello de Forcarei, construída por iniciativa do arcebispo Xelmírez. Baixo a xurisdición do arcebispado de Santiago foi centro administrativo e residencia dos xuíces meiriños da comarca ata 1476, data na que se trasladaron a Soutelo de Montes. Desde alí cobraban as rendas para a igrexa santiaguesa e para a Coroa, así como de administrar xustiza. O seu topónimo revela a existencia dun asentamento castrexo dotado das defensas naturais do río Presqueiras. Despois das Revoltas Irmandiñas, reconstruíuse a comezos do s XVI. Da muralla, que seguía un plan rectangular ao redor do patio, coa torre de homenaxe no centro, só se conservan algúns tramos. A partir do s XVII perdeu interese estratéxico e as edificacións entraron nun proceso de deterioración, agás a ermida da Nosa Señora do Castro, que fora erixida ao carón da fortaleza e reconstruída no último terzo do s XVIII seguindo trazas barrocas.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Torre defensiva medieval situada sobre un outeiro no que se asentou un poboado castrexo. A fortificación, da que só se conservan partes dos muros de cachotería nun estado semirruinoso, foi unha fundación de reguengo do s XII que despois deu lugar ao núcleo urbano primitivo da vila do Barco de Valdeorras. A súa xurisdición estivo en mans dos principais señores da comarca ata que, no s XV, os condes de Ribadavia a recibiron como unha doazón dos Reis Católicos. Foi declarada Ben de Interese Cultural en 1994.
-
-
-
Calidade de quen só se preocupa polos seus intereses e non amosa xenerosidade cara aos demais.
-
Calidade de pequeno en tamaño ou idade.
-
-
Estado de quen non posúe nada.
-
-
-
Calidade de certo.
-
Estado da mente no que se afirma a verdade dunha proposición sen medo a equivocarse. A filosofía tradicional adoita distinguir tres tipos de certeza: física (fundamentada nunha indución baseada na experiencia), metafísica (baseada na esencia dos obxectos) e moral (baseada nas leis psicolóxicas ou morais). Os problemas que suscita a noción de certeza dependen do criterio de verdade que se admita.
-
-
PERSOEIRO
Pintor francés. Entre 1852 e 1858 estudiou no Collège Bourbon da súa localidade natal, onde coñeceu a Émile Zola. En 1858 seguiu as directrices paternas e ingresou na Université de Aix-en-Provence para estudar leis, aínda que abandonou moi cedo os estudios. Animado por Zola, marchou en 1861 a París e ingresou na Académie Suisse, na que estivo pouco tempo. En 1862 volveu a París e coñeceu os futuros membros do grupo impresionista. Daquela, os seus cadros amosaban un estilo violento e escuro, con escenas que enfrontaban de xeito agresivo a luz e a sombra. En 1865 e 1866 as súas obras rexeitáronse no Salon da Académie Française. En 1870 volveu de novo a Provenza e instalouse en Estaque. Comezou a pintar paisaxes e inclinouse polas tendencias pitóricas dos impresionistas. En 1872 trasladouse a Pontoise e comezou a aprender as técnicas do impresionismo directamente de Pisarro. Expuxo cos impresionistas nas mostras de 1874 e 1877, data na que rompeu co grupo aínda que mantivo a súa amizade con...
VER O DETALLE DO TERMO